PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Kanagliflozyna a wyniki dotyczące nerek w cukrzycy typu 2 i nefropatii.

Badanie CREDENCE wykazało, że kanagliflozyna istotnie zmniejszała ryzyko niewydolności nerek, zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonu u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek (PChN). Jako pierwsze badanie przeznaczone specjalnie do oceny wyników dotyczących nerek dla inhibitora SGLT2, ugruntowało ono pozycję tej grupy leków jako podstawy leczenia nefropatii cukrzycowej.

Wstęp

Cukrzyca typu 2 jest główną przyczyną niewydolności nerek na świecie, lecz dostępnych jest niewiele skutecznych metod leczenia długoterminowego. W badaniach sercowo-naczyniowych dotyczących inhibitorów kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2) wyniki eksploracyjne sugerowały, że takie leki mogą poprawiać wyniki dotyczące nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2.

Metody

W tym podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu pacjentów z cukrzycą typu 2 i albuminurią w przebiegu przewlekłej choroby nerek (PChN) losowo przydzielano do otrzymywania kanagliflozyny, doustnego inhibitora SGLT2, w dawce 100 mg na dobę lub placebo. U wszystkich pacjentów szacunkowa wartość współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR) wynosiła od 30 do <90 ml na minutę na 1,73 m2 powierzchni ciała, występowała albuminuria (stosunek albuminy [mg] do kreatyniny [g] >300 do 5000), a pacjenci byli leczeni blokadą układu renina-angiotensyna. Pierwszorzędowym wynikiem był złożony punkt końcowy obejmujący schyłkową niewydolność nerek (dializoterapia, przeszczepienie lub utrzymująca się szacunkowa wartość GFR <15 ml na minutę na 1,73 m2), podwojenie stężenia kreatyniny w surowicy lub zgon z przyczyn nerkowych lub sercowo-naczyniowych. Drugorzędowe wyniki zdefiniowane a priori testowano hierarchicznie.

Wyniki

Badanie przerwano wcześniej po zaplanowanej analizie okresowej, na zalecenie komitetu monitorującego dane i bezpieczeństwo. W tym czasie randomizacji poddano 4401 pacjentów, a mediana okresu obserwacji wynosiła 2,62 roku. Ryzyko względne pierwszorzędowego wyniku było o 30% mniejsze w grupie kanagliflozyny niż w grupie placebo, przy częstości zdarzeń wynoszącej odpowiednio 43,2 i 61,2 na 1000 pacjentolat (hazard ratio 0,70; 95% CI 0,59 do 0,82; p = 0,00001). Ryzyko względne złożonego punktu końcowego specyficznego dla nerek, obejmującego schyłkową niewydolność nerek, podwojenie stężenia kreatyniny lub zgon z przyczyn nerkowych, było mniejsze o 34% (hazard ratio 0,66; 95% CI 0,53 do 0,81; p < 0,001), a ryzyko względne schyłkowej niewydolności nerek było mniejsze o 32% (hazard ratio 0,68; 95% CI 0,54 do 0,86; p = 0,002). W grupie kanagliflozyny stwierdzono również mniejsze ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu (hazard ratio 0,80; 95% CI 0,67 do 0,95; p = 0,01) oraz hospitalizacji z powodu niewydolności serca (hazard ratio 0,61; 95% CI 0,47 do 0,80; p < 0,001). Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości amputacji ani złamań.

Wnioski

U pacjentów z cukrzycą typu 2 i chorobą nerek ryzyko niewydolności nerek i zdarzeń sercowo-naczyniowych było mniejsze w grupie kanagliflozyny niż w grupie placebo przy medianie okresu obserwacji wynoszącej 2,62 roku. (Finansowanie: Janssen Research and Development; numer CREDENCE w ClinicalTrials.gov: NCT02065791.).

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski