TR
Giriş yap

Literatür ·

Tip 2 diyabetli kişiler için GIP, GLP-1 ve glukagon reseptör agonisti retatrutid

ABD'de yürütülen randomize, çift kör, plasebo ve aktif kontrollü, paralel gruplu, faz 2 çalışması.

Üçlü GIP/GLP-1/glukagon reseptör agonisti olan retatrutidin bu Lancet faz 2 çalışması, tip 2 diyabetli hastalarda %24'e varan kilo kaybı ve çarpıcı HbA1c iyileşmesi gösterdi. Sonuçlar ikili inkretin agonistlerinin sonuçlarını aştı ve üçlü agonizmi metabolik tedavide bir sonraki sınır olarak ortaya koydu.

Arka plan

Tip 2 diyabet yönetimine ilişkin güncel uzlaşı kılavuzlarına göre vücut ağırlığı yönetimi, glisemik hedeflere ulaşmak kadar önemlidir. Glukoza bağımlı insülinotropik polipeptit (GIP), GLP-1 ve glukagon reseptörlerinde agonist aktiviteye sahip tek bir peptit olan retatrutid, bir faz 1 çalışmasında klinik olarak anlamlı glukoz düşürücü ve vücut ağırlığını düşürücü etkinlik gösterdi. Tip 2 diyabetli kişilerde retatrutidin etkinliğini ve güvenliliğini bir doz aralığında incelemeyi amaçladık.

Yöntemler

Bu randomize, çift kör, çift plasebolu (double-dummy), plasebo kontrollü ve aktif karşılaştırıcı kontrollü, paralel gruplu, faz 2 çalışmasında katılımcılar ABD'deki 42 araştırma ve sağlık hizmeti merkezinden alındı. Tip 2 diyabeti olan, glikozillenmiş hemoglobini (HbA1c) %7,0-10,5 (53,0-91,3 mmol/mol) ve VKİ'si 25-50 kg/m2 olan 18-75 yaş arası yetişkinler çalışmaya alınmaya uygundu. Uygun katılımcılar, tarama vizitinden önce en az 3 ay boyunca yalnızca diyet ve egzersizle ya da sabit dozda metformin (günde bir kez ≥1000 mg) ile tedavi edilmekteydi. Katılımcılar, başlangıç HbA1c ve VKİ'ye göre tabakalandırma ile etkileşimli bir web yanıt sistemi kullanılarak rastgele atandı (2:2:2:1:1:1:1:2) ve haftada bir kez plasebo, 1,5 mg dulaglutid veya retatrutid idame dozları 0,5 mg, 4 mg (başlangıç dozu 2 mg), 4 mg (doz artırımı olmadan), 8 mg (başlangıç dozu 2 mg), 8 mg (başlangıç dozu 4 mg) ya da 12 mg (başlangıç dozu 2 mg) enjeksiyonları aldı. Katılımcılar, çalışma merkezi personeli ve araştırmacılar çalışma sonuna kadar tedavi atamasından habersizdi. Birincil sonlanım noktası HbA1c'nin başlangıçtan 24. haftaya kadar değişimiydi; ikincil sonlanım noktaları arasında 36. haftada HbA1c ve vücut ağırlığındaki değişim yer aldı. Etkinlik, yanlışlıkla alınanlar hariç rastgele atanan tüm katılımcılarda analiz edildi ve güvenlilik, çalışma tedavisinin en az bir dozunu alan tüm katılımcılarda değerlendirildi. Çalışma ClinicalTrials.gov'da NCT04867785 ile kayıtlıdır.

