Wpływ semaglutydu na przewlekłą chorobę nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2.
Badanie FLOW wykazało, że semaglutyd istotnie spowalnia progresję choroby nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2 i PChN, zmniejszając złożony punkt końcowy obejmujący trwałe zmniejszenie eGFR, niewydolność nerek oraz zgon z przyczyn nerkowych lub sercowo-naczyniowych. Badanie zakończono wcześniej z powodu skuteczności, co ustaliło agonistów receptora GLP-1 jako nową terapię nefroprotekcyjną obok inhibitorów SGLT2.
Wstęp
Pacjenci z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek są narażeni na wysokie ryzyko niewydolności nerek, zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonu. Nie wiadomo, czy leczenie semaglutydem zmniejszyłoby te zagrożenia.
Metody
Pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek (określoną jako szacunkowa wartość współczynnika filtracji kłębuszkowej [eGFR] od 50 do 75 ml na minutę na 1,73 m2 powierzchni ciała i wskaźnik albumina/kreatynina w moczu [przy albuminie oznaczonej w miligramach i kreatyninie oznaczonej w gramach] >300 i <5000 albo eGFR od 25 do <50 ml na minutę na 1,73 m2 i wskaźnik albumina/kreatynina w moczu >100 i <5000) losowo przydzielono do otrzymywania semaglutydu podskórnie w dawce 1,0 mg raz w tygodniu albo placebo. Pierwszorzędowym punktem końcowym były poważne zdarzenia nerkowe, złożony punkt końcowy obejmujący wystąpienie niewydolności nerek (dializoterapia, przeszczepienie lub eGFR <15 ml na minutę na 1,73 m2), zmniejszenie eGFR o co najmniej 50% w stosunku do wartości wyjściowej albo zgon z przyczyn nerkowych lub sercowo-naczyniowych. Zdefiniowane a priori potwierdzające drugorzędowe punkty końcowe testowano hierarchicznie.
Wyniki
Spośród 3533 uczestników, którzy zostali poddani randomizacji (1767 w grupie semaglutydu i 1766 w grupie placebo), mediana okresu obserwacji wyniosła 3,4 roku, po tym jak na zdefiniowanej a priori analizie okresowej zalecono wcześniejsze zakończenie badania. Ryzyko wystąpienia zdarzenia pierwszorzędowego punktu końcowego było o 24% mniejsze w grupie semaglutydu niż w grupie placebo (331 vs 410 pierwszych zdarzeń; hazard ratio, 0,76; 95% przedział ufności [CI], 0,66 do 0,88; p = 0,0003). Wyniki były podobne dla złożonego punktu końcowego obejmującego składowe pierwszorzędowego punktu końcowego dotyczące wyłącznie nerek (hazard ratio, 0,79; 95% CI, 0,66 do 0,94) oraz dla zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych (hazard ratio, 0,71; 95% CI, 0,56 do 0,89). Wyniki wszystkich potwierdzających drugorzędowych punktów końcowych przemawiały na korzyść semaglutydu: średnie roczne nachylenie eGFR było mniej strome (co wskazuje na wolniejszy spadek) o 1,16 ml na minutę na 1,73 m2 w grupie semaglutydu (p < 0,001), ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych było mniejsze o 18% (hazard ratio, 0,82; 95% CI, 0,68 do 0,98; p = 0,029), a ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny mniejsze o 20% (hazard ratio, 0,80; 95% CI, 0,67 do 0,95, p = 0,01). Ciężkie zdarzenia niepożądane zgłoszono u mniejszego odsetka uczestników w grupie semaglutydu niż w grupie placebo (49,6% vs 53,8%).
Wnioski
Semaglutyd zmniejszał ryzyko istotnych klinicznie wyników dotyczących nerek oraz zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek. (Sfinansowano przez Novo Nordisk; FLOW numer ClinicalTrials.gov, NCT03819153.).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




