Wytyczne dotyczące zmiany zachowań zdrowotnych: jakie są dowody, co się zaleca i czy się zgadzam?
EPCCS 2017 Wrażenia z wykładu wygłoszonego podczas EPCCS CV Summit przez profesor Christi Deaton (Cambridge, Wielka Brytania).
Profesor Christi Deaton - University of Cambridge, Wielka Brytania
Wytyczne dotyczące zmiany zachowań zdrowotnych: jakie są dowody, co się zaleca i czy się zgadzam?
W swoim wystąpieniu prof. Deaton podkreśliła ważną rolę, jaką lekarze podstawowej opieki zdrowotnej mogą odgrywać w profilaktyce pierwotnej CVD; ogromne znaczenie ma rzeczywiste zaangażowanie lekarzy rodzinnych i pielęgniarek praktyki. Nie wszystkie strategie są takie same, dlatego ważne jest rozważenie, w jaki sposób można zmieniać zachowania zdrowotne
Między innymi można stosować poznawczo-behawioralne strategie wywoływania zmian zachowań, których skuteczność wykazano. Ogólnie skuteczne techniki koncentrują się na pomaganiu ludziom w rozwijaniu umiejętności wyznaczania celów, ich osiągania oraz pokonywania barier utrudniających wprowadzanie zmian.
Pozostałe pytania w tej dziedzinie obejmują to, jak można stosować różne techniki. Ponadto ważna jest precyzja w publikowaniu badań, aby było jasne, co ludzie robią, stosując techniki behawioralne. W ten sposób informacje będą bardziej wartościowe dla innych lekarzy. Wytyczne ESC dotyczące profilaktyki CV zalecają, aby pracownicy podstawowej opieki zdrowotnej prowadzili profilaktykę CVD u pacjentów wysokiego ryzyka. Dokładniej, zalecenia dotyczące ułatwiania zmian zachowań obejmują ugruntowane poznawczo-behawioralne strategie, zaangażowanie wielodyscyplinarnych pracowników ochrony zdrowia oraz stosowanie interwencji multimodalnych. Podano zasady skutecznej komunikacji oraz dziesięć strategicznych kroków ułatwiających zmianę zachowań. Posiadanie wystarczającej ilości czasu na zastosowanie się do wytycznych jest wyzwaniem w wielu zajętych praktykach. Można temu zaradzić, angażując inne osoby i tworząc zespoły wielodyscyplinarne. Programy prowadzone przez pielęgniarki mogą być bardzo skuteczne. Zaangażowanie pielęgniarki w stymulowanie zmian zachowań zdrowotnych nie oznacza, że lekarz rodzinny przestaje ponosić odpowiedzialność. Rolą lekarza rodzinnego jest pytanie o zachowania i udzielanie informacji zwrotnej na ich temat, ewentualnie wspierane na przykład powtarzanymi pomiarami RR.
Ważne jest rozważenie, czy lekarze rodzinni mają potrzebne umiejętności, aby zachęcać pacjentów we właściwy sposób; praktyki powinny być przygotowane do tego, aby traktować to jako równie ważne jak farmakoterapię. Niewielu lekarzy rodzinnych na sali było jednak przeszkolonych w technikach wywiadu motywującego. Łatwo można nie doceniać tego, jak można pomagać pacjentom w wyznaczaniu celów, a wielu lekarzy rodzinnych prawdopodobnie nie ma tak dobrych umiejętności, jakie mogliby mieć, gdyby przeszli odpowiednie szkolenie. Często mamy skłonność do przekonywania pacjentów przez przedstawianie dowodów, że określone zachowanie jest dla nich dobre. Jednocześnie wiemy, że rzadko to działa.
Obecnie istnieje duża przepaść między tym, co zalecają wytyczne, a tym, co faktycznie dzieje się w praktyce. Istniejące luki w umiejętnościach, dostępnym czasie i zasobach rodzą pytanie, kto ponosi odpowiedzialność. Wytyczne zalecają, aby różne strony działały wspólnie. Lekarz ponosi odpowiedzialność, pacjent ostatecznie odpowiada za własne zdrowie, ale jest też rola dla społeczeństwa. Mimo że odpowiedzialność jest wspólna, lekarze rodzinni nie powinni zapominać o tym, co mogą zrobić.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




