PL
Zaloguj się

Aktualności naukowe ·

Postępowanie z ryzykiem sercowo-nerkowym na styku podstawowej opieki zdrowotnej i kardiologii

W tym cyklu filmów panel ekspertów z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej i kardiologii omawia praktyczne strategie poprawy postępowania z ryzykiem sercowo-nerkowym u pacjentów z PChN, z cukrzycą i bez cukrzycy.

Obejrzyj wykład

Prof. Richard Hobbs, dyrektor, Oxford Institute of Digital Health, Mercian Professor of Primary Care, Oxford Primary Care, Oxford, Zjednoczone Królestwo

Prezydent EPCCS - European Primary Care Cardiorenalmetabolic Society

Poprzez prezentacje ekspertów, interaktywną dyskusję oraz rzeczywisty przypadek pacjenta prowadzący omawiają obecne luki w ocenie ryzyka sercowo-naczyniowego i postępowaniu w PChN, przedstawiają najnowsze zalecenia głównych międzynarodowych wytycznych oraz omawiają, w jaki sposób wcześniejsze wdrożenie terapii podstawowych może poprawić wyniki leczenia pacjentów.

Prowadzący omawiają również rolę inhibitorów SGLT2 w ochronie sercowo-nerkowej, w tym kiedy rozpoczynać leczenie, jak postępować z pacjentami na kolejnych etapach leczenia oraz jakie są praktyczne sposoby utrzymania terapii w codziennej praktyce klinicznej. W trakcie sesji podkreślają znaczenie współpracy między podstawową opieką zdrowotną, kardiologią i innymi specjalnościami w celu wcześniejszej interwencji i optymalizacji długoterminowej opieki nad pacjentem.

Ujawnienie informacji

Program jest wspierany z nieograniczonego grantu edukacyjnego firmy Boehringer Ingelheim.

Akredytacja CME

Program wkrótce będzie dostępny jako akredytowany kurs CME

Radcliffe Cardiology

Radcliffe Cardiology

To szkolenie zostało opracowane przez Radcliffe Cardiology jako wyłącznego dostawcę edukacji dla GPcardio, dostarczającego w jego imieniu akredytowane treści CME

Transkrypcja

609 słów · 3 min czytania

Dzień dobry, nazywam się profesor Richard Hobbs, Mercy i profesor podstawowej opieki zdrowotnej na University of Oxford, i za kilka minut będę mówił o postępowaniu z ryzykiem sercowo-nerkowym na styku podstawowej opieki zdrowotnej i kardiologii. Myślę też, że zakończę stwierdzeniem, iż ten styk między opieką podstawową a specjalistyczną ma kluczowe znaczenie.

Bo w istocie, ostatecznie, styk z pacjentami będzie zależał od tego, jak skutecznie zarządzamy tą relacją. Oto moje konkurujące interesy. Tytułem tła, czynniki ryzyka związane z chorobą sercowo-naczyniową są oczywiście nam doskonale znane, ale dodatkowe czynniki ryzyka stały się.

Znacznie bardziej widoczne w ostatnim czasie, a najbardziej godne uwagi spośród nich są PChN i cukrzyca, które są czynnikami zwiększającymi ryzyko, związanymi ze wszystkimi głównymi punktami końcowymi sercowo-naczyniowymi, i które doprowadziły do przemianowania choroby sercowo-naczyniowej na w gruncie rzeczy sercowo-nerkowo-metaboliczną pod względem wyników, a co widać na tych.

Slajdzie, to że wpływ PChN i cukrzycy jest odczuwalny na każdym etapie ścieżki CKM, czy to u pacjentów z czynnikami ryzyka, ale bez istniejącej choroby, czy u pacjentów z chorobą subkliniczną, te czynniki ryzyka faktycznie modyfikują wyniki.

I oczywiście staramy się unikać sytuacji, w których pacjenci doznają incydentów. Mogą one być oczywiście katastrofalne dla jednostek i ich rodzin, ale faktycznie generują też bardzo znaczące koszty korzystania z opieki zdrowotnej. Jest to więc bardzo ważny temat.

Jednym z dużych problemów w odniesieniu do PChN jest rozpoznawanie, a wiemy, że obecnie badania w kierunku PChN są wykonywane niewystarczająco, szczególnie dotyczy to oznaczania UACR. Chodzi o poszukiwanie wydalania białka przez nerki, a nie tylko zaburzeń widocznych w badaniach takich jak eGFR.

Powtarzane badania ankietowe wykazały, że chociaż stosowanie oznaczania eGFR jest dobre w większości systemów opieki zdrowotnej, jeszcze długa droga przed nami w przypadku oznaczania UACR, i to nawet w systemach o wysokich kosztach, takich jak USA. Poniżej 40% pacjentów, którzy mają cukrzycę i naprawdę wymagają badania zalecanego przez wytyczne, tylko 40% pacjentów faktycznie ma oznaczone UACR, a w pozostałych częściach świata odsetki są potencjalnie jeszcze niższe, a bardzo niedawny przegląd systematyczny 30 badań z 2026 roku wykazał, że odsetki oznaczania UACR u pacjentów z cukrzycą lub nadciśnieniem tętniczym albo obiema chorobami wahały się od 22 do 49 procent.

Wygląda na to, że jednym z głównych problemów gabinetów, dla których nie stosują one badań, jest brak zrozumienia, polegający na nieuświadamianiu sobie, że niewykrywanie PChN. Może być związane ze znaczącymi niekorzystnymi wynikami, i właśnie dlatego jest to tak ważny temat edukacyjny dzisiaj.

