Η μελέτη TALOS-AMI κατέδειξε ότι η μη καθοδηγούμενη αποκλιμάκωση από τικαγρελόρη σε κλοπιδογρέλη έναν μήνα μετά το MI μείωσε την αιμορραγία χωρίς να αυξήσει τα ισχαιμικά συμβάντα. Η πραγματιστική προσέγγιση, που δεν απαιτούσε έλεγχο λειτουργίας αιμοπεταλίων, προσέφερε μια απλούστερη στρατηγική αποκλιμάκωσης σε σύγκριση με καθοδηγούμενα πρωτόκολλα.
Σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου που λαμβάνουν ισχυρή αντιαιμοπεταλιακή θεραπεία, ο κίνδυνος αιμορραγίας παραμένει υψηλός κατά τη φάση συντήρησης. Αναζητήσαμε δεδομένα σχετικά με μια ενιαία μη καθοδηγούμενη στρατηγική αποκλιμάκωσης της διπλής αντιαιμοπεταλιακής θεραπείας (DAPT) από τικαγρελόρη σε κλοπιδογρέλη μετά από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Σε αυτή την ανοικτής επισήμανσης, τυφλή ως προς τον αξιολογητή, πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη μελέτη μη κατωτερότητας (TALOS-AMI), ασθενείς σε 32 ιδρύματα στη Νότια Κορέα με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου που λάμβαναν ασπιρίνη και τικαγρελόρη χωρίς σημαντικά ισχαιμικά ή αιμορραγικά συμβάντα κατά τον πρώτο μήνα μετά την PCI δείκτη (διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση) κατανεμήθηκαν τυχαία σε αναλογία 1:1 στην ομάδα αποκλιμάκωσης (κλοπιδογρέλη συν ασπιρίνη) ή στην ενεργή ομάδα ελέγχου (τικαγρελόρη συν ασπιρίνη). Υιοθετήθηκε μη καθοδηγούμενη αποκλιμάκωση χωρίς δόση εφόδου κλοπιδογρέλης κατά την αλλαγή από τικαγρελόρη σε κλοπιδογρέλη. Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν ένα σύνθετο καρδιαγγειακού θανάτου, εμφράγματος του μυοκαρδίου, εγκεφαλικού επεισοδίου, ή αιμορραγίας τύπου 2, 3, ή 5 σύμφωνα με τα κριτήρια Bleeding Academic Research Consortium (BARC) από 1 έως 12 μήνες. Πραγματοποιήθηκε δοκιμή μη κατωτερότητας για την αξιολόγηση της ασφάλειας και της αποτελεσματικότητας της DAPT αποκλιμάκωσης σε σύγκριση με την τυπική θεραπεία. Ο λόγος κινδύνου (HR) για αποκλιμάκωση έναντι ενεργής ομάδας ελέγχου σε ένα στρωματοποιημένο μοντέλο αναλογικών κινδύνων Cox αξιολογήθηκε για μη κατωτερότητα μέσω ορίου HR 1,34, το οποίο ισοδυναμεί με απόλυτη διαφορά 3,0% στον πληθυσμό πρόθεσης θεραπείας, και, εάν σημαντική, πραγματοποιήθηκε στη συνέχεια δοκιμή υπεροχής. Για τη διασφάλιση της στατιστικής ευρωστίας, πραγματοποιήθηκαν επίσης πρόσθετες αναλύσεις στον πληθυσμό ανά πρωτόκολλο. Αυτή η μελέτη είναι καταχωρημένη στο ClinicalTrials.gov, NCT02018055.
Από τις 26 Φεβρουαρίου 2014 έως τις 31 Δεκεμβρίου 2018, από 2901 ασθενείς που ελέγχθηκαν, 2697 ασθενείς κατανεμήθηκαν τυχαία: 1349 ασθενείς στην αποκλιμάκωση και 1348 στην ενεργή ομάδα ελέγχου. Στους 12 μήνες, τα πρωτεύοντα καταληκτικά σημεία παρατηρήθηκαν σε 59 (4,6%) ασθενείς στην ομάδα αποκλιμάκωσης και σε 104 (8,2%) ασθενείς στην ενεργή ομάδα ελέγχου (p μη κατωτερότητας<0,001· HR 0,55 [ΔΕ 95% 0,40-0,76], p υπεροχής=0,0001). Δεν υπήρξε σημαντική διαφορά στο σύνθετο καρδιαγγειακού θανάτου, εμφράγματος του μυοκαρδίου, ή εγκεφαλικού επεισοδίου μεταξύ της αποκλιμάκωσης (2,1%) και της ενεργής ομάδας ελέγχου (3,1%· HR 0,69· ΔΕ 95% 0,42-1,14, p=0,15). Το σύνθετο αιμορραγίας BARC 2, 3, ή 5 παρατηρήθηκε λιγότερο συχνά στην ομάδα αποκλιμάκωσης (3,0% έναντι 5,6%, HR 0,52· ΔΕ 95% 0,35-0,77, p=0,0012).
Σε σταθεροποιημένους ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου μετά από PCI δείκτη, μια ενιαία μη καθοδηγούμενη στρατηγική αποκλιμάκωσης μείωσε σημαντικά τον κίνδυνο καθαρών κλινικών συμβάντων έως τους 12 μήνες, κυρίως μειώνοντας τα αιμορραγικά συμβάντα.
