Οι αποτελέσματα ειδικά για το φύλο μετά από αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο σε ασθενείς με κολπική μαρμαρυγή που λάμβαναν στοματική αντιπηκτική αγωγή (ΟΑΑ) ήταν άγνωστα. Στην διεθνή αναδρομική μελέτη ASPERA-R (1.649 ασθενείς, 52 % γυναίκες, μέση ηλικία 78 ετών), οι γυναίκες ήταν μεγαλύτερες σε ηλικία και παρουσίαζαν πιο σοβαρή βασική νευρολογική βλάβη. Μετά την αντιστροφή της πιθανότητας σταθμίσεως, ήταν λιγότερο πιθανό οι γυναίκες να επανέλθουν στη βασική νευρολογική τους λειτουργία (35,2 % έναντι 42,7 %; προσαρμοσμένος λόγος κινδύνου 0,82), παρουσίαζαν χειρότερη κατανομή του mRS και περισσότερα υποτροπιάζοντα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια/παροδικά ισχαιμικά επεισόδια (προσαρμοσμένος λόγος κινδύνου 1,70), με τάση προς περισσότερες σοβαρές αιμορραγίες. Παρατηρήθηκαν σημαντικές αλληλεπιδράσεις φύλου για τον τύπο της ΟΑΑ, την ενδοαγγειακή θεραπεία και την επανεκκίνηση της ΟΑΑ. Τα ευρήματα υποστηρίζουν τη διαχείριση με ευαισθησία στο φύλο.
Τα αποτελέσματα με βάση το φύλο μετά από διαπεραστικό ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο υπό στοματική αντιπηκτική αγωγή (OAC) παραμένουν αναίερα. Συγκρίναμε τα αποτελέσματα στους 90 ημέρες ανά φύλο και διερευνήσαμε τους τροποποιητικούς παράγοντες.
Η μελέτη ASPERA-R (Advancing Knowledge in Ischemic Stroke Patients on Oral Anticoagulants, αναδρομική σειρά ασθενών· NCT06823466) ήταν μια διεθνής, πολυκεντρική, αναδρομική μελέτη που περιελάμβανε ενήλικες (ηλικίας >18 ετών) με διαπεραστικό ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο υπό στοματική αντιπηκτική αγωγή για κολπική μαρμαρυγή. Πρωτεύων αποτέλεσμα ήταν η επιστροφή στη βασική νευρολογική λειτουργία στους 90 ημέρες (βαθμός κλίμακας modified Rankin [mRS] 0-1, διατηρούμενος αν ήταν 0-1 πριν το εγκεφαλικό επεισόδιο· ή ίδιος/χαμηλότερος βαθμός mRS αν ήταν ≥2 πριν το εγκεφαλικό επεισόδιο). Δευτερεύοντα αποτελέσματα ήταν η μετατόπιση του βαθμού mRS στους 90 ημέρες, υποτροπιάζον ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο/παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο, έμφραγμα του μυοκαρδίου και θνησιμότητα από κάθε αιτία και αγγειακή αιτία. Αποτελέσματα ασφαλείας περιελάμβαναν μέτρια έως σοβαρή αιμορραγία στους 90 ημέρες, ενδοκρανιακή αιμορραγία, αιμορραγική μεταμόρφωση εντός 24 ωρών και συμπτωματική ενδοκρανιακή αιμορραγία εντός 24 ωρών. Εφαρμόσαμε σταθμίσεις αντίστροφης πιθανότητας και μοντέλα παλινδρόμησης για τη σύγκριση των αποτελεσμάτων. Η προκαθορισμένη ανάλυση υποομάδων εξέτασε τις αλληλεπιδράσεις με βάση το φύλο.
Περιελάβαμε 1649 ασθενείς (γυναίκες, 52,2%; μέσος±τυπική απόκλιση ηλικία, 78,0±10,7 έτη). Οι γυναίκες ήταν μεγαλύτερες σε ηλικία (80,2±9,6 έναντι 76,3±10,8 ετών· μη σταθμισμένη τυποποιημένη μέση διαφορά=0,376), είχαν υψηλότερο βαθμό National Institutes of Health Stroke Scale στη βάση (13 [τεταρτημόρια, 9-19] έναντι 9 [τεταρτημόρια, 4-17]; μη σταθμισμένη τυποποιημένη μέση διαφορά=0,227) και χειρότερο βαθμό mRS πριν το εγκεφαλικό επεισόδιο (μη σταθμισμένη τυποποιημένη μέση διαφορά=0,237). Μετά τη σταθμίωση, οι γυναίκες είχαν μικρότερη πιθανότητα επιστροφής στη βασική νευρολογική λειτουργία (35,2% έναντι 42,7%; προσαρμοσμένος λόγος κινδύνου, 0,82 [95% CI, 0,71-0,96]; P=0,015), χειρότερη κατανομή mRS (προσαρμοσμένος λόγος πιθανοτήτων, 1,17 [95% CI, 1,01-1,37]; P=0,043) και υψηλότερο ποσοστό υποτροπιάζοντος ισχαιμικού αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου/παροδικού ισχαιμικού επεισοδίου (4,8% έναντι 2,8%; προσαρμοσμένος λόγος κινδύνου [HR], 1,70 [95% CI, 1,01-2,86]; P=0,045). Οι γυναίκες έδειξαν τάση για περισσότερη μέτρια έως σοβαρή αιμορραγία (4,6% έναντι 2,8%; προσαρμοσμένος HR, 1,63 [95% CI, 0,96-2,72]; P=0,070). Οι αναλύσεις υποομάδων αποκάλυψαν σημαντικές αλληλεπιδράσεις με βάση το φύλο για τον τύπο της στοματικής αντιπηκτικής αγωγής, τον ανταγωνιστικό λόγο, την ενδοαγγειακή θεραπεία και την επανεκκίνηση της στοματικής αντιπηκτικής αγωγής.
Οι γυναίκες είχαν χειρότερα αποτελέσματα στους 90 ημέρες σε σύγκριση με τους άνδρες μετά από διαπεραστικό ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο υπό στοματική αντιπηκτική αγωγή για κολπική μαρμαρυγή, τονίζοντας την ανάγκη για διαχείριση που λαμβάνει υπόψη το φύλο.
