PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Agoniści receptora peptydu glukagonopodobnego 1, śmiertelność i wyniki sercowo-naczyniowe w ciężkich zaburzeniach psychicznych.

W dużej retrospektywnej emulacji docelowego badania z wykorzystaniem elektronicznej dokumentacji medycznej rozpoczęcie leczenia agonistami receptora GLP-1 w porównaniu z inhibitorami SGLT2 wiązało się z istotnie niższą 4-letnią śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny (HR 0,76; 4,91% vs 6,45%) i zmniejszeniem liczby poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych u dorosłych z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi. Wśród pacjentów ze współistniejącą cukrzycą typu 2 semaglutyd wykazywał swoiście niższe ryzyko zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu, niewydolności serca i rewaskularyzacji w porównaniu z inhibitorami SGLT2. Te wyniki z rzeczywistej praktyki wskazują na potencjalną przewagę sercowo-metaboliczną agonistów GLP-1 w populacji, o której wiadomo, że cechuje się znaczną nadmierną śmiertelnością sercowo-naczyniową.

Cele

Ocena związków między rozpoczęciem leczenia agonistami receptora peptydu glukagonopodobnego 1 (GLP-1 RA) w porównaniu z inhibitorami kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2) a śmiertelnością z jakiejkolwiek przyczyny i poważnymi niepożądanymi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi (MACE) u dorosłych z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi (SMI) i bez nich. PROJEKT, MIEJSCE I UCZESTNICY BADANIA: Było to retrospektywne emulowanie docelowego badania w ramach TriNetX Analytics Network, wielonarodowej federacyjnej sieci elektronicznej dokumentacji medycznej. Włączono dorosłych rozpoczynających leczenie GLP-1 RA lub inhibitorami SGLT2, z zastosowaniem projektu nowych użytkowników z aktywnym komparatorem, z dopasowaniem na podstawie wskaźnika skłonności oraz oddzielnymi kohortami psychiatryczną i niepsychiatryczną. Badanie obejmowało wszystkie dostępne dane w sieci TriNetX do ostatniej aktualizacji bazy danych. Dane przeszukiwano i analizowano w marcu 2026 roku, ze zdefiniowanymi a priori okresami obserwacji wynoszącymi 1, 4 i 10 lat. Dodatkowe analizy podgrup przeprowadzono po recenzji w maju 2026 roku. EKSPOZYCJA: Pierwsza zarejestrowana recepta na GLP-1 RA vs inhibitor SGLT2. GŁÓWNE WYNIKI I POMIARY: Pierwszorzędowym wynikiem była 4-letnia śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny; kluczowym drugorzędowym wynikiem była 1-roczna śmiertelność. Dodatkowe wyniki obejmowały 3- i 5-punktowe MACE oraz poszczególne punkty końcowe sercowo-naczyniowe. Analizy wrażliwości obejmowały stratyfikację według cukrzycy, wykluczenie wyjściowej niewydolności serca i przewlekłej choroby nerek oraz cenzurowanie w momencie zmiany leczenia. W analizach eksploracyjnych badano podgrupy SMI, działanie swoiste dla leku i leczenie skojarzone.

Wyniki

W pierwszorzędowej 4-letniej analizie dopasowano na podstawie wskaźnika skłonności 1 528 230 dorosłych (764 115 par; 195 184 pary z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi [SMI] i 568 931 par bez SMI). Średni [SD] wiek w grupach GLP-1RA i inhibitorów SGLT2 wynosił 60,5 [12,0] i 60,2 [13,3] roku, odpowiednio, w kohorcie SMI oraz 60,9 [12,2] i 60,6 [13,0] roku, odpowiednio, w kohorcie bez SMI; kobiet było odpowiednio 112 911 [57,8%], 113 488 [58,1%], 251 679 [44,2%] i 260 480 [45,8%]. Wśród uczestników z SMI śmiertelność była niższa po rozpoczęciu leczenia GLP-1RA niż po rozpoczęciu leczenia inhibitorem SGLT2 (9585 z 195 184 [4,91%] vs 12 584 z 195 184 [6,45%]; hazard ratio [HR], 0,76; 95% CI, 0,74-0,78; bezwzględna różnica ryzyka [ARD], -1,54 punktu procentowego; 95% CI, -1,68 do -1,39; P < 0,001). Wśród uczestników z SMI i cukrzycą typu 2 rozpoczęcie leczenia semaglutydem w porównaniu z rozpoczęciem leczenia inhibitorem SGLT2 wiązało się z niższym ryzykiem 3-punktowego MACE (HR, 0,77; 95% CI, 0,76-0,79), 5-punktowego MACE, zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu, niewydolności serca i pomostowania tętnic wieńcowych. W oddzielnie dopasowanej 1-rocznej kohorcie SMI śmiertelność była niższa po rozpoczęciu leczenia GLP-1RA niż po rozpoczęciu leczenia inhibitorem SGLT2 (2898 z 198 065; 1,46% vs 5624 z 198 065; 2,84%; RR, 0,52; 95% CI, 0,49-0,54; ARD, -1,38 punktu procentowego; 95% CI, -1,47 do -1,29; P < 0,001). W 10-letnich analizach eksploracyjnych u uczestników z cukrzycą typu 2 rozpoczęcie leczenia semaglutydem w porównaniu z rozpoczęciem leczenia inhibitorem SGLT2 wiązało się z niższą śmiertelnością w grupach z dużym zaburzeniem depresyjnym (RR, 0,55; 95% CI, 0,53-0,56), zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym (RR, 0,57; 95% CI, 0,51-0,63) i schizofrenią (RR, 0,67; 95% CI, 0,59-0,75) (wszystkie P < 0,001). Pierwszorzędowy związek ze śmiertelnością utrzymywał się we wszystkich zdefiniowanych a priori analizach wrażliwości.

Wnioski

W tym badaniu rozpoczęcie leczenia GLP-1 RA wiązało się z niższą śmiertelnością i mniejszą liczbą zdarzeń sercowo-naczyniowych w porównaniu z rozpoczęciem leczenia inhibitorem SGLT2, z większym bezwzględnym zmniejszeniem w SMI. Korzyści były widoczne w ciągu 1 roku, spójne w podgrupach SMI i wynikały z działania semaglutydu i tirzepatydu. Uzasadnione jest przeprowadzenie prospektywnych badań randomizowanych.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski