Atriyal fibrilasyonda inme önleme konusunda güncelleme
EPCCS 2019 Kapsamlı bir konuşmada Profesör Hobbs, en sık görülen kardiyak aritmi olan atriyal fibrilasyonu (AF) olan hastaların yönetimiyle ilgili çeşitli yönleri ele aldı. Bir izlenim okuyun
Kapsamlı bir konuşmada Hobbs, en sık görülen kardiyak aritmi olan atriyal fibrilasyonu (AF) olan hastaların yönetimiyle ilgili çeşitli yönleri ele aldı. Bir aritmi olarak AF göreceli olarak selim bir durumdur ve bazı hastalarda hiçbir semptom görülmez. Bu hastaların tedavi edilmesinin başlıca nedeni, normal sinüs ritmi olanlara kıyasla embolik inme riskinin yaklaşık 5 kat artmış olmasıdır. AF ile ilişkili inmenin şiddeti genellikle AF ile ilişkili olmayan inmeden daha ağırdır ve daha yüksek düzeyde özürlülükle sonuçlanır. Hobbs, inmelerin en az yarısının AF ve hipertansiyona bağlı olduğunu ve dolayısıyla birinci basamaktaki müdahalelerle önlenebileceğini öne sürdü. AF'de inme riski antikoagülan tedavi ile azaltılabilir. Ancak inme riski tedavi edilmeden önce, risk altındaki hastaların belirlenmesi gerekir. Hem ESC hem de İngiltere'deki NICE kılavuzları fırsatçı AF taraması önermektedir. Bu öneri, yeni olguları saptamada fırsatçı AF taramasının sistematik taramadan daha maliyet etkin olduğunu gösteren SAFE çalışmasına dayanmaktadır. SAFER çalışması daha sonra fırsatçı taramanın yeterli olduğunu belirlemiştir. AF saptandıktan sonra bir sonraki önemli adım, CHA₂DS₂-VASc skoru ile inme riskini değerlendirmektir. Bu skor, inme riskini düşürmek için kimlerin antikoagülasyon tedavisi alması ve kimlerin almaması gerektiği konusunda yol gösterir. Varfarin gibi K vitamini antagonistleri (VKA), tedavi edilmemeye kıyasla AF'deki inmeleri azaltmada büyük etkinlik göstermektedir. BAFTA çalışması, yaşlılarda varfarini düşük doz asetilsalisilik asit ile karşılaştırmış ve ölümcül veya sakatlığa yol açan inme, kafa içi kanama veya klinik olarak anlamlı arteriyel emboli riskinin varfarin ile yarıdan fazla azaldığını, majör kanama riskini artırmadığını göstermiştir. Yarar-risk profili aslında artan yaşla veya daha yüksek CHA₂DS₂-VASc skorlarıyla iyileşmektedir. VKA tedavisinin bir sakıncası, terapötik penceresinin çok dar olması ve besinler ve ilaçlarla birçok etkileşiminin bulunmasıdır. Bu nedenle antikoagülasyon düzeyinin sıkı kontrolünü sağlamak için hastaların izlenmesi gerekir. Terapötik aralıkta geçirilen süre %60'ın üzerinde olmalıdır; aksi takdirde risk, kişilerin hiç tedavi edilmemesi durumundakinden daha büyüktür. Yapılacak bir sonraki şey, HAS-BLED skoru ile kanama riskini değerlendirmektir. Bu skor, hangi risk faktörlerinin değiştirilebileceğini belirlemek için kullanılabilir. ESC kılavuzları artık bu skordan söz etmemektedir, çünkü skor hastalara tedavi vermemek için kullanılmıştır ve bu, skorun kullanılması gereken amaç değildir. Antikoagülan tedavi alan AF hastalarının sonuçları, inme ve kanama riskinden bağımsız olarak daha iyidir. Hobbs ayrıca AF'de antitrombosit tedavinin rolü olup olmadığını da tartıştı. Belirtildiği gibi BAFTA, VKA ve asetilsalisilik asit ile tedavinin ekstrakraniyal kanama açısından benzer bir risk gösterdiğini ortaya koymuştur. Ancak çalışmaların daha yakın tarihli bir meta-analizi, asetilsalisilik asidin etkinliğinin 82 yaş ve üzerindeki yaşlı hastalarda kaybolduğunu göstermiştir. ESC ve NICE, AF'de inme önleme için asetilsalisilik asit önerilmemesi gerektiğini belirtmektedir. Asetilsalisilik asit ve klopidogrel ile ikili