Tikagrelor u pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową i cukrzycą.
Badanie THEMIS wykazało, że tikagrelor dodany do kwasu acetylosalicylowego w niewielkim stopniu zmniejszał liczbę zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową i cukrzycą typu 2, ale istotnie zwiększał liczbę dużych krwawień. Wąska całkowita korzyść kliniczna ograniczyła zastosowanie tej strategii w praktyce klinicznej.
Wstęp
Pacjenci ze stabilną chorobą wieńcową i cukrzycą, którzy nie przebyli zawału mięśnia sercowego ani udaru mózgu, są obarczeni dużym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. Nie jest jasne, czy dodanie tikagreloru do kwasu acetylosalicylowego poprawia wyniki leczenia w tej populacji.
Metody
W tym randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu przydzielaliśmy pacjentów w wieku 50 lat lub starszych, ze stabilną chorobą wieńcową i cukrzycą typu 2, do otrzymywania tikagreloru z kwasem acetylosalicylowym albo placebo z kwasem acetylosalicylowym. Wykluczono pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego lub udarze mózgu. Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności był złożony punkt końcowy obejmujący zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu. Pierwszorzędowym punktem końcowym bezpieczeństwa było duże krwawienie zdefiniowane według kryteriów Thrombolysis in Myocardial Infarction (TIMI).
Wyniki
Randomizacji poddano łącznie 19 220 pacjentów. Mediana okresu obserwacji wynosiła 39,9 miesiąca. Trwałe przerwanie leczenia występowało częściej w grupie tikagreloru niż placebo (34,5% vs 25,4%). Częstość niedokrwiennych zdarzeń sercowo-naczyniowych (pierwszorzędowy punkt końcowy skuteczności) była mniejsza w grupie tikagreloru niż w grupie placebo (7,7% vs 8,5%; hazard ratio 0,90; 95% przedział ufności [CI] 0,81 do 0,99; p = 0,04), natomiast częstość dużych krwawień według TIMI była większa (2,2% vs 1,0%; hazard ratio 2,32; 95% CI 1,82 do 2,94; p < 0,001), podobnie jak częstość krwotoku śródczaszkowego (0,7% vs 0,5%; hazard ratio 1,71; 95% CI 1,18 do 2,48; p = 0,005). Nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości krwawień zakończonych zgonem (0,2% vs 0,1%; hazard ratio 1,90; 95% CI 0,87 do 4,15; p = 0,11). Częstość eksploracyjnego złożonego punktu końcowego nieodwracalnej szkody (zgon z jakiejkolwiek przyczyny, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, krwawienie zakończone zgonem lub krwotok śródczaszkowy) była podobna w grupie tikagreloru i w grupie placebo (10,1% vs 10,8%; hazard ratio 0,93; 95% CI 0,86 do 1,02).
Wnioski
U pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową i cukrzycą bez zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu w wywiadzie osoby otrzymujące tikagrelor z kwasem acetylosalicylowym miały mniejszą częstość niedokrwiennych zdarzeń sercowo-naczyniowych, ale większą częstość dużych krwawień niż osoby otrzymujące placebo z kwasem acetylosalicylowym. (Finansowanie: AstraZeneca; numer THEMIS w ClinicalTrials.gov: NCT01991795.).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




