Yoğun kardiyak rehabilitasyon programına katılan GLP-1 reseptör agonisti kullanan hastalarda vücut kompozisyonu değişiklikleri.
Yapılandırılmış bir Pritikin yoğun kardiyak rehabilitasyon programına (UC San Diego, 2017-2024) kaydedilen 468 hastadan oluşan retrospektif kohort; bunların 67'si ortanca 231 gün süreyle GLP-1 reseptör agonistleri kullanmaktaydı. Vücut kompozisyonu, başlangıçta ve program tamamlandığında biyoelektrik impedans ile değerlendirildi. GLP-1 RA kullanıcılarının başlangıçtaki VKİ'si ve vücut yağı daha yüksekti, ancak iskelet kası kütlesi (SMM) benzerdi. Yaş, cinsiyet, VKİ, diyabet ve kondisyon açısından düzeltme sonrasında, kullanıcılar ile kullanmayanlar arasında SMM'deki yüzde değişimde (β %0,62; %95 GA -0,62 ile 1,86 arası; p = 0,33) veya yağ kütlesinde (p = 0,20) anlamlı bir fark yoktu. Her iki grupta da MET anlamlı biçimde iyileşti. Bulgular, bu ortamda, GLP-1 tedavisinin klinik olarak anlamlı sarkopeniye yol açtığı yönündeki endişeyi çürütmekte ve bu tedavinin yapılandırılmış egzersizle birleştirilmesini desteklemektedir.
Arka plan
Glukagon benzeri peptid-1 reseptör agonistleri (GLP-1 RA'lar) tip 2 diyabet ve obezitede yaygın olarak kullanılmakta ve anlamlı kilo kaybı sağlamaktadır. Ancak farmakolojik kilo kaybıyla birlikte, özellikle sarkopeni riski altındaki yaşlı erişkinlerde, iskelet kası kütlesinin (SMM) olası kaybına ilişkin endişeler ortaya çıkmıştır. GLP-1 RA tedavisinin Yoğun Kardiyak Rehabilitasyona (ICR) katılan hastalarda SMM üzerindeki etkileri hâlâ tam olarak tanımlanamamıştır.
Yöntemler
UC San Diego Health'te 2017 ile 2024 yılları arasında yapılandırılmış bir Pritikin ICR programına kaydedilen 468 hastada retrospektif bir kohort çalışması gerçekleştirdik. Programın başlangıcında 67 hasta ortanca 231 gün (IQR 144-400) süreyle GLP-1 RA kullanmaktaydı. Vücut kompozisyonu, başlangıçta ve program tamamlandığında biyoelektrik impedans analizi (BIA) kullanılarak değerlendirildi. Sonuç ölçütleri SMM ve yağ kütlesini (FM) içeriyordu. Çok değişkenli regresyon modelleri yaş, cinsiyet, başlangıçtaki vücut kitle indeksi, diyabet durumu ve başlangıçtaki kondisyon (MET ile ölçülen) açısından düzeltildi.
Bulgular
Her iki grup da ICR ile görev metabolik eşdeğerlerinde (MET) iyileşme gösterdi (p < 0,001). Başlangıçta, GLP-1 RA kullanan hastaların kullanmayanlara kıyasla VKİ'si ve vücut yağ yüzdesi daha yüksekti, ancak SMM'de fark yoktu. Düzeltilmiş analizlerde, GLP-1 RA kullanımı, başlangıçtan ICR programının tamamlanmasına kadar SMM'deki yüzde değişim açısından GLP-1 RA kullanmamaya kıyasla anlamlı farklılıkla ilişkili değildi (β = %0,62, %95 GA -0,62 ile 1,86 arası; p = 0,326). Benzer şekilde, yağ kütlesindeki yüzde değişimde gruplar arasında anlamlı bir fark yoktu (β = %3,01, %95 GA -1,64 ile 7,66 arası; p = 0,204).
Sonuçlar
Yoğun kardiyak rehabilitasyon sırasında GLP-1 reseptör agonisti kullanımı, ölçülen kovaryatlar açısından düzeltme sonrasında iskelet kası kütlesindeki değişimlerde anlamlı bir farklılıkla ilişkili bulunmamıştır. Bu bulgular, GLP-1 temelli farmakoterapinin yapılandırılmış egzersiz programlarıyla bütünleştirilmesini desteklemektedir.
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.





