PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe testosteronowej terapii zastępczej.

Badanie TRAVERSE wykazało, że testosteronowa terapia zastępcza u mężczyzn w średnim i starszym wieku z hipogonadyzmem i czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego nie zwiększyła częstości poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych. To duże badanie dotyczące bezpieczeństwa rozstrzygnęło wieloletnie wątpliwości co do ryzyka sercowo-naczyniowego związanego z terapią testosteronem.

Wstęp

Bezpieczeństwo sercowo-naczyniowe testosteronowej terapii zastępczej u mężczyzn w średnim i starszym wieku z hipogonadyzmem nie zostało dotąd ustalone.

Metody

W wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu z zastosowaniem kryterium nie mniejszej skuteczności włączyliśmy 5246 mężczyzn w wieku od 45 do 80 lat, u których występowała choroba sercowo-naczyniowa lub wysokie ryzyko jej wystąpienia, którzy zgłaszali objawy hipogonadyzmu i mieli dwukrotnie oznaczone stężenie testosteronu na czczo poniżej 300 ng na decylitr. Pacjentów losowo przydzielono do codziennego stosowania przezskórnego żelu z 1,62% testosteronu (dawka dostosowywana tak, aby utrzymać stężenie testosteronu między 350 a 750 ng na decylitr) lub żelu z placebo. Pierwszorzędowym punktem końcowym dotyczącym bezpieczeństwa sercowo-naczyniowego było pierwsze wystąpienie któregokolwiek ze składników złożonego punktu końcowego obejmującego zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończony zgonem zawał mięśnia sercowego lub niezakończony zgonem udar mózgu, oceniane w analizie czasu do wystąpienia zdarzenia. Drugorzędowym sercowo-naczyniowym punktem końcowym było pierwsze wystąpienie któregokolwiek ze składników złożonego punktu końcowego obejmującego zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, niezakończony zgonem zawał mięśnia sercowego, niezakończony zgonem udar mózgu lub rewaskularyzację wieńcową, oceniane w analizie czasu do wystąpienia zdarzenia. Wykazanie nie mniejszej skuteczności wymagało, aby górna granica 95% przedziału ufności dla hazard ratio wynosiła mniej niż 1,5 wśród pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę testosteronu lub placebo.

Wyniki

Średni (±SD) czas trwania leczenia wynosił 21,7±14,1 miesiąca, a średni czas obserwacji 33,0±12,1 miesiąca. Zdarzenie będące pierwszorzędowym sercowo-naczyniowym punktem końcowym wystąpiło u 182 pacjentów (7,0%) w grupie testosteronu i u 190 pacjentów (7,3%) w grupie placebo (hazard ratio, 0,96; 95% przedział ufności, 0,78 do 1,17; p < 0,001 dla nie mniejszej skuteczności). Podobne wyniki uzyskano w analizach wrażliwości, w których dane o zdarzeniach cenzurowano w różnych momentach po przerwaniu stosowania testosteronu lub placebo. Częstość zdarzeń będących drugorzędowymi punktami końcowymi oraz każdego ze zdarzeń składających się na pierwszorzędowy złożony sercowo-naczyniowy punkt końcowy wydawała się podobna w obu grupach. W grupie testosteronu obserwowano większą częstość migotania przedsionków, ostrego uszkodzenia nerek i zatorowości płucnej.

Wnioski

U mężczyzn z hipogonadyzmem oraz chorobą sercowo-naczyniową lub wysokim ryzykiem jej wystąpienia testosteronowa terapia zastępcza nie była gorsza od placebo pod względem częstości poważnych niepożądanych zdarzeń sercowych. (Finansowanie: AbbVie i inni; TRAVERSE, numer w ClinicalTrials.gov: NCT03518034).

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski