Przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej u pacjentów niskiego ryzyka po pięciu latach.
5-letnia obserwacja badania PARTNER 3 potwierdziła, że wyniki po TAVR pozostają porównywalne z chirurgiczną wymianą zastawki aortalnej u pacjentów niskiego ryzyka z ciężkim zwężeniem zastawki aortalnej. Trwałość zastawki została zachowana, bez nadmiernej strukturalnej degeneracji zastawki, co przemawia za TAVR jako realną opcją długoterminową w różnych kategoriach ryzyka.
WSTĘP
Wcześniejsza analiza w tym badaniu wykazała, że u pacjentów z ciężkim objawowym zwężeniem zastawki aortalnej, u których ryzyko chirurgiczne było niskie, odsetek złożonego punktu końcowego obejmującego zgon, udar mózgu lub ponowną hospitalizację po 1 roku był istotnie niższy po przezcewnikowej wymianie zastawki aortalnej (TAVR) niż po chirurgicznej wymianie zastawki aortalnej. Wyniki odległe nie są znane.
METODY
Losowo przydzieliliśmy pacjentów z ciężkim objawowym zwężeniem zastawki aortalnej i niskim ryzykiem chirurgicznym do TAVR lub operacji. Pierwszym pierwszorzędowym punktem końcowym był złożony punkt końcowy obejmujący zgon, udar mózgu lub ponowną hospitalizację związaną z zastawką, zabiegiem lub niewydolnością serca. Drugim pierwszorzędowym punktem końcowym był hierarchiczny punkt złożony obejmujący zgon, udar mózgu powodujący niepełnosprawność, udar mózgu niepowodujący niepełnosprawności oraz liczbę dni ponownej hospitalizacji, analizowany za pomocą analizy win ratio. Wyniki kliniczne, echokardiograficzne i dotyczące stanu zdrowia oceniano przez 5 lat.
WYNIKI
Randomizacji poddano łącznie 1000 pacjentów: 503 pacjentów przydzielono do TAVR, a 497 do operacji. Składowa pierwszego pierwszorzędowego punktu końcowego wystąpiła u 111 z 496 pacjentów w grupie TAVR i u 117 z 454 pacjentów w grupie operacji (oszacowania Kaplana-Meiera 22,8% w grupie TAVR i 27,2% w grupie operacji; różnica -4,3 punktu procentowego; 95% przedział ufności [CI] -9,9 do 1,3; P = 0,07). Win ratio dla drugiego pierwszorzędowego punktu końcowego wynosiło 1,17 (95% CI 0,90 do 1,51; P = 0,25). Oszacowania Kaplana-Meiera dla składowych pierwszego pierwszorzędowego punktu końcowego były następujące: zgon, 10,0% w grupie TAVR i 8,2% w grupie operacji; udar mózgu, odpowiednio 5,8% i 6,4%; oraz ponowna hospitalizacja, 13,7% i 17,4%. Parametry hemodynamiczne zastawki, ocenione na podstawie średniego (±SD) gradientu na zastawce, wynosiły 12,8±6,5 mm Hg w grupie TAVR i 11,7±5,6 mm Hg w grupie operacji. Niewydolność zastawki biologicznej wystąpiła u 3,3% pacjentów w grupie TAVR i u 3,8% pacjentów w grupie operacji.
WNIOSKI
U pacjentów niskiego ryzyka z ciężkim objawowym zwężeniem zastawki aortalnej poddanych TAVR lub operacji nie stwierdzono istotnej różnicy między grupami w dwóch pierwszorzędowych złożonych punktach końcowych. (Sfinansowane przez firmę Edwards Lifesciences; PARTNER 3, numer w ClinicalTrials.gov NCT02675114.).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





