Βελτίωση της εκτίμησης καρδιαγγειακού κινδύνου: Ενσωμάτωση του γενετικού κινδύνου για καλύτερη πρόβλεψη

Κλινικά εργαλεία όπως το SCORE2 βοηθούν στην εκτίμηση του απόλυτου κινδύνου ενός ατόμου για CVD με βάση καθιερωμένους παράγοντες κινδύνου. Αντίθετα, τα PRS μετρούν τη γενετική προδιάθεση ενός ατόμου για CVD σε σχέση με τον μέσο κίνδυνο του πληθυσμού. Ωστόσο, οι τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες δεν συνιστούν τη χρήση PRS για την εκτίμηση κινδύνου. Αυτή η μελέτη στόχευε στην κατανόηση του πώς τα PRS θα μπορούσαν να συμπληρώσουν τα υπάρχοντα εργαλεία κλινικής εκτίμησης κινδύνου.

Στόχοι της μελέτης:

Οι συγγραφείς αξιολόγησαν αν ένας παράγοντας που μετρά τον σχετικό γενετικό κίνδυνο (παράγοντας PRS) μπορεί να προσδώσει σταθερό σχετικό κίνδυνο σε όλο το φάσμα του κλινικού κινδύνου, και αν η εφαρμογή του παράγοντα PRS μπορεί να αυξήσει την ακρίβεια της πρόβλεψης κινδύνου με κλινικά σημαντικό τρόπο για άτομα με ενδιάμεσο καρδιαγγειακό κίνδυνο, όπως εκτιμάται από εργαλεία κλινικής εκτίμησης κινδύνου.

Μέθοδοι:

Χρησιμοποιώντας δεδομένα από 432.981 συμμετέχοντες στο UK Biobank ηλικίας 40–69 ετών, οι ερευνητές υπολόγισαν τα PRS για στεφανιαία νόσο (CAD) με βάση γενετικά και υγειονομικά δεδομένα. Στη συνέχεια κατηγοριοποίησαν τους συμμετέχοντες σε δεκατημόρια με βάση την κατανομή του PRS τους για να αξιολογήσουν τον σχετικό γενετικό κίνδυνο (παράγοντας PRS). Ο απόλυτος κλινικός κίνδυνος εκτιμήθηκε χρησιμοποιώντας το SCORE2 και το QRISK3. Αξιολογήθηκε η σταθερότητα του παράγοντα PRS σε διαφορετικές κατηγορίες κλινικού κινδύνου. Επιπλέον, αναπτύχθηκε και δοκιμάστηκε ένα νέο μοντέλο πρόβλεψης κινδύνου, «SCORE2 × παράγοντας PRS = συνολικός κίνδυνος», για επανακατηγοριοποίηση κινδύνου σε συμμετέχοντες του UK Biobank και επικυρώθηκε σε άλλες πληθυσμιακές μελέτες.

Κύρια αποτελέσματα

• Ο παράγοντας PRS παρουσίασε σταθερή αύξηση του σχετικού κινδύνου CVD σε διαφορετικά δεκατημόρια PRS, ανεξάρτητα από παραδοσιακούς παράγοντες κινδύνου ή κατηγορίες κλινικού κινδύνου.
• Η ενσωμάτωση του παράγοντα PRS σε μοντέλα πρόβλεψης κινδύνου επανακατηγοριοποίησε σημαντικά τα άτομα, ιδίως εκείνα με ενδιάμεσο κλινικό κίνδυνο. Αυτή η επανακατηγοριοποίηση εντόπισε περισσότερα άτομα ως υψηλού κινδύνου, οδηγώντας σε σημαντική αύξηση του αριθμού των ατόμων που θεωρούνται υψηλού καρδιαγγειακού κινδύνου.
• Τα άτομα που επανακατηγοριοποιήθηκαν ως υψηλού κινδύνου βάσει του νέου μοντέλου είχαν σημαντικά υψηλότερη επίπτωση καρδιαγγειακών συμβάντων σε σύγκριση με όσα παρέμειναν σε ενδιάμεσο κίνδυνο

Συμπέρασμα

Η μελέτη αναδεικνύει τις ανεξάρτητες συνεισφορές του σχετικού γενετικού κινδύνου (παράγοντας PRS) και του απόλυτου κλινικού κινδύνου (SCORE2) στον συνολικό καρδιαγγειακό κίνδυνο. Η ενσωμάτωση πληροφοριών PRS στην κλινική εκτίμηση κινδύνου μπορεί να βελτιώσει την πρόβλεψη κινδύνου, ιδίως για άτομα με ενδιάμεσο κλινικό αλλά υψηλό γενετικό κίνδυνο. Αυτό υποδεικνύει έναν πιθανό ρόλο για εντατικοποιημένη προληπτική θεραπεία σε αυτόν τον πληθυσμό