Αυτή η ανασκόπηση στο NEJM συνοψίζει πώς η γενετική έρευνα έχει διαμορφώσει εκ νέου την κατανόηση, τη θεραπεία, την πρόληψη και την πρόβλεψη κινδύνου της στεφανιαίας νόσου. Μονογονιδιακά αίτια εμφανίζονται σε περίπου 1 στα 250 άτομα και συνήθως προκαλούν σημαντικά αυξημένα επίπεδα λιπιδίων. Σε επίπεδο πληθυσμού, εκατοντάδες κοινές παραλλαγές μικρής επίδρασης έχουν συνολικά ακόμη μεγαλύτερη επιρροή· όταν συνδυάζονται σε μια πολυγονιδιακή βαθμολογία κινδύνου (PRS), ο κίνδυνος στο ανώτερο 5% είναι 3 έως 5 φορές ο μέσος όρος. Η PRS μπορεί να πολλαπλασιάσει τον απόλυτο κίνδυνο που προκύπτει από κλινικές βαθμολογίες. Παραμένουν ερωτήματα σχετικά με την κλινική αξία, τη σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας και την εφαρμογή.
Οι έρευνες σχετικά με τη γενετική βάση της στεφανιαίας νόσου έχουν οδηγήσει σε πρόοδο όσον αφορά τη μηχανιστική κατανόηση, τη θεραπευτική, την πρόληψη και την πρόβλεψη κινδύνου. Πράγματι, τα περισσότερα σύγχρονα φάρμακα για τη στεφανιαία νόσο στοχεύουν σε μονοπάτια που προάγουν την αθηροσκλήρωση λόγω υποκείμενων γενετικών μηχανισμών. Τα μονογονιδιακά αίτια της στεφανιαίας νόσου εμφανίζονται σε περίπου 1 στα 250 άτομα και ως επί το πλείστον οδηγούν σε μαζικά αυξημένα επίπεδα λιπιδίων. Σε επίπεδο πληθυσμού, εκατοντάδες κοινές παραλλαγές με μικρά μεγέθη επίδρασης έχουν ακόμη μεγαλύτερη επιρροή. Μπορούν να συνδυαστούν σε πολυγονιδιακές βαθμολογίες κινδύνου που απεικονίζουν τον γενετικό κίνδυνο ενός ατόμου σε σχέση με τον μέσο όρο του γενικού πληθυσμού. Ο κίνδυνος μεταξύ των ατόμων στο ανώτερο 5% είναι 3 έως 5 φορές μεγαλύτερος από εκείνον των ατόμων με μέση βαθμολογία· ο σχετικός κίνδυνος που προκύπτει από την πολυγονιδιακή βαθμολογία κινδύνου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον πολλαπλασιασμό του απόλυτου κινδύνου που προκύπτει από μια κλινική βαθμολογία κινδύνου. Παραμένουν βασικά ερωτήματα σχετικά με την κλινική αξία, τη σχέση κόστους-αποτελεσματικότητας και τις στρατηγικές εφαρμογής που απαιτούνται για την ενσωμάτωση των πολυγονιδιακών βαθμολογιών κινδύνου της στεφανιαίας νόσου στην κλινική πρακτική.
