Wpływ alirokumabu dodanego do statyny w dużej intensywności na miażdżycę tętnic wieńcowych u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego
Randomizowane badanie kliniczne PACMAN-AMI.
Badanie PACMAN-AMI wykazało, że dodanie alirokumabu do statyny w dużej intensywności po ostrym MI powodowało większe zmniejszenie objętości blaszki wieńcowej i poprawiało jej skład w multimodalnym obrazowaniu wewnątrznaczyniowym w porównaniu z samą statyną. Wyniki dostarczyły bezpośrednich dowodów, że wczesne hamowanie PCSK9 korzystnie modyfikuje niestabilne blaszki.
Cele
Określenie wpływu alirokumabu na miażdżycę tętnic wieńcowych za pomocą seryjnego multimodalnego obrazowania wewnątrzwieńcowego u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego. PLAN BADANIA, MIEJSCE I UCZESTNICY: W randomizowanym badaniu klinicznym PACMAN-AMI z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo (włączanie: od 9 maja 2017 r. do 7 października 2020 r.; ostatnia wizyta kontrolna: 13 października 2021 r.) uczestniczyło 300 pacjentów poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej z powodu ostrego zawału mięśnia sercowego w 9 europejskich szpitalach akademickich.
Metody
Pacjentów losowo przydzielono do otrzymywania podskórnie alirokumabu co dwa tygodnie (150 mg; n = 148) lub placebo (n = 152), rozpoczynanego mniej niż 24 godziny po pilnej przezskórnej interwencji wieńcowej w obrębie zmiany odpowiedzialnej za zawał, przez 52 tygodnie, oprócz statyny w dużej intensywności (rosuwastatyna, 20 mg). GŁÓWNE WYNIKI I POMIARY: Ultrasonografię wewnątrznaczyniową (IVUS), spektroskopię w bliskiej podczerwieni i optyczną tomografię koherencyjną wykonywano seryjnie w 2 tętnicach wieńcowych niezwiązanych z zawałem w punkcie wyjściowym i po 52 tygodniach. Pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności była zmiana procentowej objętości blaszki miażdżycowej w IVUS od wartości wyjściowej do 52. tygodnia. Dwa drugorzędowe punkty końcowe o odpowiedniej mocy statystycznej to zmiany maksymalnego wskaźnika obciążenia rdzeniem lipidowym w obrębie 4 mm w spektroskopii w bliskiej podczerwieni (wyższe wartości wskazują na większą zawartość lipidów) oraz minimalnej grubości czapki włóknistej w optycznej tomografii koherencyjnej (mniejsze wartości wskazują na niestabilne blaszki z cienką czapką) od wartości wyjściowej do 52. tygodnia.
Wyniki
Spośród 300 pacjentów poddanych randomizacji (średni [SD] wiek, 58,5 [9,7] roku; 56 [18,7%] kobiet; średnie [SD] stężenie cholesterolu lipoprotein o małej gęstości, 152,4 [33,8] mg/dL) u 265 (88,3%) wykonano seryjne obrazowanie IVUS w 537 tętnicach. Po 52 tygodniach średnia zmiana procentowej objętości blaszki miażdżycowej wynosiła -2,13% w grupie alirokumabu wobec -0,92% w grupie placebo (różnica, -1,21% [95% CI, -1,78% do -0,65%], p < 0,001). Średnia zmiana maksymalnego wskaźnika obciążenia rdzeniem lipidowym w obrębie 4 mm wynosiła -79,42 w grupie alirokumabu wobec -37,60 w grupie placebo (różnica, -41,24 [95% CI, -70,71 do -11,77]; p = 0,006). Średnia zmiana minimalnej grubości czapki włóknistej wynosiła 62,67 μm w grupie alirokumabu wobec 33,19 μm w grupie placebo (różnica, 29,65 μm [95% CI, 11,75-47,55]; p = 0,001). Zdarzenia niepożądane wystąpiły u 70,7% pacjentów leczonych alirokumabem wobec 72,8% pacjentów otrzymujących placebo.
Wnioski
U pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego dodanie do statyny w dużej intensywności podskórnego alirokumabu co dwa tygodnie, w porównaniu z placebo, skutkowało istotnie większą regresją blaszki wieńcowej w tętnicach niezwiązanych z zawałem po 52 tygodniach. Potrzebne są dalsze badania, aby zrozumieć, czy alirokumab poprawia wyniki kliniczne w tej populacji.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





