TR
Giriş yap

Bilimsel güncellemeler ·

Diyabet ve vasküler hastalık: epidemiyoloji ve yönetim seçenekleri

EPCCS 2018 Dr. Xavier Cos'un, Yıllık EPCCS KV Zirvesi sırasında sunduğu, diyabet ve vasküler hastalık, epidemiyoloji ve yönetim seçeneklerine ilişkin sunumundan izlenimler.

Yaklaşık 20 Avrupa ülkesinden aile hekimleri, Birinci Basamak için Yıllık EPCCS KV Zirvesi'ne katılmak üzere Barselona'ya geldi. Avrupa'nın farklı köşelerinden birinci basamak hekimleri arasındaki canlı tartışmaların ve etkileşimin yanı sıra, bu zirvenin önemli bir amacı özellikle birinci basamağa yönelik kılavuz belgeler hazırlamaktır. Oturumlar, yalnızca bir konudaki güncel kanıtların gözden geçirilmesini değil, aynı zamanda birinci basamağa özgü hususların tartışılmasını ve kanıttaki zorlukların ve boşlukların belirlenmesini sağlayacak şekilde düzenlendi. Bu oturumlar diyabet ve vasküler bakım, lipid yönetimi, hipertansiyon ve kalp yetmezliğine odaklandı. Oturumlara dayanarak EPCCS kılavuz belgeleri yazılacaktır.

Dr. Xavier Cos (Universitat Autonoma de Barcelona) tip 2 diyabet (T2DM) hakkında güncel bir bilgi sundu. Diyabet, prediyabetle başlayan ve zamanla komplikasyonların birikmesiyle seyreden ilerleyici bir hastalıktır. Diyabet, çeşitli KV hastalıkların riski ile ilişkilidir ve KV mortalite için bir risk faktörü olarak kabul edilir.

Çalışmalar, diyabet komplikasyonları riskini azaltmak için HbA1c'yi düşürmenin etkisini değerlendirmiştir. Sıkı ve hızlı HbA1c kontrolü konusunda karışık sonuçlar gösterilmiştir. HbA1c düşürücü stratejinin yoğunluğu seçilirken iyi bir risk-yarar dengesi bulmak önemlidir. Erken glisemik kontrol, uzun dönemde komplikasyonların azaltılmasının anahtarıdır ve bu durum miras etkisi olarak bilinir. İngiltere Prospektif Diyabet Çalışması'nda iyi bir miras etkisi gösterilmiş, erken ve sıkı glisemik kontrol uzun dönem mikrovasküler ve makrovasküler komplikasyon riskini azaltmıştır. Hastalığın geç döneminde, uzun süren kötü kontrolün ardından glisemik kontrol sağlandığında kötü bir miras etkisi ortaya çıkabilir; bu durumda makrovasküler komplikasyonların uzun dönem riski iyileşmez.

Buna rağmen HbA1c'yi kontrol etmek yeterli değildir. T2DM'de artmış KV riske birçok faktör katkıda bulunur; bunlar arasında pankreasta ve iskelet kasında hiperinsülinemi, ileri glikasyon son ürünlerine yol açan hiperglisemi, hipertansiyon, lipidemi, tromboz ve günümüzde inflamasyon ile mikrobiyom da sürece dahil olan mekanizmalar listesine eklenebilir. Dolayısıyla T2DM tedavisi ideal olarak bu süreçlerin tamamını veya çoğunu hedefler. T2DM için ideal bir ilaç ayrıca güvenli, etkili ve iyi tolere edilebilir olmalı, kalıcı kontrol sağlamalı, hipoglisemi riski düşük olmalı, kilo açısından nötr olmalı veya kilo kaybına neden olmalı ve uzun dönemde komplikasyonları azaltmalıdır.

Geçmişte, rosiglitazonun miyokard enfarktüsü ve KV ölüm riskinde anlamlı bir artışla ilişkili bulunmasıyla birlikte, yeni antidiyabetik ajanların güvenliği bir endişe konusu haline gelmiştir. Sonuç olarak, yeni tedavinin KV güvenliğinin artık gösterilmesi gerekmektedir (Amerikan FDA tarafından belirtildiği üzere); bu da üstünlüğü değil, non-inferioriteyi göstermek üzere tasarlanmış çeşitli KV sonuç çalışmalarına yol açmıştır.

Bununla birlikte bazı KV sonuç çalışmaları, yeni T2DM tedavisi ile anlamlı bir KV yarar göstermiştir; bunlar SGLT2 inhibitörleri empagliflozin ve kanagliflozin ile GLP-1 reseptör agonistleri liraglutid ve semaglutiddir. Diğer ajanlar KV sonuçlar açısından nötr bulunmuştur (liksisenatid, eksenatid) veya çalışmalar sürmektedir (dulaglutid, albiglutid, dapagliflozin, ertugliflozin).

Veriler, belirli T2DM hasta gruplarının gözlenen etkilerden daha fazla yarar görebileceğini düşündürmektedir; örneğin kanagliflozinin KV ölüm veya kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatış (KY) riski üzerindeki etkisi, başlangıçta KY öyküsü olanlarda daha fazla görünmüştür. Dr. Cos, mevcut bilinen çalışma verilerini, bir antidiyabetik ilaçla ilişkili KV etkinin zararlı, nötr, yararlı veya bilinmiyor olduğunu belirten bir trafik ışığı sistemine göre özetledi. Mevcut kanıta dayanarak, yerleşik KVH'si olan T2DM hastalarında bu kişilerin metformin tedavisi almaları ve buna ek olarak KVH yararı gösterilmiş bir tedavi almaları gerektiği sonucuna vardı. KVH riski görünürde düşük olanlarda, metformine eklenecek tedavi hem kısa hem uzun vadeyi dikkate alan en iyi yarar-risk oranına göre seçilmelidir. Çeşitli seçenekler mevcuttur, ancak bu kişilerde etkileri konusunda kesinlikler azdır; bunun nedenlerinden biri de doğrudan karşılaştırma çalışmalarının bulunmamasıdır. T2DM hastalarının nasıl yönetileceğine örnek olarak, Amerikan Diyabet Derneği'nin yeni Diyabette Tıbbi Bakım Standartları 2018'in bir akış şemasını gösterdi. Kılavuz HbA1c'ye dayanmaktadır ve yaşam tarzı yönetimi ile metforminin yanı sıra ek tedavi seçimi bireysel hastanın özelliklerine bağlı olmalıdır. Kanada Diyabet kılavuzu 2016 benzer bir mantık izlemektedir.

Çok yakın zamanda Lancet Diabetes Endocrinology dergisinde tanımlanan, erişkin başlangıçlı diyabeti olan hastalar arasındaki farklı risk kümelerine dikkat çekti. Bu kümeler altı değişkene dayanmaktadır ve her kümede belirli sonuçların ilişkili risklerine göre doğru tedavinin seçilmesine yardımcı olabilir.

Barselona'daki EPCSS KV Zirvesi 2018 sırasında gerçekleşen bu oturuma (sunum ve tartışma) dayanarak, T2DM yönetimine ilişkin bir EPCCS_Birinci_Basamak_Kılavuz_Belgesi (https://ipccs.org/epccs-guidance-documents/) hazırlayacağız.

Diyabet

Bize katılın

Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.

Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?

İlgi alanları

Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.

Bu sayfa İngilizceden çevrilmiştir ve hatalar içerebilir. İngilizce orijinal