Αυτή η υποανάλυση της DELIVER κατέδειξε ότι η δαπαγλιφλοζίνη παρέχει παρόμοιο σχετικό όφελος σε εύθραυστους και μη εύθραυστους ασθενείς με HFpEF, με ακόμη μεγαλύτερο απόλυτο όφελος σε εύθραυστους ασθενείς λόγω του υψηλότερου αρχικού τους κινδύνου. Τα αποτελέσματα υποστήριξαν τη χρήση αναστολέων SGLT2 ανεξάρτητα από την κατάσταση ευθραυστότητας.
Η ευθραυστότητα αυξάνεται σε επιπολασμό. Επειδή οι ασθενείς με ευθραυστότητα συχνά θεωρείται ότι έχουν λιγότερο ευνοϊκό προφίλ κινδύνου/οφέλους, ενδέχεται να έχουν μικρότερη πιθανότητα να λάβουν νέες φαρμακολογικές θεραπείες. Διερευνήσαμε την αποτελεσματικότητα και την ανεκτικότητα της δαπαγλιφλοζίνης ανάλογα με την κατάσταση ευθραυστότητας σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και ήπια μειωμένο ή διατηρημένο κλάσμα εξώθησης που τυχαιοποιήθηκαν στη DELIVER (Dapagliflozin Evaluation to Improve the Lives of Patients With Preserved Ejection Fraction Heart Failure).
Η ευθραυστότητα μετρήθηκε χρησιμοποιώντας την προσέγγιση σωρευτικού ελλείμματος Rockwood. Η πρωτεύουσα έκβαση ήταν ο χρόνος έως το πρώτο συμβάν επιδείνωσης της καρδιακής ανεπάρκειας ή καρδιαγγειακού θανάτου.
Από τους 6263 ασθενείς που τυχαιοποιήθηκαν, ένας δείκτης ευθραυστότητας (FI) ήταν υπολογίσιμος σε 6258. Συνολικά, 2354 (37,6%) ασθενείς είχαν ευθραυστότητα κατηγορίας 1 (FI ≤0,210· δηλαδή μη εύθραυστοι), 2413 (38,6%) είχαν ευθραυστότητα κατηγορίας 2 (FI 0,211-0,310· δηλαδή πιο εύθραυστοι), και 1491 (23,8%) είχαν ευθραυστότητα κατηγορίας 3 (FI ≥0,311· δηλαδή οι πιο εύθραυστοι). Μεγαλύτερη ευθραυστότητα σχετίστηκε με υψηλότερο ποσοστό της πρωτεύουσας έκβασης (ανά 100 άτομα-έτη): κατηγορία FI 1, 6,3 (ΔΕ 95% 5,7-7,1)· κατηγορία 2, 8,3 (7,5-9,1)· και κατηγορία 3, 13,4 (12,1-14,7· p<0,001). Η επίδραση της δαπαγλιφλοζίνης (ως λόγος κινδύνου) στην πρωτεύουσα έκβαση από την κατηγορία FI 1 έως 3 ήταν 0,85 (ΔΕ 95%, 0,68-1,06), 0,89 (0,74-1,08), και 0,74 (0,61-0,91), αντίστοιχα (p αλληλεπίδρασης=0,40). Παρόλο που οι ασθενείς με μεγαλύτερο βαθμό ευθραυστότητας είχαν χειρότερα σκορ στο Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire κατά την έναρξη, η βελτίωσή τους με δαπαγλιφλοζίνη ήταν μεγαλύτερη από ό,τι σε ασθενείς με λιγότερη ευθραυστότητα: η διορθωμένη ως προς το εικονικό φάρμακο βελτίωση στο Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire Overall Summary Score στους 4 μήνες στην κατηγορία FI 1 ήταν 0,3 (ΔΕ 95%, -0,9 έως 1,4)· στην κατηγορία 2, 1,5 (0,3-2,7)· και στην κατηγορία 3, 3,4 (1,7-5,1· p αλληλεπίδρασης=0,021). Οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις και η διακοπή της θεραπείας, αν και πιο συχνές σε ασθενείς με μεγαλύτερο βαθμό ευθραυστότητας, δεν ήταν πιο συχνές με δαπαγλιφλοζίνη απ' ό,τι με εικονικό φάρμακο, ανεξάρτητα από την κατηγορία ευθραυστότητας.
Στη DELIVER, η ευθραυστότητα ήταν συχνή και σχετιζόταν με χειρότερες εκβάσεις. Το όφελος της δαπαγλιφλοζίνης ήταν συνεπές σε όλο το φάσμα ευθραυστότητας που μελετήθηκε. Η βελτίωση στη σχετιζόμενη με την υγεία ποιότητα ζωής με δαπαγλιφλοζίνη εμφανίστηκε νωρίς και ήταν μεγαλύτερη σε ασθενείς με υψηλότερο επίπεδο ευθραυστότητας. ΚΑΤΑΧΩΡΙΣΗ: URL: https://www.clinicaltrials.gov· Μοναδικό αναγνωριστικό: NCT03619213.
