Tip 2 diyabette glisemi azaltımı: mikrovasküler ve kardiyovasküler sonuçlar.
GRADE çalışması, metformine eklenen dört glukoz düşürücü ilacı 5 yıl boyunca karşılaştırdı ve glisemik kontrol açısından en kalıcı ilaçların liraglutid ve insülin glargin olduğunu, kardiyovasküler profili en olumlu olan ilacın ise liraglutid olduğunu saptadı. Sonuçlar, tip 2 diyabette ikinci basamak ilaç seçimine yol göstermek üzere karşılaştırmalı etkinlik verileri sağladı.
Arka plan
Tip 2 diyabetli kişilerde, metformine eklendiğinde sık kullanılan glukoz düşürücü ilaçların mikrovasküler ve kardiyovasküler hastalık sonuçları açısından karşılaştırmalı etkinliğine ilişkin veriler yetersizdir.
Yöntemler
Tip 2 diyabetli katılımcılarda glikolize hemoglobin düzeyinin %7,0'ın altına ulaştırılması ve bu düzeyde korunması bakımından, metformine eklenen dört sık kullanılan glukoz düşürücü ilacın karşılaştırmalı etkinliğini değerlendirdik. Rastgele atanan tedaviler insülin glargin U-100 (bundan sonra glargin), glimepirid, liraglutid ve sitagliptindi. Mikrovasküler ve kardiyovasküler hastalıkla ilgili önceden belirlenmiş ikincil sonuçlar arasında hipertansiyon ve dislipidemi, doğrulanmış orta veya ciddi derecede artmış albüminüri ya da vücut yüzey alanının 1,73 m2'si başına dakikada 60 ml'nin altında tahmini glomerüler filtrasyon hızı, Michigan Nöropati Tarama Aracı ile değerlendirilen diyabetik periferik nöropati, kardiyovasküler olaylar (majör advers kardiyovasküler olaylar [MACE], kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatış veya herhangi bir kardiyovasküler olayı kapsayan toplam sonuç) ve ölüm yer aldı. Tehlike oranları, çoklu karşılaştırmalar için düzeltilmemiş %95 güven sınırlarıyla sunulmuştur.
Bulgular
5047 katılımcıda ortalama 5,0 yıllık takip sırasında, hipertansiyon veya dislipidemi gelişimi açısından ya da mikrovasküler sonuçlar açısından müdahaleler arasında önemli bir fark saptanmadı; orta derecede artmış albüminüri düzeylerinin ortalama genel hızı (yani 100 katılımcı-yılı başına olay sayısı) 2,6, ciddi derecede artmış albüminüri düzeylerinin 1,1, böbrek bozukluğunun 2,9 ve diyabetik periferik nöropatinin 16,7 idi. Tedavi grupları MACE (genel hız, 1,0), kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatış (0,4), kardiyovasküler nedenlere bağlı ölüm (0,3) veya tüm ölümler (0,6) açısından farklılık göstermedi. Herhangi bir kardiyovasküler hastalık hızlarında küçük farklar vardı; bu hızlar glargin, glimepirid, liraglutid ve sitagliptin gruplarında sırasıyla 1,9, 1,9, 1,4 ve 2,0 idi. Bir tedavi, diğer üç tedavinin birleşik sonuçlarıyla karşılaştırıldığında, herhangi bir kardiyovasküler hastalık için tehlike oranları glargin grubunda 1,1 (%95 güven aralığı [GA], 0,9 ila 1,3), glimepirid grubunda 1,1 (%95 GA, 0,9 ila 1,4), liraglutid grubunda 0,7 (%95 GA, 0,6 ila 0,9) ve sitagliptin grubunda 1,2 (%95 GA, 1,0 ila 1,5) idi.
Sonuçlar
Tip 2 diyabetli katılımcılarda mikrovasküler komplikasyon ve ölüm insidansları dört tedavi grubu arasında önemli ölçüde farklı değildi. Bulgular, herhangi bir kardiyovasküler hastalık insidansı açısından gruplar arasında olası farklılıklar olduğunu gösterdi. (National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases ve diğerleri tarafından finanse edilmiştir; GRADE ClinicalTrials.gov numarası, NCT01794143.).
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.