Sonuçlar

13 Mayıs 2021 ile 13 Haziran 2022 arasında 281 katılımcı (ortalama yaş 56,2 yıl [SD 9,7], ortalama diyabet süresi 8,1 yıl [7,0], 156'sı [%56] kadın ve 235'i [%84] beyaz) rastgele atandı ve güvenlilik analizine dahil edildi (plasebo grubunda 45, 1,5 mg dulaglutid grubunda 46, retatrutid 0,5 mg grubunda 47, 4 mg doz artırımlı grupta 23, 4 mg grubunda 24, 8 mg yavaş doz artırımlı grupta 26, 8 mg hızlı doz artırımlı grupta 24 ve 12 mg doz artırımlı grupta 46). Etkinlik analizlerine 275 katılımcı dahil edildi (retatrutid 0,5 mg grubunda, 4 mg doz artırımlı grupta ve 8 mg yavaş doz artırımlı grupta birer, 12 mg doz artırımlı grupta ise üç katılımcı yanlışlıkla alınmıştı). 237 (%84) katılımcı çalışmayı, 222'si (%79) ise çalışma tedavisini tamamladı. 24. haftada retatrutid ile HbA1c'de başlangıca göre en küçük kareler ortalama değişimleri 0,5 mg grubu için -%0,43 (SE 0,20; -4,68 mmol/mol [2,15]), 4 mg doz artırımlı grup için -%1,39 (0,14; -15,24 mmol/mol [1,56]), 4 mg grubu için -%1,30 (0,22; -14,20 mmol/mol [2,44]), 8 mg yavaş doz artırımlı grup için -%1,99 (0,15; -21,78 mmol/mol [1,60]), 8 mg hızlı doz artırımlı grup için -%1,88 (0,21; -20,52 mmol/mol [2,34]) ve 12 mg doz artırımlı grup için -%2,02 (0,11; -22,07 mmol/mol [1,21]) idi; buna karşılık plasebo grubunda -%0,01 (0,21; -0,12 mmol/mol [2,27]) ve 1,5 mg dulaglutid grubunda -%1,41 (0,12; -15,40 mmol/mol [1,29]) idi. Retatrutid ile HbA1c azalmaları, 0,5 mg grubu dışındaki tüm gruplarda plaseboya göre anlamlı ölçüde daha büyüktü (p<0,0001) ve 8 mg yavaş doz artırımlı grupta (p=0,0019) ile 12 mg doz artırımlı grupta (p=0,0002) 1,5 mg dulaglutide göre daha büyüktü. Bulgular 36. haftada tutarlıydı. Vücut ağırlığı 36. haftada retatrutid ile doza bağımlı olarak azaldı: 0,5 mg grubunda %3,19 (SE 0,61), 4 mg doz artırımlı grupta %7,92 (1,28), 4 mg grubunda %10,37 (1,56), 8 mg yavaş doz artırımlı grupta %16,81 (1,59), 8 mg hızlı doz artırımlı grupta %16,34 (1,65) ve 12 mg doz artırımlı grupta %16,94 (1,30); buna karşılık plasebo ile %3,00 (0,86) ve 1,5 mg dulaglutid ile %2,02 (0,72). 4 mg ve üzeri retatrutid dozları için kilo azalmaları plaseboya göre (4 mg doz artırımlı grup için p=0,0017 ve diğerleri için p<0,0001) ve 1,5 mg dulaglutide göre (tümünde p<0,0001) anlamlı ölçüde daha büyüktü. Bulantı, ishal, kusma ve kabızlık dahil hafif ila orta şiddette gastrointestinal advers olaylar, retatrutid gruplarındaki 190 katılımcının 67'sinde (%35) (0,5 mg grubundaki 47 katılımcının altısından [%13] 8 mg hızlı doz artırımlı gruptaki 24 katılımcının 12'sine [%50] kadar), plasebo grubundaki 45 katılımcının altısında (%13) ve 1,5 mg dulaglutid grubundaki 46 katılımcının 16'sında (%35) bildirildi. Ciddi hipoglisemi bildirilmedi ve çalışma sırasında ölüm olmadı.

Sonuç

Tip 2 diyabetli kişilerde retatrutid, GLP-1 reseptör agonistleri ile GIP ve GLP-1 reseptör agonistleriyle uyumlu bir güvenlilik profili ile glisemik kontrolde klinik olarak anlamlı iyileşmeler ve vücut ağırlığında belirgin azalmalar gösterdi. Bu faz 2 verileri ayrıca faz 3 programı için doz seçimine de bilgi sağladı.

Bize katılın

Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.

Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?

İlgi alanları

Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.

Bu sayfa İngilizceden çevrilmiştir ve hatalar içerebilir. İngilizce orijinal