Badania wykonuje się więc po to, aby rozważyć terapie, a jednym z największych postępów w leczeniu PChN w ostatnim czasie jest oczywiście stosowanie inhibitorów SGLT2, i podobnie jak w przypadku danych, które właśnie widzieliśmy w odniesieniu do rozpoznawania, niestety istnieją istotne dane wskazujące na niedostateczne leczenie rozpoznanej PChN w wielu systemach opieki zdrowotnej.

Te dane pochodzą ze Stanów Zjednoczonych, z dużego badania dowodów z praktyki klinicznej obejmującego 3 miliony. Pacjentów, i pokazują, że nawet u pacjentów z cukrzycą, oczywistej grupy pacjentów, u których tradycyjnie można rozważać SGLT2, nawet w tej populacji, w której obowiązuje zalecenie klasy 1A dla SGLT2, tylko około 12% pacjentów było leczonych SGLT2, a u pacjentów bez cukrzycy, ale z podstawowym wskazaniem.

Odsetek był w rzeczywistości jeszcze niższy, około 3%. Co zatem mówią wytyczne? Wytyczne zalecają, aby istniała znacznie lepsza komunikacja i znacznie większy nacisk na wielodyscyplinarne postępowanie z pacjentami z zespołem CKM, a to wymaga od nas ustalenia w naszych własnych systemach opieki zdrowotnej, jak ten styk funkcjonuje, między.

Opieką podstawową i specjalistyczną, między innymi specjalnościami, które mogą być zaangażowane w postępowanie z pacjentem, i w końcu jak te różne zespoły faktycznie współdziałają z pacjentami. Myślę, że jest to dla nas dziś bardzo duży problem. A omawianie kluczowych barier i rozwiązań tych barier jest, jak sądzę, ważnym zadaniem edukacyjnym.

Podsumowanie wykładu

2 min czytania

Postępowanie z ryzykiem sercowo-nerkowym na styku podstawowej opieki zdrowotnej i kardiologii

Profesor Richard Hobbs, profesor podstawowej opieki zdrowotnej, University of Oxford

W tym wykładzie profesor Hobbs przygląda się temu, jak przewlekła choroba nerek (PChN) i cukrzyca zmieniają sposób myślenia o ryzyku sercowo-naczyniowym. Argumentuje, że powiązanie między opieką podstawową a specjalistyczną jest kluczem do lepszych wyników leczenia pacjentów.

Od choroby sercowo-naczyniowej do sercowo-nerkowo-metabolicznej

Klasyczne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego są dobrze znane. PChN i cukrzyca stały się obecnie głównymi czynnikami zwiększającymi ryzyko, związanymi ze wszystkimi głównymi punktami końcowymi sercowo-naczyniowymi. Doprowadziło to do przedefiniowania choroby sercowo-naczyniowej jako sercowo-nerkowo-metabolicznej (CKM). PChN i cukrzyca pogarszają wyniki na każdym etapie ścieżki CKM, od pacjentów wyłącznie z czynnikami ryzyka, przez pacjentów z chorobą subkliniczną, po pacjentów z rozpoznaną chorobą. Zapobieganie incydentom ma znaczenie dla pacjentów i ich rodzin, a także dlatego, że incydenty generują duże koszty opieki zdrowotnej.

Luka diagnostyczna: oznaczanie UACR

Oznaczanie eGFR jest powszechnie wykonywane, natomiast oznaczanie wskaźnika albumina/kreatynina w moczu (UACR), które wykrywa utratę białka przez nerki, nie jest:

  • W USA mniej niż 40% pacjentów z cukrzycą ma wykonywane oznaczanie UACR wymagane przez wytyczne.
  • W przeglądzie systematycznym z 2026 roku obejmującym 30 badań stwierdzono odsetki oznaczania UACR wynoszące 22–49% u pacjentów z cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym lub obiema chorobami.
  • Główną przyczyną wydaje się to, że gabinety nie zdają sobie sprawy, iż niewykrycie PChN może prowadzić do poważnych niekorzystnych wyników.
Luka w leczeniu: inhibitory SGLT2

Inhibitory SGLT2 są jednym z największych ostatnich postępów w leczeniu PChN, ale są poważnie niedostatecznie stosowane. W amerykańskim badaniu z praktyki klinicznej obejmującym około 3 miliony pacjentów stwierdzono, że:

  • Tylko około 12% pacjentów z PChN i cukrzycą przyjmowało inhibitor SGLT2, mimo zalecenia klasy 1A.
  • U pacjentów bez cukrzycy, u których istniało podstawowe wskazanie, odsetek wynosił tylko około 3%.
Droga naprzód: współpraca

Wytyczne wzywają do lepszej komunikacji i wielodyscyplinarnej opieki nad pacjentami z zespołem CKM. Każdy system opieki zdrowotnej musi ustalić, jak podstawowa opieka zdrowotna, kardiologia i inne specjalności ze sobą współpracują oraz jak zespoły te współdziałają z pacjentami. Identyfikacja barier i rozwiązań na tym styku jest kluczowym priorytetem edukacyjnym.

Najważniejsze wnioski
  • Oznaczać zarówno eGFR, jak i UACR u pacjentów z grupy ryzyka, zwłaszcza u osób z cukrzycą i (lub) nadciśnieniem tętniczym.
  • Niewykryta PChN niesie realne ryzyko sercowo-naczyniowe.
  • Rozważyć inhibitory SGLT2 u kwalifikujących się pacjentów z PChN, z cukrzycą lub bez niej.
  • Wzmacniać współpracę między opieką podstawową a specjalistyczną.

Choroby nerekCukrzycaProfilaktyka

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski