PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Tirzepatyd w porównaniu z insuliną glargine w cukrzycy typu 2 i zwiększonym ryzyku sercowo-naczyniowym (SURPASS-4)

randomizowane, otwarte, wieloośrodkowe badanie fazy 3 w grupach równoległych.

W badaniu SURPASS-4 wykazano, że tirzepatyd był lepszy od insuliny glargine pod względem zmniejszenia HbA1c i masy ciała u pacjentów z cukrzycą typu 2 i zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym, jednocześnie wykazując bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe w tej populacji wysokiego ryzyka.

Wstęp

Celem badania była ocena skuteczności i bezpieczeństwa, ze szczególnym uwzględnieniem bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego, nowego podwójnego agonisty receptorów GIP i GLP-1 tirzepatydu w porównaniu z insuliną glargine u dorosłych z cukrzycą typu 2 i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których kontrola glikemii była niewystarczająca podczas stosowania doustnych leków obniżających stężenie glukozy.

Metody

To otwarte badanie fazy 3 w grupach równoległych przeprowadzono w 187 ośrodkach w 14 krajach na pięciu kontynentach. Kwalifikujący się uczestnicy, w wieku 18 lat lub starsi, mieli cukrzycę typu 2 leczoną dowolnym skojarzeniem metforminy, pochodnej sulfonylomocznika lub inhibitora kotransportera sodowo-glukozowego 2, wyjściowe stężenie hemoglobiny glikowanej (HbA1c) 7,5-10,5% (58-91 mmol/mol), wskaźnik masy ciała 25 kg/m2 lub większy oraz rozpoznaną chorobę sercowo-naczyniową lub wysokie ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych. Uczestników losowo przydzielono (1:1:1:3) za pomocą interaktywnego internetowego systemu odpowiedzi do wstrzyknięć podskórnych tirzepatydu raz w tygodniu (5 mg, 10 mg lub 15 mg) albo glargine (100 U/mL), miareczkowanej do osiągnięcia stężenia glukozy na czczo poniżej 100 mg/dL. Pierwszorzędowym punktem końcowym była nie mniejsza skuteczność (granica nie mniejszej skuteczności 0,3%) tirzepatydu w dawce 10 mg lub 15 mg, albo obu, w porównaniu z glargine w zakresie zmiany HbA1c od wartości wyjściowej do 52. tygodnia. Wszyscy uczestnicy byli leczeni przez co najmniej 52 tygodnie, a leczenie kontynuowano maksymalnie przez 104 tygodnie lub do zakończenia badania w celu zebrania i oceny poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (MACE). Miary bezpieczeństwa oceniano w całym okresie badania. To badanie zostało zarejestrowane w ClinicalTrials.gov pod numerem NCT03730662.

Wyniki

Pacjentów rekrutowano w okresie od 20 listopada 2018 r. do 30 grudnia 2019 r. Przeprowadzono badanie przesiewowe 3045 uczestników, a 2002 uczestników losowo przydzielono do tirzepatydu lub glargine. Co najmniej jedną dawkę tirzepatydu 5 mg (n=329, 17%), 10 mg (n=328, 16%) lub 15 mg (n=338, 17%) albo glargine (n=1000, 50%) otrzymało 1995 uczestników, których włączono do zmodyfikowanej populacji zgodnej z zamiarem leczenia. W 52. tygodniu średnie zmiany HbA1c podczas stosowania tirzepatydu wynosiły -2,43% (SD 0,05) dla dawki 10 mg i -2,58% (0,05) dla dawki 15 mg, w porównaniu z -1,44% (0,03) dla glargine. Szacunkowa różnica między leczeniami w porównaniu z glargine wynosiła -0,99% (97,5% CI skorygowany o wielokrotność testów od -1,13 do -0,86) dla tirzepatydu 10 mg i -1,14% (od -1,28 do -1,00) dla dawki 15 mg, a margines nie mniejszej skuteczności wynoszący 0,3% został spełniony dla obu dawek. Nudności (12-23%), biegunka (13-22%), zmniejszony apetyt (9-11%) i wymioty (5-9%) występowały częściej podczas stosowania tirzepatydu niż glargine (odpowiednio nudności 2%, biegunka 4%, zmniejszony apetyt <1% i wymioty 2%); większość przypadków miała nasilenie łagodne do umiarkowanego i występowała w fazie zwiększania dawki. Odsetek uczestników z hipoglikemią (stężenie glukozy <54 mg/dL lub ciężka) był mniejszy podczas stosowania tirzepatydu (6-9%) niż glargine (19%), szczególnie u uczestników nieprzyjmujących pochodnych sulfonylomocznika (tirzepatyd 1-3% w porównaniu z glargine 16%). Ocenione zdarzenia MACE-4 (zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, hospitalizacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej) wystąpiły u 109 uczestników i nie występowały częściej podczas stosowania tirzepatydu w porównaniu z glargine (hazard ratio 0,74; 95% CI 0,51-1,08). W trakcie badania wystąpiło 60 zgonów (n=25 [3%] w grupie tirzepatydu; n=35 [4%] w grupie glargine).

Wnioski

U osób z cukrzycą typu 2 i podwyższonym ryzykiem sercowo-naczyniowym tirzepatyd w porównaniu z glargine wykazał większe i klinicznie istotne zmniejszenie HbA1c przy mniejszej częstości hipoglikemii w 52. tygodniu. Leczenie tirzepatydem nie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem sercowo-naczyniowym.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski