PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej z użyciem zastawki rozprężanej balonem u pacjentów z małym ryzykiem.

Badanie PARTNER 3 wykazało, że TAVR z użyciem zastawki rozprężanej balonem była lepsza od operacji pod względem złożonego punktu końcowego obejmującego zgon, udar mózgu lub ponowną hospitalizację po 1 roku u pacjentów z ciężkim zwężeniem zastawki aortalnej i małym ryzykiem operacyjnym. Ten przełomowy wynik, wraz z badaniem Evolut Low Risk, ugruntował TAVR jako realną alternatywę dla operacji praktycznie u wszystkich pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej.

Wstęp

U pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnej, u których ryzyko zgonu w związku z operacją jest pośrednie lub duże, główne wyniki kliniczne są podobne po przezcewnikowej wymianie zastawki aortalnej (TAVR) i chirurgicznej wymianie zastawki aortalnej. Brakuje wystarczających dowodów dotyczących porównania obu procedur u pacjentów z małym ryzykiem.

Metody

Pacjentów z ciężkim zwężeniem zastawki aortalnej i małym ryzykiem operacyjnym losowo przydzielano do poddania się TAVR z przeznaczyniowym (przez tętnicę udową) umieszczeniem zastawki rozprężanej balonem albo do operacji. Pierwszorzędowym punktem końcowym był złożony punkt końcowy obejmujący zgon, udar mózgu lub ponowną hospitalizację po 1 roku. Zarówno testowanie nie mniejszej skuteczności (ze zdefiniowanym a priori marginesem 6 punktów procentowych), jak i testowanie przewagi przeprowadzono w populacji analizowanej według rzeczywiście zastosowanego leczenia.

Wyniki

W 71 ośrodkach randomizacji poddano 1000 pacjentów. Średni wiek pacjentów wynosił 73 lata, a średni wynik w skali ryzyka Society of Thoracic Surgeons wynosił 1,9% (wyniki mieszczą się w zakresie od 0 do 100%, a wyższe wartości oznaczają większe ryzyko zgonu w ciągu 30 dni po zabiegu). Oszacowana metodą Kaplana-Meiera częstość pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego po 1 roku była istotnie mniejsza w grupie TAVR niż w grupie operacji (8,5% vs 15,1%; różnica bezwzględna -6,6 punktu procentowego; 95% CI od -10,8 do -2,5; p < 0,001 dla nie mniejszej skuteczności; hazard ratio 0,54; 95% CI 0,37 do 0,79; p = 0,001 dla przewagi). Po 30 dniach TAVR wiązała się z mniejszą częstością udaru mózgu niż operacja (p = 0,02), a także z mniejszą częstością zgonu lub udaru mózgu (p = 0,01) oraz nowo rozpoznanego migotania przedsionków (p < 0,001). TAVR wiązała się również z krótszą hospitalizacją index niż operacja (p < 0,001) oraz z mniejszym ryzykiem niekorzystnego wyniku leczenia (zgon lub niski wynik w Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire) po 30 dniach (p < 0,001). Nie stwierdzono istotnych różnic między grupami w częstości poważnych powikłań naczyniowych, nowych implantacji stałego stymulatora serca ani umiarkowanej lub ciężkiej niedomykalności okołozastawkowej.

Wnioski

U pacjentów z ciężkim zwężeniem zastawki aortalnej i małym ryzykiem operacyjnym częstość złożonego punktu końcowego obejmującego zgon, udar mózgu lub ponowną hospitalizację po 1 roku była istotnie mniejsza w grupie TAVR niż w grupie operacji. (Finansowanie: Edwards Lifesciences; numer PARTNER 3 w ClinicalTrials.gov: NCT02675114.).

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski