Ścieżki opieki nad pacjentem i wyniki leczenia po nowo rozpoznanym migotaniu przedsionków.
Ścieżki opieki w migotaniu przedsionków (AF) są słabo scharakteryzowane i mogą wpływać na leczenie zgodne z wytycznymi. W bazie danych Optum (37 370 pacjentów z nowo rozpoznanym AF, 2015–2023) u 20,6% ścieżka obejmowała wizytę u elektrofizjologa. Starsi pacjenci oraz osoby z wyższym wynikiem w skali CHA2DS2-VASc rzadziej trafiali do elektrofizjologa. Wizyta u elektrofizjologa wiązała się z częstszym stosowaniem leczenia przeciwarytmicznego i doustnych leków przeciwkrzepliwych, a u pacjentów w wieku 80 lat i starszych z niższym ryzykiem udaru (HR 0,63). Opieka zgodna z wytycznymi i lepsze wyniki leczenia, zwłaszcza w grupach o najwyższym ryzyku udaru, wiązały się zatem ze ścieżkami elektrofizjologicznymi, mimo że grupy wysokiego ryzyka otrzymywały taką opiekę rzadziej.
Tło
Ścieżki opieki nad pacjentami z migotaniem przedsionków (AF) są słabo poznane i mogą wpływać na prawdopodobieństwo zastosowania doustnej antykoagulacji lub leczenia przeciwarytmicznego zgodnego z wytycznymi oraz na związane z nimi wyniki leczenia.
Metody
Zidentyfikowano dorosłych pacjentów z nowo rozpoznanym AF w bazie danych Optum Clinformatics (2015-2023). Przeanalizowano ścieżki opieki według specjalności lekarza prowadzącego (podstawowa opieka zdrowotna, kardiologia, elektrofizjologia) podczas każdej wizyty związanej z AF w ciągu 1 roku po rozpoznaniu. Do oceny związków między wizytą u elektrofizjologa a leczeniem związanym z AF, w tym leczeniem przeciwarytmicznym i doustną antykoagulacją, oraz wynikami, w tym hospitalizacjami związanymi z AF, hospitalizacjami z powodu niewydolności serca i udarem, zastosowano modele regresji Coxa.
Wyniki
Spośród 37 370 włączonych pacjentów u 7700 (20,6%) ścieżka opieki obejmowała wizytę u elektrofizjologa. Starsi pacjenci (70-79 lat i 80+ w porównaniu z 18-49 lat: hazard ratio [HR] 0,71 [95% CI 0,64-0,78] oraz HR 0,57 [95% CI 0,51-0,63], odpowiednio) i osoby z wyższym wynikiem w skali CHA2DS2-VASc (2-3 i ≥4 w porównaniu z 0-1: HR 0,79 [95% CI 0,74-0,85] oraz HR 0,76 [95% CI 0,68-0,84], odpowiednio) rzadziej odbywali wizytę u elektrofizjologa. Wizyty u elektrofizjologa wiązały się ze znamiennym zwiększeniem odsetka pacjentów leczonych lekami przeciwarytmicznymi i doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi. U pacjentów w wieku ≥80 lat, którzy odbyli wizytę u elektrofizjologa, ryzyko udaru było znamiennie niższe w porównaniu z pacjentami bez takiej wizyty (HR 0,63 [95% CI 0,42-0,95]).
Wnioski
Pewne grupy demograficzne, w tym starsi pacjenci, miały mniejsze prawdopodobieństwo konsultacji u elektrofizjologa, jednak opieka zgodna z wytycznymi była częściej związana ze ścieżkami opieki elektrofizjologicznej. Ścieżki opieki elektrofizjologicznej wiązały się z lepszymi wynikami leczenia, zwłaszcza w grupach o największym ryzyku udaru.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




