Η μελέτη CAPLA έδειξε ότι η προσθήκη απομόνωσης του οπίσθιου τοιχώματος του αριστερού κόλπου στην τυπική απομόνωση πνευμονικών φλεβών δεν μείωσε σημαντικά την υποτροπή ΚΜ σε ασθενείς με επίμονη κολπική μαρμαρυγή. Το αποτέλεσμα αντιτάχθηκε στη συστηματική κατάλυση του οπίσθιου τοιχώματος ως συμπληρωματική στρατηγική.
Σύγκριση PVI με PWI έναντι PVI μόνο σε ασθενείς με επίμονη AF που υποβάλλονται σε πρώτη κατάλυση με καθετήρα. ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ, ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ: Μελέτη με πρωτοβουλία ερευνητών, πολυκεντρική, τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη σε 11 κέντρα σε 3 χώρες (Αυστραλία, Καναδάς, Ηνωμένο Βασίλειο). Συμπτωματικοί ασθενείς με επίμονη AF τυχαιοποιήθηκαν 1:1 σε PVI με PWI ή PVI μόνο. Οι ασθενείς εντάχθηκαν από τον Ιούλιο του 2018 έως τον Μάρτιο του 2021, με παρακολούθηση 1 έτους που ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2022.
Η ομάδα PVI με PWI (n = 170) υποβλήθηκε σε ευρεία αντρική απομόνωση πνευμονικών φλεβών ακολουθούμενη από απομόνωση οπίσθιου τοιχώματος με γραμμική κατάλυση στην οροφή και το δάπεδο για την επίτευξη ηλεκτρικής απομόνωσης. Η ομάδα PVI μόνο (n = 168) υποβλήθηκε αποκλειστικά σε ευρεία αντρική απομόνωση πνευμονικών φλεβών. ΚΥΡΙΕΣ ΕΚΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ: Το πρωτεύον καταληκτικό σημείο ήταν η απουσία οποιασδήποτε τεκμηριωμένης κολπικής αρρυθμίας διάρκειας άνω των 30 δευτερολέπτων χωρίς αντιαρρυθμική αγωγή στους 12 μήνες, μετά από μία μόνο διαδικασία κατάλυσης. Οι 23 δευτερεύουσες εκβάσεις περιλάμβαναν την απουσία κολπικής αρρυθμίας με/χωρίς αντιαρρυθμική αγωγή μετά από πολλαπλές διαδικασίες, την απουσία συμπτωματικής AF με/χωρίς αντιαρρυθμική αγωγή μετά από πολλαπλές διαδικασίες, το φορτίο AF μεταξύ των ομάδων μελέτης στους 12 μήνες, τις εκβάσεις της διαδικασίας, και τις επιπλοκές.
Μεταξύ 338 ασθενών που τυχαιοποιήθηκαν (διάμεση ηλικία, 65,6 [IQR, 13,1] έτη· 76,9% άνδρες), 330 (97,6%) ολοκλήρωσαν τη μελέτη. Μετά από 12 μήνες, 89 ασθενείς (52,4%) που κατανεμήθηκαν σε PVI με PWI ήταν ελεύθεροι υποτροπιάζουσας κολπικής αρρυθμίας χωρίς αντιαρρυθμική αγωγή μετά από μία διαδικασία, σε σύγκριση με 90 (53,6%) που κατανεμήθηκαν σε PVI μόνο (διαφορά μεταξύ ομάδων, -1,2%· λόγος κινδύνου [HR], 0,99 [ΔΕ 95%, 0,73-1,36]· p = 0,98). Από τα δευτερεύοντα καταληκτικά σημεία, 9 δεν έδειξαν σημαντική διαφορά, συμπεριλαμβανομένης της απουσίας κολπικής αρρυθμίας με/χωρίς αντιαρρυθμική αγωγή μετά από πολλαπλές διαδικασίες (58,2% για PVI με PWI έναντι 60,1% για PVI μόνο· HR, 1,10 [ΔΕ 95%, 0,79-1,55]· p = 0,57), της απουσίας συμπτωματικής AF με/χωρίς αντιαρρυθμική αγωγή μετά από πολλαπλές διαδικασίες (68,2% έναντι 72%· HR, 1,20 [ΔΕ 95%, 0,80-1,78]· p = 0,36) ή του φορτίου AF (0% [IQR, 0%-2,3%] έναντι 0% [IQR, 0%-2,8%], p = 0,47). Οι μέσοι χρόνοι διαδικασίας (142 [ΤΑ, 69] έναντι 121 [ΤΑ, 57] λεπτά, p < 0,001) και οι χρόνοι κατάλυσης (34 [ΤΑ, 21] έναντι 28 [ΤΑ, 12] λεπτά, p < 0,001) ήταν σημαντικά μικρότεροι για PVI μόνο. Υπήρξαν 6 επιπλοκές για PVI με PWI και 4 για PVI μόνο.
Σε ασθενείς που υποβάλλονται σε πρώτη κατάλυση με καθετήρα για επίμονη AF, η προσθήκη PWI στην PVI μόνη δεν βελτίωσε σημαντικά την απουσία κολπικής αρρυθμίας στους 12 μήνες σε σύγκριση με PVI μόνο. Αυτά τα ευρήματα δεν υποστηρίζουν την εμπειρική συμπερίληψη PWI για την κατάλυση επίμονης AF.
