TR
Giriş yap

Literatür ·

Kalp yetmezliğinde sodyum-glukoz kotransporter-2 inhibitörleri ile mineralokortikoid reseptör antagonistleri

bir meta-analiz.

Bu meta-analiz, kalp yetmezliğinde bir MRA'nın bir SGLT2 inhibitörü ile birleştirilmesinin, kardiyovasküler ölümde ve kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatışta her iki ilaç sınıfının tek başına sağladığının ötesinde aditif azalmalar sağladığını gösterdi. Bulgular, ikili nörohormonal ve metabolik modülasyonu içeren dört sütunlu yaklaşımı desteklemektedir.

Yöntemler

PubMed/MEDLINE, Web of Science, Embase ve klinik çalışma kayıtları, KY'de MRA kullanımı ile veya kullanımı olmadan SGLT2i'yi değerlendiren randomize kontrollü çalışmalar/post-hoc analizler için tarandı (PROSPERO: CRD42023397129). Ana sonuçlar, KY nedeniyle ilk hastaneye yatış veya acil başvuru/kardiyovasküler ölümün bileşiği (HHF/CVD), HHF ve CVD idi. Diğerleri tüm nedenlere bağlı mortalite, renal ve güvenlilik sonuçlarının bileşikleriydi. Tehlike oranları (HR)/risk oranları çıkarıldı. Sabit etkili meta-analizler ve alt grup analizleri yapıldı.

Sonuçlar

Uygun beş çalışma dahil edildi ve KY'li 21 947 kişiye ait veriler birleştirildi (tip 2 diyabet, n = 10 805). Plasebo ile karşılaştırıldığında, SGLT2i'ye randomizasyon, MRA kullanan veya kullanmayan kişilerde HHF/CVD ve HHF'de benzer bir azalma gösterdi [HHF/CVD: tehlike oranı (HR) 0,75; %95 güven aralığı (GA) 0,68-0,81 ile HR 0,79; %95 GA 0,72-0,86; P-etkileşim = 0,43; HHF: HR 0,74; %95 GA 0,67-0,83 ile HR 0,71; %95 GA 0,63-0,80; P-etkileşim = 0,53]; EF'den bağımsız olarak SGLT2i'ye randomize edilen ve MRA kullanan kronik KY'li kişilerde CVD'de daha büyük bir göreceli azalma olduğuna dair bir işaret vardı (HR 0,81; %95 GA 0,72-0,91 ile HR 0,98; %95 GA 0,86-1,13; P-etkileşim = 0,034). SGLT2i, eşlik eden MRA'larla daha yüksek hacim kaybı riskine rağmen (P-etkileşim = 0,082), MRA kullanımından bağımsız olarak tüm nedenlere bağlı mortaliteyi (P-etkileşim = 0,27) ve advers renal sonlanım noktalarını (P-etkileşim = 0,73) azalttı. SGLT2i, MRA kullanımıyla ilişkili hafif hiperkalemi (P-etkileşim < 0,001) ve şiddetli hiperkalemi (P-etkileşim = 0,051) riskini azalttı.

Sonuç

MRA'lar, HHF/CVD, HHF veya tüm nedenlere bağlı mortalite bileşiği üzerindeki SGLT2i etkilerini etkilemedi; ancak bulgular, EF'den bağımsız olarak SGLT2i'ye randomize edilen ve MRA alan kronik KY hastalarında, SGLT2i'ye randomize edilip MRA almayanlara kıyasla CVD'de daha belirgin bir göreceli azalmaya işaret etti. SGLT2i, MRA ile ilişkili tedavi sırasında ortaya çıkan hiperkalemi riskini azalttı. Bu bulgular, iyi tasarlanmış randomize kontrollü çalışmalarda daha fazla doğrulanmayı gerektirmektedir.

Bize katılın

Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.

Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?

İlgi alanları

Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.

Bu sayfa İngilizceden çevrilmiştir ve hatalar içerebilir. İngilizce orijinal