Złożoność postępowania w niewydolności serca w podstawowej opiece zdrowotnej
EPCCS 2018 Wrażenia z prezentacji dr Nurii Farré i dr Miguela Angela Muñoza na temat rozpoznawania i monitorowania niewydolności serca, chorób współistniejących, opieki paliatywnej oraz danych naukowych dotyczących tych zagadnień, wygłoszonych podczas Annual EPCCS CV Summit.
Lekarze rodzinni z około 20 krajów europejskich przybyli do Barcelony, aby wziąć udział w Annual EPCCS CV Summit for Primary Care. Oprócz żywych dyskusji i interakcji między lekarzami podstawowej opieki zdrowotnej z różnych zakątków Europy, ważnym celem tego szczytu jest opracowanie dokumentów z wytycznymi skierowanych specjalnie do podstawowej opieki zdrowotnej. Sesje zaplanowano w taki sposób, aby nie tylko przeanalizować aktualne dane naukowe na dany temat, lecz także omówić szczególne uwarunkowania podstawowej opieki zdrowotnej oraz wskazać wyzwania i luki w danych naukowych. Sesje te koncentrowały się na cukrzycy i opiece naczyniowej, postępowaniu w zaburzeniach lipidowych, nadciśnieniu tętniczym i niewydolności serca. Na podstawie sesji zostaną opracowane EPCCS_guidance_documents (https://ipccs.org/epccs-guidance-documents/).
Dr Nuria Farré (Barcelona, Hiszpania) rozpoczęła swoją prezentację Postępowanie w złożonej niewydolności serca: spojrzenie specjalisty na styk opieki podstawowej i specjalistycznej od stwierdzenia, że do 2050 roku liczba starszych pacjentów z niewydolnością serca (HF) wzrośnie. Zapadalność na HF wynosi obecnie 4,2%, a częstość występowania w populacji 1,1%. Poniżej 75. roku życia HF występuje częściej u mężczyzn, natomiast powyżej 75. roku życia częściej u kobiet. Rokowanie jest złe, ze śmiertelnością wynoszącą 10% u pacjentów, którzy nigdy nie byli hospitalizowani, i prawie 25% u pacjentów z niedawnymi hospitalizacjami. W 2013 roku 7,1% budżetu na opiekę zdrowotną w populacji Katalonii przeznaczono na opiekę nad pacjentami z HF, wydatkowano go na hospitalizację, farmację i podstawową opiekę zdrowotną.
Pacjentami z HF opiekuje się kilka oddziałów szpitala, podstawowa opieka zdrowotna, ośrodki opieki pielęgniarskiej, apteki i pracownicy socjalni. Opieka ta nie jest jednak optymalnie skoordynowana. Badanie w Katalonii wykazało na przykład, że w przypadku 34% hospitalizowanych pacjentów ich opiekun w podstawowej opiece zdrowotnej nie wiedział o tym. Śmiertelność w ciągu 90 dni była wyższa w tej grupie w porównaniu z pacjentami, których opiekun w podstawowej opiece zdrowotnej wiedział o hospitalizacji . Ogólnie w ciągu 90 dni po hospitalizacji zaobserwowano śmiertelność wynoszącą 33,1%, dlatego ważne jest koordynowanie opieki nad pacjentami z HF. Praca w pojedynkę nie wchodzi w grę.
Skuteczność interwencji dotyczących przekazania opieki podstawowej opiece zdrowotnej po hospitalizacji pacjentów z HF badano w metaanalizie, która wykazała, że programy postępowania w chorobie prowadzone przez pielęgniarki wiązały się z lepszym przeżyciem niż sama edukacja. Dlatego zaleca się wdrożenie zintegrowanego programu szpitalno-podstawowej opieki zdrowotnej. Ryzyko ponownej hospitalizacji jest wyższe w pierwszych 30-90 dniach po wypisie, a ścisła obserwacja może zmniejszyć liczbę hospitalizacji. Niestety nie każdy może udać się do szpitala; może to być na przykład problem na obszarach wiejskich. Rozwiązaniem może być telemedycyna. Codzienne monitorowanie parametrów biometrycznych (częstość akcji serca, ciśnienie tętnicze, masa ciała) i objawów, w uzupełnieniu programu dla HF, skutkowało zmniejszeniem liczby sercowo-naczyniowych punktów końcowych w porównaniu z samym programem dla HF. Chociaż kontakt z pielęgniarkami jest częstszy, program ten był opłacalny, ponieważ zmniejszył liczbę ponownych hospitalizacji. Dr Farré podkreśliła, że nie należy oczekiwać, iż nowy system opieki zadziała od pierwszego dnia; często efekty rozwijają się dopiero później.
