Kronik böbrek hastalığı ve tip 2 diyabeti olan hastalarda finerenon ve kardiyovasküler sonuçlar.
FIDELIO-DKD çalışması, steroid yapıda olmayan bir mineralokortikoid reseptör antagonisti olan finerenonun, kronik böbrek hastalığı ve tip 2 diyabeti olan hastalarda hem böbrek yetmezliği ilerlemesini hem de kardiyovasküler olayları anlamlı derecede azalttığını göstermiştir. Bu durum, finerenonu SGLT2 inhibitörleri ve GLP-1 reseptör agonistleriyle birlikte kardiyorenal korumada yeni bir tedavi sütunu olarak yerleştirmiştir.
Arka plan
FIDELIO-DKD çalışması (Diyabetik Böbrek Hastalığında Böbrek Yetmezliğini ve Hastalık İlerlemesini Azaltmada Finerenon), steroid yapıda olmayan, seçici mineralokortikoid reseptör antagonisti finerenonun, optimize edilmiş renin-anjiyotensin sistemi blokajı altındaki kronik böbrek hastalığı ve tip 2 diyabeti olan hastalarda böbrek ve kardiyovasküler sonuçlar üzerindeki etkisini değerlendirmiştir. Plaseboyla karşılaştırıldığında finerenon, bileşik böbrek ve kardiyovasküler sonuçları azaltmıştır. Finerenonun tekil kardiyovasküler sonuçlar üzerindeki etkisini ve aterosklerotik kardiyovasküler hastalık (KVH) öyküsü olan ve olmayan hastalardaki etkisini bildiriyoruz.
Yöntemler
Bu randomize, çift kör, plasebo kontrollü çalışmaya, idrar albümin/kreatinin oranı 30 ila 5000 mg/g ve tahmini glomerüler filtrasyon hızı ≥25 ila <75 mL/dak/1,73 m2 olan, optimize edilmiş renin-anjiyotensin sistemi blokajı ile tedavi edilen tip 2 diyabetli hastalar dahil edildi. Ejeksiyon fraksiyonu azalmış kalp yetmezliği öyküsü olan hastalar dışlandı. Hastalar 1:1 oranında finerenon veya plasebo almak üzere randomize edildi. Bileşik kardiyovasküler sonuç, kardiyovasküler ölüme, miyokard enfarktüsüne, inmeye veya kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatışa kadar geçen süreyi içeriyordu. Önceden belirlenmiş kardiyovasküler analizler, bu bileşiğin bileşenlerinin analizlerini ve başlangıçtaki KVH öyküsüne göre sonuçları içeriyordu.
Bulgular
Eylül 2015 ile Haziran 2018 arasında 13 911 hasta tarandı ve 5674'ü randomize edildi; hastaların %45,9'unda başlangıçta KVH vardı. 2,6 yıllık ortanca takip süresince (çeyrekler arası aralık, 2,0-3,4 yıl), finerenon bileşik kardiyovasküler sonuç riskini plaseboya kıyasla azalttı (tehlike oranı, 0,86 [%95 GA, 0,75-0,99]; P=0,034); KVH olan ve olmayan hastalar arasında anlamlı etkileşim yoktu (KVH öyküsü olan hastalarda tehlike oranı, 0,85 [%95 GA, 0,71-1,01]; KVH öyküsü olmayan hastalarda tehlike oranı, 0,86 [%95 GA, 0,68-1,08]; etkileşim için P değeri, 0,85). Tedaviyle ortaya çıkan advers olayların görülme sıklığı tedavi kolları arasında benzerdi; hiperkalemiye bağlı kalıcı tedavi bırakma sıklığı düşüktü (KVH olan hastalarda finerenon ile %2,3'e karşı plasebo ile %0,8 ve KVH olmayan hastalarda finerenon ile %2,2'ye karşı plasebo ile %1,0).
Sonuçlar
Kronik böbrek hastalığı ve tip 2 diyabeti olan hastalar arasında finerenon, bileşik kardiyovasküler sonucun görülme sıklığını azalttı; önceden var olan KVH durumuna göre tedavi etkisinde fark olduğuna dair bir kanıt yoktu. Kayıt: URL: https://www.clinicaltrials.gov; Benzersiz tanımlayıcı: NCT02540993.
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.




