Η μελέτη CLICK κατέδειξε ότι η χλωρθαλιδόνη μείωσε αποτελεσματικά την αρτηριακή πίεση σε ασθενείς με προχωρημένη ΧΝΝ (eGFR 15-30 ml/λεπτό), έναν πληθυσμό που παραδοσιακά θεωρούνταν μη ανταποκρινόμενος στα θειαζιδικά διουρητικά. Αυτό το αποτέλεσμα που άλλαξε τα δεδομένα υποστήριξε τη χρήση θειαζιδο-ομοίων διουρητικών ακόμη και σε σοβαρή νεφρική νόσο.
Υπήρχαν λίγα διαθέσιμα στοιχεία που να υποστηρίζουν τη χρήση θειαζιδικών διουρητικών για τη θεραπεία της υπέρτασης σε ασθενείς με προχωρημένη χρόνια νεφρική νόσο.
Κατανείμαμε τυχαία ασθενείς με χρόνια νεφρική νόσο σταδίου 4 και ανεπαρκώς ελεγχόμενη υπέρταση, επιβεβαιωμένη με 24ωρη περιπατητική παρακολούθηση αρτηριακής πίεσης, σε αναλογία 1:1 να λάβουν χλωρθαλιδόνη σε αρχική δόση 12,5 mg ημερησίως, με αυξήσεις κάθε 4 εβδομάδες εάν χρειαζόταν έως μέγιστη δόση 50 mg ημερησίως, ή εικονικό φάρμακο· η τυχαιοποίηση στρωματοποιήθηκε ανάλογα με την προηγούμενη χρήση διουρητικών αγκύλης. Η πρωτεύουσα έκβαση ήταν η μεταβολή στη 24ωρη περιπατητική συστολική αρτηριακή πίεση από την έναρξη έως τις 12 εβδομάδες. Οι δευτερεύουσες εκβάσεις ήταν η μεταβολή από την έναρξη έως τις 12 εβδομάδες στον λόγο λευκωματίνης προς κρεατινίνη ούρων, στο επίπεδο του Ν-τελικού προ-Β τύπου νατριουρητικού πεπτιδίου, στα επίπεδα ρενίνης και αλδοστερόνης πλάσματος, και στον συνολικό όγκο σώματος. Αξιολογήθηκε επίσης η ασφάλεια.
Συνολικά 160 ασθενείς υποβλήθηκαν σε τυχαιοποίηση, εκ των οποίων 121 (76%) είχαν σακχαρώδη διαβήτη και 96 (60%) ελάμβαναν διουρητικά αγκύλης. Στην έναρξη, ο μέσος (±SD) εκτιμώμενος ρυθμός σπειραματικής διήθησης ήταν 23,2±4,2 ml ανά λεπτό ανά 1,73 m2 επιφάνειας σώματος, και ο μέσος αριθμός συνταγογραφημένων αντιυπερτασικών φαρμάκων ήταν 3,4±1,4. Κατά την τυχαιοποίηση, η μέση 24ωρη περιπατητική συστολική αρτηριακή πίεση ήταν 142,6±8,1 mm Hg στην ομάδα χλωρθαλιδόνης και 140,1±8,1 mm Hg στην ομάδα εικονικού φαρμάκου, και η μέση 24ωρη περιπατητική διαστολική αρτηριακή πίεση ήταν 74,6±10,1 mm Hg και 72,8±9,3 mm Hg, αντίστοιχα. Η προσαρμοσμένη μεταβολή της 24ωρης συστολικής αρτηριακής πίεσης από την έναρξη έως τις 12 εβδομάδες ήταν -11,0 mm Hg (διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ] 95%, -13,9 έως -8,1) στην ομάδα χλωρθαλιδόνης και -0,5 mm Hg (ΔΕ 95%, -3,5 έως 2,5) στην ομάδα εικονικού φαρμάκου. Η διαφορά μεταξύ των ομάδων ήταν -10,5 mm Hg (ΔΕ 95%, -14,6 έως -6,4) (p<0,001). Η ποσοστιαία μεταβολή του λόγου λευκωματίνης προς κρεατινίνη ούρων από την έναρξη έως τις 12 εβδομάδες ήταν χαμηλότερη στην ομάδα χλωρθαλιδόνης απ' ό,τι στην ομάδα εικονικού φαρμάκου κατά 50 ποσοστιαίες μονάδες (ΔΕ 95%, 37 έως 60). Υποκαλιαιμία, αναστρέψιμες αυξήσεις της κρεατινίνης ορού, υπεργλυκαιμία, ζάλη, και υπερουρικαιμία εμφανίστηκαν συχνότερα στην ομάδα χλωρθαλιδόνης απ' ό,τι στην ομάδα εικονικού φαρμάκου.
Μεταξύ ασθενών με προχωρημένη χρόνια νεφρική νόσο και ανεπαρκώς ελεγχόμενη υπέρταση, η θεραπεία με χλωρθαλιδόνη βελτίωσε τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης στις 12 εβδομάδες σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. (Χρηματοδοτήθηκε από το National Heart, Lung, and Blood Institute και το Indiana Institute of Medical Research· αριθμός ClinicalTrials.gov της CLICK, NCT02841280.)
