Αυτή η καθοριστική μετα-ανάλυση συνδύασε δεδομένα μεμονωμένων ασθενών από τις μελέτες DAPA-HF και EMPEROR-Reduced, επιβεβαιώνοντας ότι η αναστολή SGLT2 ως κατηγορία μειώνει σημαντικά τον καρδιαγγειακό θάνατο και τη νοσηλεία λόγω καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με HFrEF ανεξάρτητα από την κατάσταση διαβήτη. Η ανάλυση εδραίωσε τους αναστολείς SGLT2 ως τέταρτο πυλώνα της καθοδηγούμενης από κατευθυντήριες οδηγίες θεραπείας καρδιακής ανεπάρκειας.
Τόσο η μελέτη DAPA-HF (που αξιολόγησε τη δαπαγλιφλοζίνη) όσο και η μελέτη EMPEROR-Reduced (που αξιολόγησε την εμπαγλιφλοζίνη) έδειξαν ότι η αναστολή του συμμεταφορέα νατρίου-γλυκόζης 2 (SGLT2) μείωσε τον συνδυασμένο κίνδυνο καρδιαγγειακού θανάτου ή νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια με μειωμένο κλάσμα εξώθησης (HFrEF) με ή χωρίς διαβήτη. Ωστόσο, καμία από τις δύο μελέτες δεν είχε την ισχύ να αξιολογήσει τις επιδράσεις στον καρδιαγγειακό θάνατο ή στον θάνατο από όλες τις αιτίες ή να χαρακτηρίσει τις επιδράσεις σε κλινικά σημαντικές υποομάδες. Χρησιμοποιώντας δημοσιευμένα δεδομένα σε επίπεδο μελέτης από τη DAPA-HF και δεδομένα σε επίπεδο ασθενή από την EMPEROR-Reduced, στοχεύσαμε να εκτιμήσουμε την επίδραση της αναστολής SGLT2 στα θανατηφόρα και μη θανατηφόρα συμβάντα καρδιακής ανεπάρκειας και στα νεφρικά αποτελέσματα σε όλους τους τυχαιοποιημένους ασθενείς με HFrEF και σε σχετικές υποομάδες από τις μελέτες DAPA-HF και EMPEROR-Reduced.
Διεξαγάγαμε προκαθορισμένη μετα-ανάλυση των δύο μοναδικών μελετών μεγάλης κλίμακας που αξιολόγησαν τις επιδράσεις των αναστολέων SGLT2 στα καρδιαγγειακά αποτελέσματα σε ασθενείς με HFrEF με ή χωρίς διαβήτη: DAPA-HF (που αξιολόγησε τη δαπαγλιφλοζίνη) και EMPEROR-Reduced (που αξιολόγησε την εμπαγλιφλοζίνη). Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν ο χρόνος έως τον θάνατο από όλες τις αιτίες. Επιπλέον, αξιολογήσαμε τις επιδράσεις της θεραπείας σε προκαθορισμένες υποομάδες στον συνδυασμένο κίνδυνο καρδιαγγειακού θανάτου ή νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας. Αυτές οι υποομάδες βασίστηκαν στην κατάσταση διαβήτη τύπου 2, την ηλικία, το φύλο, τη θεραπεία με αναστολέα υποδοχέα αγγειοτενσίνης-νεπριλυσίνης (ARNI), τη λειτουργική κατηγορία της New York Heart Association (NYHA), τη φυλή, το ιστορικό νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας, τον εκτιμώμενο ρυθμό σπειραματικής διήθησης (eGFR), τον δείκτη μάζας σώματος, και την περιοχή (post-hoc). Χρησιμοποιήσαμε λόγους κινδύνου (HR) που προέκυψαν από μοντέλα αναλογικών κινδύνων Cox για τα καταληκτικά σημεία χρόνου έως το πρώτο συμβάν και τη δοκιμασία Q του Cochran για τις αλληλεπιδράσεις θεραπείας· η ανάλυση των υποτροπιαζόντων συμβάντων βασίστηκε σε λόγους ρυθμών που προέκυψαν από το μοντέλο Lin-Wei-Yang-Ying.
Μεταξύ 8.474 συνδυασμένων ασθενών και από τις δύο μελέτες, η εκτιμώμενη επίδραση θεραπείας ήταν μείωση κατά 13% στον θάνατο από όλες τις αιτίες (συνδυασμένος HR 0,87, ΔΕ 95% 0,77-0,98· p=0,018) και μείωση κατά 14% στον καρδιαγγειακό θάνατο (0,86, 0,76-0,98· p=0,027). Η αναστολή SGLT2 συνοδεύτηκε από σχετική μείωση 26% στον συνδυασμένο κίνδυνο καρδιαγγειακού θανάτου ή πρώτης νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας (0,74, 0,68-0,82· p<0,0001), και από μείωση 25% στο σύνθετο σημείο υποτροπιαζουσών νοσηλειών λόγω καρδιακής ανεπάρκειας ή καρδιαγγειακού θανάτου (0,75, 0,68-0,84· p<0,0001). Ο κίνδυνος του σύνθετου νεφρικού καταληκτικού σημείου μειώθηκε επίσης (0,62, 0,43-0,90· p=0,013). Όλες οι δοκιμασίες ετερογένειας του μεγέθους επίδρασης μεταξύ των μελετών δεν ήταν σημαντικές. Οι συνδυασμένες επιδράσεις θεραπείας έδειξαν συνεπή οφέλη για υποομάδες με βάση την ηλικία, το φύλο, τον διαβήτη, τη θεραπεία με ARNI και τον αρχικό eGFR, αλλά υπέδειξαν αλληλεπιδράσεις θεραπείας-υποομάδας για υποομάδες με βάση τη λειτουργική κατηγορία NYHA και τη φυλή.
Οι επιδράσεις της εμπαγλιφλοζίνης και της δαπαγλιφλοζίνης στις νοσηλείες λόγω καρδιακής ανεπάρκειας ήταν συνεπείς στις δύο ανεξάρτητες μελέτες και υποδεικνύουν ότι αυτοί οι παράγοντες βελτιώνουν επίσης τα νεφρικά αποτελέσματα και μειώνουν τον θάνατο από όλες τις αιτίες και τον καρδιαγγειακό θάνατο σε ασθενείς με HFrEF.
