Αυτή η ανασκόπηση στο Circulation: Heart Failure εξέτασε στρατηγικές για τη μείωση της νεφρικής δυσλειτουργίας μετά από καρδιακή μεταμόσχευση, καλύπτοντας τους παράγοντες κινδύνου του λήπτη, την περιεγχειρητική διαχείριση και τις θεραπευτικές προσεγγίσεις για τη διατήρηση της νεφρικής λειτουργίας.
Η νεφρική δυσλειτουργία μετά από καρδιακή μεταμόσχευση (HT) σχετίζεται με σημαντική νοσηρότητα και θνησιμότητα. Παράγοντες του λήπτη και περιεγχειρητικοί παράγοντες μπορεί όλοι να επηρεάσουν τον κίνδυνο νεφρικής βλάβης. Επιπλέον, τα δεδομένα υποδεικνύουν ότι η επίπτωση της νεφρικής δυσλειτουργίας, τόσο οξείας όσο και χρόνιας, αυξάνεται μετά την εφαρμογή του συστήματος κατανομής των ΗΠΑ του 2018, λόγω της αυξανόμενης χρήσης προσωρινής μηχανικής κυκλοφορικής υποστήριξης και των μεταβαλλόμενων χαρακτηριστικών των ληπτών. Ενώ τα δεδομένα είναι ισχυρά όσον αφορά τις νεφροπροστατευτικές θεραπείες, όπως η αναστολή του συστήματος ρενίνης-αγγειοτενσίνης-αλδοστερόνης και οι αναστολείς SGLT2 (συμμεταφορέας νατρίου-γλυκόζης τύπου 2) για την ελαχιστοποίηση της εξέλιξης της χρόνιας νεφρικής νόσου σε ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια, τα δεδομένα σε λήπτες HT αρχίζουν να αναδύονται. Αυτή η ανασκόπηση αιχμής θα εξετάσει κριτικά την υπάρχουσα βιβλιογραφία σχετικά με την επιδημιολογία της νεφρικής δυσλειτουργίας μετά από HT, τις στρατηγικές μείωσης για την οξεία νεφρική βλάβη και τη χρόνια νεφρική νόσο, συμπεριλαμβανομένης της φαρμακοθεραπείας, την ανάγκη για νεφρική μεταμόσχευση μετά από HT, και τα πρακτικά επόμενα βήματα για την ευρύτερη κοινότητα HT.
