PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Zmiany składu ciała u pacjentów przyjmujących agonistów receptora GLP-1 uczestniczących w intensywnym programie rehabilitacji kardiologicznej.

Retrospektywna kohorta 468 pacjentów włączonych do ustrukturyzowanego intensywnego programu rehabilitacji kardiologicznej Pritikin (UC San Diego, 2017-2024), z których 67 przyjmowało agonistów receptora GLP-1 przez medianę 231 dni. Skład ciała oceniano metodą impedancji bioelektrycznej na początku i po zakończeniu programu. Użytkownicy agonistów receptora GLP-1 mieli wyższy wyjściowy BMI i zawartość tkanki tłuszczowej, ale podobną masę mięśni szkieletowych (SMM). Po korekcie na wiek, płeć, BMI, cukrzycę i sprawność nie stwierdzono istotnej różnicy w procentowej zmianie SMM (β 0,62%; 95% CI od -0,62 do 1,86; p=0,33) ani masy tłuszczowej (p=0,20) między osobami przyjmującymi i nieprzyjmującymi tych leków. W obu grupach istotnie poprawiła się wartość METs. Wyniki przeczą, w tych warunkach, obawom, że leczenie GLP-1 prowadzi do klinicznie istotnej sarkopenii, i przemawiają za łączeniem go z ustrukturyzowanym wysiłkiem fizycznym.

Wstęp

Agoniści receptora peptydu glukagonopodobnego 1 (GLP-1 RA) są szeroko stosowani w cukrzycy typu 2 i otyłości oraz powodują istotną utratę masy ciała. Pojawiły się jednak obawy dotyczące potencjalnej utraty masy mięśni szkieletowych (SMM) podczas farmakologicznego zmniejszania masy ciała, zwłaszcza u osób starszych zagrożonych sarkopenią. Wpływ leczenia GLP-1 RA na SMM u pacjentów uczestniczących w intensywnej rehabilitacji kardiologicznej (ICR) pozostaje niepełnie scharakteryzowany.

Metody

Przeprowadziliśmy retrospektywne badanie kohortowe obejmujące 468 pacjentów włączonych do ustrukturyzowanego programu ICR Pritikin w UC San Diego Health w latach 2017-2024. Na początku programu 67 pacjentów przyjmowało GLP-1 RA przez medianę 231 dni (IQR 144-400). Skład ciała oceniano za pomocą analizy impedancji bioelektrycznej (BIA) na początku i po zakończeniu programu. Wyniki obejmowały SMM i masę tłuszczową (FM). Wielozmiennowe modele regresji uwzględniały wiek, płeć, wyjściowy wskaźnik masy ciała, status cukrzycy i wyjściową sprawność (mierzoną w METs).

Wyniki

W obu grupach poprawił się ekwiwalent metaboliczny wysiłku (METs) podczas ICR (p < 0,001). Na początku pacjenci przyjmujący GLP-1 RA mieli wyższy BMI i procentową zawartość tkanki tłuszczowej w porównaniu z osobami ich nieprzyjmującymi, ale bez różnic w SMM. W analizach skorygowanych stosowanie GLP-1 RA nie wiązało się z istotnie inną procentową zmianą SMM od wartości wyjściowej do zakończenia programu ICR w porównaniu z brakiem stosowania GLP-1 RA (β = 0,62%, 95% CI od -0,62 do 1,86; p = 0,326). Podobnie nie stwierdzono istotnej różnicy między grupami w procentowej zmianie masy tłuszczowej (β = 3,01%, 95% CI od -1,64 do 7,66; p = 0,204).

Wnioski

Stosowanie agonistów receptora GLP-1 podczas intensywnej rehabilitacji kardiologicznej nie wiązało się z istotnie odmiennymi zmianami masy mięśni szkieletowych po korekcie na zmierzone zmienne towarzyszące. Wyniki te przemawiają za włączaniem farmakoterapii opartej na GLP-1 do ustrukturyzowanych programów wysiłkowych.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski