Glukagon benzeri peptid-1 reseptör agonistlerinin, yerleşik kardiyovasküler hastalığı olan veya olmayan tip 2 diyabetes mellitus hastalarında majör kardiyovasküler olaylar üzerindeki etkileri
randomize kontrollü çalışmaların meta-analizi.
Bu meta-analiz, GLP-1 reseptör agonistlerinin hem yerleşik kardiyovasküler hastalığı olan hem de olmayan tip 2 diyabetli hastalarda majör kardiyovasküler olayları azalttığını, ancak mutlak yararın ikincil korunma popülasyonunda daha büyük olduğunu göstermiştir.
Amaçlar
Glukoz düşürücü, glukagon benzeri peptid-1 (GLP-1) reseptör agonistleri tip 2 diyabetes mellitus (DM) hastalarında majör kardiyovasküler (KV) olayların insidansını azaltmaktadır. Ancak randomize klinik çalışmalar miyokard enfarktüsü (MI) ve inme üzerinde tutarsız etkiler bildirmiş olup yerleşik KV hastalığı (KVH) olmayan DM hastalarında veriler sınırlıdır. Çok yakın zamanda, yerleşik KVH'si olmayan DM hastalarından oluşan geniş alt grupları da içeren ek KV sonuç çalışmalarından (CVOT'lar) yeni ilgili kanıtlar elde edilmiştir. Dolayısıyla bu meta-analizin amacı, GLP-1 reseptör agonistlerinin yerleşik KVH'si olan ve olmayan DM hastalarında majör KV olaylar ve güvenlilik üzerindeki etkilerini araştırmaktı.
Yöntemler
Bu çalışma düzeyinde meta-analizde, tip 2 DM'li erişkin hastalarda GLP-1 reseptör agonistlerinin etkinliğini ve güvenliliğini değerlendiren randomize plasebo kontrollü CVOT'lardan elde edilen verileri analiz ettik. Uygun çalışmalar için PubMed, Embase, Cochrane, ISI Web of Science, SCOPUS ve clinicaltrial.gov veri tabanlarında arama yaptık. Uygunluk açısından belirlenen ve taranan 360 makaleden, toplam 56.004 hastayı kapsayan yedi CVOT dahil edildi. Yerleşik KVH'si olan hastalar ile yalnızca KV risk faktörleri olan hastalar arasında majör advers kardiyovasküler olaylar (MACE) birincil sonlanım noktası (KV mortalite, ölümcül olmayan MI ve ölümcül olmayan inme dahil) açısından etkinlik farkı anlamlı değildi [birleştirilmiş etkileşim etkisi, tehlike oranlarının oranı olarak ifade edilmiştir (HR) 1,06, %95 güven aralığı (GA) 0,85-1,34]. DM hastalarının tüm popülasyonunun analizinde, GLP-1 reseptör agonistleri üç noktalı MACE bileşik sonlanım noktasının tehlikesinde %12'lik anlamlı bir azalma (HR 0,88, %95 GA 0,80-0,96) ve KV mortalite (HR 0,88, %95 GA 0,79-0,98), tüm nedenlere bağlı mortalite (HR 0,89, %95 GA 0,81-0,97), ölümcül ve ölümcül olmayan inme (HR 0,84, %95 GA 0,76-0,94) ve kalp yetmezliği (KY) nedeniyle hastaneye yatış (HR 0,92, %95 GA 0,86-0,97) riskinde anlamlı azalma gösterdi. Ölümcül ve ölümcül olmayan MI için anlamlı bir etki gözlenmedi (HR 0,91, %95 GA 0,82-1,02); ancak daha az muhafazakâr bir istatistiksel yaklaşıma dayanan duyarlılık analizinde birleştirilmiş HR istatistiksel olarak anlamlı hale geldi (HR 0,91, %95 GA 0,83-1,00; p = 0,039). GLP-1 reseptör agonistleri ile plasebo arasında hipoglisemi, pankreatit ve pankreas kanseri açısından fazlalık gözlenmedi.
Sonuçlar
Glukagon benzeri peptid-1 reseptör agonistleri, yerleşik KVH'si olan ve olmayan tip 2 DM hastalarında MACE'yi, KV ve toplam mortaliteyi, inmeyi ve KY nedeniyle hastaneye yatışı anlamlı ölçüde azaltmakta, MI'da ise azalma yönünde bir eğilim göstermektedir.
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.




