Wpływ semaglutydu na wyniki dotyczące niewydolności serca w cukrzycy i przewlekłej chorobie nerek w badaniu FLOW.
Ta analiza podrzędna badania FLOW wykazała, że semaglutyd istotnie zmniejsza liczbę zdarzeń związanych z niewydolnością serca u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek. Działanie ochronne w układzie sercowo-nerkowym stawia agonistów receptora GLP-1 obok inhibitorów SGLT2 jako podstawową terapię w populacji chorych na cukrzycę z zaburzeniami sercowo-nerkowymi.
Wstęp
Osoby z cukrzycą typu 2 (T2D) i przewlekłą chorobą nerek (CKD) są narażone na wysokie ryzyko niewydolności serca (HF) i przedwczesnego zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych (CV). Badanie FLOW (Research Study To See How Semaglutide Works Compared to Placebo in People With Type 2 Diabetes and Chronic Kidney Disease), do którego włączono uczestników z T2D i CKD, wykazało, że semaglutyd, agonista receptora glukagonopodobnego peptydu 1, zmniejszył częstość występowania pierwszorzędowego złożonego punktu końcowego (utrzymujące się zmniejszenie szacunkowej wartości współczynnika filtracji kłębuszkowej o ≥50%, utrzymująca się szacunkowa wartość współczynnika filtracji kłębuszkowej <15 mL/min/1,73 m2, leczenie nerkozastępcze oraz zgon z przyczyn nerkowych lub CV) o 24%.
Cele
W tej zdefiniowanej a priori analizie oceniono wpływ semaglutydu na wyniki dotyczące HF w tej populacji wysokiego ryzyka.
Metody
Uczestników losowo przydzielono (1:1) do otrzymywania semaglutydu podskórnie raz w tygodniu w dawce 1 mg albo placebo. Zdefiniowanym a priori głównym wynikiem był złożony punkt końcowy obejmujący zdarzenia związane z HF (nowo powstałą lub nasiloną HF prowadzącą do nieplanowanego przyjęcia do szpitala lub pilnej wizyty, z rozpoczęciem lub zintensyfikowaniem leczenia lekami moczopędnymi/wazoaktywnymi) lub zgon z przyczyn CV. Dane dotyczące HF zbierał badacz. Zgon z przyczyn CV był oceniany przez niezależny komitet.
Wyniki
Łącznie 3533 uczestników poddanych randomizacji obserwowano przez medianę 3,4 roku. HF występowała na początku badania u 342 uczestników (19,4%) w grupie semaglutydu i u 336 (19,0%) w grupie placebo. W całej populacji badania semaglutyd wydłużał czas do pierwszych zdarzeń związanych z HF lub zgonu z przyczyn CV (HR: 0,73; 95% CI: 0,62-0,87; p = 0,0005), samych zdarzeń związanych z HF (HR: 0,73; 95% CI: 0,58-0,92; p = 0,0068) oraz samego zgonu z przyczyn CV (HR: 0,71; 95% CI: 0,56-0,89; p = 0,0036). Zmniejszenie ryzyka dla złożonego punktu końcowego dotyczącego HF było podobne u osób z HF na początku badania (HR: 0,73; 95% CI: 0,54-0,98; p = 0,0338) i bez niej (HR: 0,72; 95% CI: 0,58-0,89; p = 0,0028). Ryzyko wyników dotyczących HF (zdarzenia związane z HF lub zgon z przyczyn CV) było na ogół większe u uczestników zaklasyfikowanych do III klasy czynnościowej NYHA oraz u osób z podtypem HF ze zmniejszoną frakcją wyrzutową, niezależnie od leczenia.
Wnioski
Semaglutyd istotnie zmniejszał ryzyko w odniesieniu do czasu do pierwszego złożonego punktu końcowego obejmującego zdarzenia związane z HF lub zgon z przyczyn CV, a także samych zdarzeń związanych z HF i samego zgonu z przyczyn CV, w populacji wysokiego ryzyka z T2D i CKD. Efekty te były spójne niezależnie od HF w wywiadzie. (A Research Study To See How Semaglutide Works Compared to Placebo in People With Type 2 Diabetes and Chronic Kidney Disease [FLOW]; NCT03819153).
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