Dr Miguel Angel Muñoz (Barcelona, Hiszpania) wyjaśnił swoje spojrzenie na rolę lekarza rodzinnego w postępowaniu z pacjentami z HF w swojej prezentacji Postępowanie w niewydolności serca w podstawowej opiece zdrowotnej: perspektywa lekarza rodzinnego. Obejmuje to cały zakres od rozpoznania po opiekę nad pacjentami aż do schyłkowych stadiów. Omówił postęp HF: od czynników ryzyka, przez zmiany w patofizjologii komórkowej i remodeling komór, aż do ostatecznej dysfunkcji komór.
Czynniki ryzyka HF można podzielić na główne (CAD, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, otyłość, wady zastawkowe serca) i poboczne (palenie tytoniu, dyslipidemia, PChN). Badanie dotyczące kontroli czynników ryzyka sercowo-naczyniowego wykazało, że kontrola ciśnienia tętniczego, HDL i BMI była istotnie związana z hospitalizacją z powodu HF, co sugeruje, że podstawowa opieka zdrowotna odgrywa istotną rolę w profilaktyce HF.
W publikacji dotyczącej postrzegania HF wśród różnych typów specjalistów opieki zdrowotnej wykazano, że lekarze rodzinni rozpoznają HF na podstawie objawów podmiotowych i przedmiotowych. Są one udokumentowane w wytycznych ESC z 2016 roku dotyczących rozpoznawania i leczenia HF. Zmienność w rozpoznawaniu może występować, ponieważ nie każdy lekarz rodzinny zna zalecenia wytycznych i/lub się do nich stosuje, i/lub ponieważ lekarz rodzinny ma (lub nie ma) dostępu do oznaczenia BNP, a możliwość wykonania echokardiogramu w rozsądnym czasie jest zróżnicowana. Ta zmienność w rozpoznawaniu może skutkować nadrozpoznawaniem HF przez jedną trzecią lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. Rokowanie pacjentów z HF z brakującą lub nieznaną LVEF jest podobne do rokowania u osób ze zmniejszoną LVEF, ale osoby z nieznaną EF mogą mieć wyższe ryzyko hospitalizacji lub zgonu niż pacjenci z HFrEF.
W obserwacji w podstawowej opiece zdrowotnej ważne są samoopieka i działania edukacyjne, aby zachęcać pacjentów do utrzymania jak najlepszego stanu zdrowia. Muñoz wyjaśnił, korzystając ze schematycznego diagramu blokowego, co robić w sytuacji dekompensacji. Prowadzone jest badanie interwencyjne mające na celu opracowanie modelu opartego na zmiennych klinicznych, aby przewidywać krótkoterminową hospitalizację lub śmiertelność w podstawowej opiece zdrowotnej w następstwie dekompensacji HF. W pewnych warunkach, takich jak pogorszenie objawów mimo optymalnego leczenia, pogorszenie czynności nerek, więcej niż trzy przyjęcia do szpitala w ciągu roku, kieruje swoich pacjentów do kardiologa.
HF jest chorobą postępującą i śmiertelną, a opiekę u schyłku życia należy rozważyć u pacjentów z HF, gdy niewydolność pompy jest bliska. U schyłku życia ważnymi kwestiami są jakość życia pacjentów i opieka nad rodzinami. Chociaż badanie HADES ujawniło czynniki związane ze śmiertelnością po 6 miesiącach lub 1 roku, które można wykorzystać do przewidywania, którzy pacjenci najprawdopodobniej wkrótce umrą, wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi.
Przeczytaj także nasz EPCCS_Guidance_Document_on_heart_failure (https://ipccs.org/2017/12/10/epccs-practical-guidance-on-heart-failure-diagnosis-and-management-in-primary-care/), oparty na wcześniejszej sesji poświęconej niewydolności serca podczas dorocznego EPCSS Scientific Meeting.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





