PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej z użyciem zastawki samorozprężalnej u pacjentów z małym ryzykiem.

Badanie Evolut Low Risk wykazało, że samorozprężalna TAVR nie ustępowała chirurgicznej wymianie zastawki aortalnej pod względem złożonego punktu końcowego obejmującego zgon lub udar mózgu powodujący niesprawność po 24 miesiącach u pacjentów z ciężkim zwężeniem zastawki aortalnej i małym ryzykiem operacyjnym. Wraz z badaniem PARTNER 3 badanie to rozszerzyło TAVR jako opcję leczenia na pełne spektrum ryzyka operacyjnego.

Wstęp

Przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej (TAVR) jest alternatywą dla operacji u pacjentów z ciężkim zwężeniem zastawki aortalnej, u których ryzyko zgonu w związku z operacją jest zwiększone; mniej wiadomo na temat TAVR u pacjentów z małym ryzykiem.

Metody

Przeprowadziliśmy randomizowane badanie nie mniejszej skuteczności, w którym TAVR z użyciem samorozprężalnej bioprotezy suprannularnej porównywano z chirurgiczną wymianą zastawki aortalnej u pacjentów z ciężkim zwężeniem zastawki aortalnej i małym ryzykiem operacyjnym. Gdy 850 pacjentów osiągnęło 12-miesięczną obserwację, przeanalizowaliśmy dane dotyczące pierwszorzędowego punktu końcowego, czyli złożonego punktu końcowego obejmującego zgon lub udar mózgu powodujący niesprawność po 24 miesiącach, z zastosowaniem metod bayesowskich.

Wyniki

Spośród 1468 pacjentów poddanych randomizacji próbę TAVR lub zabiegu chirurgicznego podjęto u 1403. Średni wiek pacjentów wynosił 74 lata. Szacowana 24-miesięczna częstość pierwszorzędowego punktu końcowego wynosiła 5,3% w grupie TAVR i 6,7% w grupie operacji (różnica -1,4 punktu procentowego; 95% bayesowski przedział wiarygodności dla różnicy od -4,9 do 2,1; prawdopodobieństwo a posteriori nie mniejszej skuteczności >0,999). Po 30 dniach u pacjentów poddanych TAVR, w porównaniu z operacją, stwierdzono mniejszą częstość udaru mózgu powodującego niesprawność (0,5% vs 1,7%), powikłań krwotocznych (2,4% vs 7,5%), ostrego uszkodzenia nerek (0,9% vs 2,8%) i migotania przedsionków (7,7% vs 35,4%) oraz większą częstość umiarkowanej lub ciężkiej niedomykalności zastawki aortalnej (3,5% vs 0,5%) i implantacji stymulatora serca (17,4% vs 6,1%). Po 12 miesiącach pacjenci w grupie TAVR mieli mniejsze gradienty przez zastawkę aortalną niż pacjenci w grupie operacji (8,6 mm Hg vs 11,2 mm Hg) oraz większe efektywne pole powierzchni ujścia (2,3 cm2 vs 2,0 cm2).

Wnioski

U pacjentów z ciężkim zwężeniem zastawki aortalnej i małym ryzykiem operacyjnym TAVR z użyciem samorozprężalnej bioprotezy suprannularnej nie ustępowała operacji pod względem złożonego punktu końcowego obejmującego zgon lub udar mózgu powodujący niesprawność po 24 miesiącach. (Finansowanie: Medtronic; numer w ClinicalTrials.gov: NCT02701283.).

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski