Αναδρομική μελέτη cohort 468 ασθενών που εγγράφηκαν σε ένα δομημένο πρόγραμμα εντατικής καρδιακής αποκατάστασης Pritikin (UC San Diego, 2017-2024), εκ των οποίων οι 67 λάμβαναν αγωνιστές υποδοχέων GLP-1 για διάμεσο διάστημα 231 ημερών. Η σύσταση του σώματος αξιολογήθηκε με βιοηλεκτρική εμπέδηση στην αρχή της μελέτης και στο τέλος του προγράμματος. Οι χρήστες GLP-1 RA είχαν υψηλότερο δείκτη μάζας σώματος (BMI) και ποσοστό σωματικού λίπους στην αρχή, αλλά παρόμοια μάζα σκελετικού μυός (SMM). Μετά τη διόρθωση για ηλικία, φύλο, BMI, διαβήτη και φυσική κατάσταση, δεν παρατηρήθηκε σημαντική διαφορά στη ποσοστιαία μεταβολή του SMM (β 0,62%; 95% CI -0,62 έως 1,86· p=0,33) ή της λίπινης μάζας (p=0,20) μεταξύ των χρηστών και των μη χρηστών. Και οι δύο ομάδες βελτιώθηκαν σημαντικά στα METs. Τα ευρήματα αντιτίθενται — σε αυτό το πλαίσιο — στην ανησυχία ότι η θεραπεία με GLP-1 προκαλεί κλινικά σημαντική σαρκοπενία και υποστηρίζουν τον συνδυασμό της με δομημένη άσκηση.
Τα αγωνιστές των υποδοχέων πεπτιδίου-1 παρόμοιου με το γλυκαγόνο (GLP-1 RAs) χρησιμοποιούνται ευρέως για τον διαβήτη τύπου 2 και την παχυσαρκία και προκαλούν σημαντική απώλεια βάρους. Ωστόσο, έχουν προκύψει ανησυχίες σχετικά με την πιθανή απώλεια σκελετικής μυϊκής μάζας (SMM) κατά τη φαρμακολογική μείωση του βάρους, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους ασθενείς που διατρέχουν κίνδυνο σαρκοπενίας. Τα αποτελέσματα της θεραπείας με GLP-1 RAs επί της SMM σε ασθενείς που συμμετέχουν σε Εντατική Καρδιολογική Αποκατάσταση (ICR) παραμένουν ελλιπώς περιγραφόμενα.
Διεξήγαγουμε μια αναδρομική μελέτη σειράς περίπτωσης σε 468 ασθενείς που εγγράφτηκαν σε ένα δομημένο πρόγραμμα ICR Pritikin στο UC San Diego Health μεταξύ 2017 και 2024. Κατά την έναρξη του προγράμματος, 67 ασθενείς λάμβαναν GLP-1 RAs με διάμεσο διάρκεια 231 ημέρες (IQR 144-400). Η σύσταση του σώματος αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας βιοηλεκτρική ανάλυση εμπέδησης (BIA) στην αρχή και στο τέλος του προγράμματος. Τα αποτελέσματα περιελάμβαναν την SMM και τη λιπώδη μάζα (FM). Μοντέλα πολυμεταβλητής παλινδρόμησης προσαρμόστηκαν για ηλικία, φύλο, δείκτη μάζας σώματος (BMI) στην αρχή, κατάσταση διαβήτη και αρχική φυσική κατάσταση (μετρημένη σε METs).
Και οι δύο ομάδες βελτιώθηκαν στους μεταβολικούς ισοδυνάμους του έργου (METs) με την ICR (p < 0,001). Στην αρχή, οι ασθενείς που λάμβαναν GLP-1 RAs είχαν υψηλότερο BMI και ποσοστό σωματικού λίπους σε σύγκριση με τους μη χρήστες, αλλά δεν υπήρχαν διαφορές στην SMM. Σε αναλύσεις προσαρμοσμένες για συσχετιστικούς παράγοντες, η χρήση GLP-1 RAs δεν συσχετίστηκε με στατιστικά σημαντική διαφορά στο ποσοστιαία μεταβολή της SMM από την αρχή έως το τέλος του προγράμματος ICR σε σύγκριση με τη μη χρήση GLP-1 RAs (β = 0,62%, 95% CI -0,62 έως 1,86· p = 0,326). Ομοίως, δεν υπήρχε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των ομάδων στο ποσοστιαία μεταβολή της λιπώδους μάζας (β = 3,01%, 95% CI -1,64 έως 7,66· p = 0,204).
Η χρήση αγωνιστών υποδοχέων GLP-1 κατά τη διάρκεια της εντατικής καρδιολογικής αποκατάστασης δεν συσχετίστηκε με στατιστικά σημαντικές μεταβολές στη σκελετική μυϊκή μάζα μετά την προσαρμογή για τους μετρηθέντες συσχετιστικούς παράγοντες. Τα ευρήματα αυτά υποστηρίζουν την ενσωμάτωση της φαρμακοθεραπείας με βάση το GLP-1 σε δομημένα προγράμματα άσκησης.
