Κλινική δήλωση συναίνεσης σχετικά με τη παθοφυσιολογία, την πρόληψη και τη διαχείριση της μικροαγγειακής απόφραξης ('no-reflow') μετά από πρωτογενή PCI σε STEMI. Παρά την έγκαιρη επαναγγείωση, η υποβέλτιστη μυοκαρδιακή επαναγγείωση επιμένει έως και στο 60% των περιπτώσεων, με σημαντικό κίνδυνο δυσμενούς αναδιαμόρφωσης της αριστερής κοιλίας, καρδιακής ανεπάρκειας και θανάτου. Οι φαρμακολογικές θεραπείες (ενδοστεφανιαία αδενοσίνη, νιτροπρουσσία) δείχνουν ασαφές όφελος. Οι μη φαρμακολογικές στρατηγικές — ισχαιμικό μετα-συνθηκοποίηση, θεραπεία με κορεσμένο οξυγόνο, μηχανική αποφόρτιση της αριστερής κοιλίας — δείχνουν υποσχόμενα αποτελέσματα αλλά απαιτούν επαλήθευση σε μεγάλης κλίμακας τυχαιοποιημένες κλινικές δοκιμές. Η δήλωση υπογραμμίζει την ανάγκη για καλύτερη στρατολόγηση κινδύνου και νέες θεραπείες που στοχεύουν στη μικροαγγειακή κυκλοφορία.
Παρόλο που η έγκαιρη πρωτογενής διαδερμική στεφανιαία παρέμβαση (PCI) μειώνει τη θνησιμότητα σε ασθενείς με έμφραγμα του μυοκαρδίου με ανύψωση του τμήματος ST (STEMI), το φορτίο της καρδιακής ανεπάρκειας μετά το έμφραγμα παραμένει σημαντικό και αναμένεται να αυξηθεί. Ένας κύριος παράγοντας που συμβάλλει σε αυτό είναι η υποβέλτιστη μυοκαρδιακή επαναγγείωση, η οποία επιμένει έως και στο 60% των περιπτώσεων ακόμη και με έγκαιρη επαναγγείωση. Αυτό οφείλεται κυρίως στη μικροαγγειακή απόφραξη και στον τραυματισμό ισχαιμίας-επαναγγείωσης, με αποτέλεσμα το φαινόμενο της μη επαναγγείωσης (no-reflow), ένα κρίσιμο προγνωστικό παράγοντα που συνδέεται με μειωμένη επούλωση του εμφράγματος, δυσμετή αναδιαμόρφωση της αριστερής κοιλίας και αυξημένο κίνδυνο καρδιακής ανεπάρκειας και θανάτου. Το φαινόμενο της μη επαναγγείωσης είναι ένα πολύπλοκο και ετερογενές φαινόμενο, το οποίο μπορεί να εντοπιστεί μέσω διαφορετικών επεμβατικών και μη επεμβατικών τεχνολογιών. Όταν παρατηρείται μετά από PCI, μετά τον αποκλεισμό υπολειπόμενης στενώσης των επιφανειακών στεφανιαίων αρτηριών, υποδηλώνει κακή μικροαγγειακή αιμάτωση και απαιτεί επείγουσα διαχείριση. Ο εντοπισμός ασθενών υψηλού κινδύνου και η εφαρμογή έγκαιρων στοχευμένων παρεμβάσεων είναι απαραίτητες για τη βελτίωση των κλινικών αποτελεσμάτων. Οι φαρμακολογικές θεραπείες, συμπεριλαμβανομένης της ενδοστεφανιαίας αδενοσίνης και νιτροπρωσσιδίου, έχουν δείξει ασαφή όφελος στη βελτίωση της μικροαγγειακής ροής. Μη φαρμακολογικές στρατηγικές, όπως η ισχαιμική μετα-συνθήκη (postconditioning), η ενδοστεφανιαία θεραπεία με υπερεκπεπασμένο οξυγόνο, η θρομβεκτομή με συσκευή ανάκτησης stent και η μηχανική αποφόρτιση της αριστερής κοιλίας, έχουν δείξει υποσχόμενα αποτελέσματα αλλά απαιτούν περαιτέρω επικύρωση σε κλινικές μελέτες μεγάλης κλίμακας. Η παρούσα κλινική δήλωση συναίνεσης συνοψίζει τις τρέχουσες στρατηγικές για την πρόληψη και τη θεραπεία του φαινομένου της μη επαναγγείωσης και τονίζει την ανάγκη για βελτιωμένη στρατολογική αξιολόγηση κινδύνου και νέες θεραπείες που στοχεύουν στη μικροαγγειακή κυκλοφορία. Η αντιμετώπιση αυτής της επίμονης και σημαντικής ανεκπλήρωτης κλινικής ανάγκης είναι καθοριστικής σημασίας για τη βελτίωση της φροντίδας των ασθενών με STEMI και για τη μετριασμό των μακροπρόθεσμων επιπλοκών της, συμπεριλαμβανομένης της καρδιακής ανεπάρκειας και της θνησιμότητας.
