Wpływ agonistów receptora peptydu glukagonopodobnego 1 na poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe u pacjentów z cukrzycą typu 2 z rozpoznaną chorobą sercowo-naczyniową lub bez niej
metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych.
Ta metaanaliza wykazała, że agoniści receptora GLP-1 zmniejszają liczbę poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z cukrzycą typu 2, zarówno z rozpoznaną chorobą sercowo-naczyniową, jak i bez niej, choć bezwzględna korzyść jest większa w populacji profilaktyki wtórnej.
Cele
Obniżający stężenie glukozy agoniści receptora peptydu glukagonopodobnego 1 (GLP-1) zmniejszają częstość poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych (CV) u pacjentów z cukrzycą typu 2 (DM). Jednak w randomizowanych badaniach klinicznych podawano niespójne efekty dotyczące zawału mięśnia sercowego (MI) i udaru mózgu oraz ograniczone dane u pacjentów z DM bez rozpoznanej choroby sercowo-naczyniowej (CVD). Niedawno pojawiły się nowe istotne dane z dodatkowych badań oceniających wyniki sercowo-naczyniowe (CVOT), które obejmowały także duże podgrupy pacjentów z DM bez rozpoznanej CVD. Dlatego celem tej metaanalizy było zbadanie wpływu agonistów receptora GLP-1 na poważne zdarzenia CV i bezpieczeństwo u pacjentów z DM z rozpoznaną CVD i bez niej.
Metody
W tej metaanalizie na poziomie badań przeanalizowaliśmy dane z randomizowanych, kontrolowanych placebo CVOT oceniających skuteczność i bezpieczeństwo agonistów receptora GLP-1 u dorosłych pacjentów z DM typu 2. Przeszukaliśmy bazy PubMed, Embase, Cochrane, ISI Web of Science, SCOPUS i clinicaltrial.gov w poszukiwaniu kwalifikujących się badań. Spośród 360 artykułów zidentyfikowanych i ocenionych pod kątem kwalifikacji włączono siedem CVOT, obejmujących łącznie 56 004 pacjentów. Różnica w skuteczności w odniesieniu do pierwszorzędowego punktu końcowego poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE) (obejmującego śmiertelność z przyczyn CV, niezakończony zgonem MI i niezakończony zgonem udar mózgu) między pacjentami z rozpoznaną CVD a pacjentami wyłącznie z czynnikami ryzyka CV nie była istotna [zbiorczy efekt interakcji wyrażony jako iloraz hazard ratio (HR) 1,06; 95% przedział ufności (CI) 0,85-1,34]. W analizie całej populacji pacjentów z DM agoniści receptora GLP-1 wykazali istotne 12% zmniejszenie hazardu trójskładnikowego złożonego punktu końcowego MACE (HR 0,88; 95% CI 0,80-0,96) oraz istotne zmniejszenie ryzyka śmiertelności z przyczyn CV (HR 0,88; 95% CI 0,79-0,98), śmiertelności z jakiejkolwiek przyczyny (HR 0,89; 95% CI 0,81-0,97), udaru mózgu zakończonego i niezakończonego zgonem (HR 0,84; 95% CI 0,76-0,94) oraz hospitalizacji z powodu niewydolności serca (HF) (HR 0,92; 95% CI 0,86-0,97). Nie zaobserwowano istotnego efektu w odniesieniu do MI zakończonego i niezakończonego zgonem (HR 0,91; 95% CI 0,82-1,02), chociaż w analizie wrażliwości opartej na mniej konserwatywnym podejściu statystycznym zbiorcze HR stało się statystycznie istotne (HR 0,91; 95% CI 0,83-1,00; P = 0,039). Nie zaobserwowano nadmiaru hipoglikemii, zapalenia trzustki i raka trzustki między agonistami receptora GLP-1 a placebo.
Wnioski
Agoniści receptora peptydu glukagonopodobnego 1 istotnie zmniejszają MACE, śmiertelność CV i całkowitą, udar mózgu oraz hospitalizację z powodu HF, z tendencją do zmniejszenia MI, u pacjentów z cukrzycą typu 2 z rozpoznaną CVD i bez niej.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




