Antagoniści receptora mineralokortykoidowego z inhibitorami kotransportera sodowo-glukozowego 2 w niewydolności serca
metaanaliza.
Ta metaanaliza wykazała, że połączenie MRA z inhibitorem SGLT2 w niewydolności serca zapewnia addytywne zmniejszenie liczby zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych i hospitalizacji z powodu niewydolności serca w porównaniu z każdą z tych klas leków stosowaną osobno. Wyniki przemawiają za podejściem opartym na czterech filarach, obejmującym podwójną modulację neurohormonalną i metaboliczną.
Metody
Przeszukano PubMed/MEDLINE, Web of Science, Embase i rejestry badań klinicznych pod kątem randomizowanych badań kontrolowanych i analiz post hoc oceniających SGLT2i w HF z zastosowaniem MRA lub bez niego (PROSPERO: CRD42023397129). Głównymi punktami końcowymi były złożony punkt końcowy obejmujący pierwszą hospitalizację lub wizytę pilną z powodu HF albo zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych (HHF/CVD), HHF oraz CVD. Pozostałe obejmowały śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny, złożone punkty końcowe dotyczące nerek oraz punkty końcowe dotyczące bezpieczeństwa. Wyodrębniono hazard ratio (HR) i ilorazy ryzyka. Przeprowadzono metaanalizy z modelem efektów stałych oraz analizy podgrup.
Wyniki
Uwzględniono pięć kwalifikujących się badań, łączących dane od 21 947 osób z HF (cukrzyca typu 2, n = 10 805). W porównaniu z placebo randomizacja do SGLT2i wykazała podobne zmniejszenie HHF/CVD i HHF u osób stosujących lub niestosujących MRA [HHF/CVD: hazard ratio (HR) 0,75; 95% przedział ufności (CI) 0,68-0,81 vs. HR 0,79; 95% CI 0,72-0,86; p dla interakcji = 0,43; HHF: HR 0,74; 95% CI 0,67-0,83 vs. HR 0,71; 95% CI 0,63-0,80; p dla interakcji = 0,53], z sugestią większego względnego zmniejszenia CVD u osób z przewlekłą HF zrandomizowanych do SGLT2i i stosujących MRA niezależnie od EF (HR 0,81; 95% CI 0,72-0,91 vs. HR 0,98; 95% CI 0,86-1,13; p dla interakcji = 0,034). SGLT2i zmniejszały śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny (p dla interakcji = 0,27) oraz niekorzystne punkty końcowe dotyczące nerek niezależnie od stosowania MRA (p dla interakcji = 0,73), pomimo większego ryzyka zmniejszenia objętości płynów przy jednoczesnym stosowaniu MRA (p dla interakcji = 0,082). SGLT2i osłabiały ryzyko łagodnej hiperkaliemii (p dla interakcji < 0,001) i ciężkiej hiperkaliemii (p dla interakcji = 0,051) związanej ze stosowaniem MRA.
Wnioski
MRA nie wpływały na efekty SGLT2i w odniesieniu do złożonego punktu końcowego HHF/CVD, HHF ani śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny; jednak wyniki wskazywały na wyraźniejsze względne zmniejszenie CVD u pacjentów z przewlekłą HF, niezależnie od EF, zrandomizowanych do SGLT2i i otrzymujących MRA w porównaniu z osobami zrandomizowanymi do SGLT2i i niestosującymi MRA. SGLT2i osłabiały ryzyko hiperkaliemii występującej w trakcie leczenia związanej z MRA. Wyniki te wymagają dalszej weryfikacji w dobrze zaplanowanych randomizowanych badaniach kontrolowanych.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