antitrombosit tedavi, yalnızca antikoagülasyon kontrendike ise veya tolere edilmiyorsa ve kişinin CHA₂DS₂-VASc skoru ≥2 ise düşünülebilir. Pıhtılaşma süreci birçok yolla hedeflenebilir ve bunu yapmak için çeşitli terapötik yaklaşımlar geliştirilmiştir. DOAK'lardan rivaroksaban, apiksaban ve edoksaban faktör Xa'yı inhibe ederken dabigatran faktör IIA'yı inhibe eder, VKA ise pıhtılaşma kaskadındaki birkaç faktörü hedefler. Farklı DOAK'lar, farklı hasta popülasyonlarında ve farklı risk düzeylerinde çalışmalarda değerlendirilmiştir. Bu ilaç sınıfının üyelerinin farmakodinamiğinde de farklılıklar vardır. Bireysel bir hasta için en iyi seçimi yapmak üzere bu farklılıkların farkında olmak önemlidir. ESC kılavuzları, kanıt temeli güçlü olduğu ve artık çok sayıda gerçek yaşam verisini de içerdiği için DOAK'ları VKA'ya tercih etmektedir. DOAK kullanırken dikkate alınacak konular arasında, antikoagülasyon tedavisine başlarken sınıfın hangi üyesinin seçileceği yer alır. Bazı ajanlar, önceki KV hastalık, gastrointestinal bozukluklar veya önceki gastrointestinal kanama ya da böbrek yetmezliği gibi belirli özellikleri olan hastalarda diğerlerinden daha uygundur. Bazı ajanlar belirli durumlarda doz ayarlamasına izin verir. DOAK'larla ilaç etkileşimleri genel olarak azdır. Gerçek yaşamdaki kanama riski ile ilgili olarak veriler DOAK çalışma verileriyle çok tutarlıdır. Gerçek yaşam verilerinin dezavantajı, tercihe dayalı reçeteleme yanlılığının dışlanamamasıdır; ancak veriler en azından VKA referans alındığında DOAK'ların majör kanamalar açısından en az onun kadar güvenli olduğunu düşündürmektedir. Çalışmaların aksine gerçek yaşamın bir gerçeği, hastaların daha fazla eşlik eden hastalığı ve polifarmasisi olmasıdır. Yaşlılarda polifarmasinin apiksabanın etkinliği ve güvenliği üzerindeki etkisi, ARISTOTLE çalışmasının bir alt çalışmasında değerlendirilmiştir. Bu çalışma, polifarmasiye rağmen etkinliğin aynı kaldığını göstermiştir (0-5 ilaç ile 6-8 ve ≥9 ilaç karşılaştırılmıştır). Apiksabanın majör kanamalar üzerindeki etkisi artan polifarmasi ile azalmıştır, ancak en yüksek kategori yine de bir yarar göstermiştir. Elektif cerrahi geçiren hastaların peri- ve postoperatif yönetiminde, AF'li hastalar için varfarin veya DOAK ile tedavi edilmiş olmalarının büyük bir fark yaratmadığı görülmektedir. Benzer şekilde acil durumlarda, cerrahi gerekiyorsa antikoagülan tedavi altında olmak büyük bir sorun değildir. Ancak pıhtılaşma düzeyi değerlendirilebilir. VKA durumunda K vitamini desteği verilebilir. DOAK'ların yarı ömrü kısa olduğundan antikoagülan etkinin geri döndürülmesinin gerekli olmadığı düşünülmüş ve çalışmalar bunu doğrulamıştır. Yine de DOAK'lar için geri döndürme ajanları artık mevcuttur. Hastaları DOAK ile tedavi ederken antikoagülasyon düzeylerini izlemeye gerek yoktur. Ancak hastaların tedaviye uyması önemlidir. Ayrıca çalışmalar CrCl'ye dayandığı için eGFR yerine CrCl'nin ölçülmesi (veya aksi takdirde Cockcroft-Gault Hesaplayıcısı ile hesaplanması) gerektiğini akılda tutmak önemlidir. GARFIELD-AF kohort çalışması, CHA₂DS₂-VASc skoru 0 olan AF hastalarında çok fazla aşırı tedavi görüldüğünü, daha yüksek riskli grupta ise hâlâ dörtte birinin asetilsalisilik asit aldığını göstermiştir! Bu nedenle Hobbs, kanıta dayalı uygulamayı hayata geçirmenin önündeki engelleri aşmaya odaklanmamız gerektiği sonucuna vardı.
TrombozAtriyal fibrilasyonÖnleme
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.





