PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Tirzepatyd w niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową i otyłości.

Badanie SUMMIT wykazało, że tirzepatyd, podwójny agonista receptorów GIP/GLP-1, istotnie zmniejszał liczbę hospitalizacji z powodu niewydolności serca i zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych u pacjentów z HFpEF i otyłością, z wyraźną poprawą objawów, jakości życia i masy ciała. Stawia to tirzepatyd obok semaglutydu jako przełomowe leczenie niewydolności serca związanej z otyłością.

Wprowadzenie

Otyłość zwiększa ryzyko niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową. Tirzepatyd, długo działający agonista receptorów glukozozależnego polipeptydu insulinotropowego i glukagonopodobnego peptydu 1, powoduje znaczną utratę masy ciała, ale brakuje danych dotyczących jego wpływu na wyniki sercowo-naczyniowe.

Metody

W tym międzynarodowym, randomizowanym badaniu z podwójnym zaślepieniem i kontrolą placebo losowo przydzieliliśmy 731 pacjentów z niewydolnością serca, frakcją wyrzutową co najmniej 50% i wskaźnikiem masy ciała (BMI; masa ciała w kilogramach podzielona przez kwadrat wzrostu w metrach) co najmniej 30, w stosunku 1:1, do otrzymywania tirzepatydu (do 15 mg podskórnie raz w tygodniu) lub placebo przez co najmniej 52 tygodnie. Dwa pierwszorzędowe punkty końcowe obejmowały złożony punkt końcowy: zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych potwierdzony przez komisję lub zdarzenie pogorszenia niewydolności serca (oceniany w analizie czasu do pierwszego zdarzenia) oraz zmianę od wartości wyjściowej do 52. tygodnia w klinicznym wyniku podsumowującym Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire (KCCQ-CSS; wyniki w zakresie od 0 do 100, gdzie wyższe wartości oznaczają lepszą jakość życia).

Wyniki

Do grupy tirzepatydu przydzielono 364 pacjentów, a do grupy placebo 367; mediana czasu obserwacji wynosiła 104 tygodnie. Potwierdzony zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych lub zdarzenie pogorszenia niewydolności serca wystąpiły u 36 pacjentów (9,9%) w grupie tirzepatydu i u 56 pacjentów (15,3%) w grupie placebo (hazard ratio, 0,62; 95% przedział ufności [CI], 0,41 do 0,95; P = 0,026). Zdarzenia pogorszenia niewydolności serca wystąpiły u 29 pacjentów (8,0%) w grupie tirzepatydu i u 52 pacjentów (14,2%) w grupie placebo (hazard ratio, 0,54; 95% CI, 0,34 do 0,85), a potwierdzony zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych wystąpił odpowiednio u 8 pacjentów (2,2%) i 5 pacjentów (1,4%) (hazard ratio, 1,58; 95% CI, 0,52 do 4,83). W 52. tygodniu średnia (±SD) zmiana KCCQ-CSS wynosiła 19,5±1,2 w grupie tirzepatydu w porównaniu z 12,7±1,3 w grupie placebo (różnica między grupami, 6,9; 95% CI, 3,3 do 10,6; P < 0,001). Zdarzenia niepożądane (głównie żołądkowo-jelitowe) prowadzące do przerwania stosowania badanego leku wystąpiły u 23 pacjentów (6,3%) w grupie tirzepatydu i u 5 pacjentów (1,4%) w grupie placebo.

Wnioski

Leczenie tirzepatydem prowadziło do mniejszego ryzyka złożonego punktu końcowego obejmującego zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych lub pogorszenie niewydolności serca niż placebo oraz poprawiało stan zdrowia u pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową i otyłością. (Finansowanie: Eli Lilly; numer SUMMIT w ClinicalTrials.gov, NCT04847557.).

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski