Przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej u pacjentów ze skurczową niewydolnością serca i umiarkowaną stenozą aortalną
TAVR UNLOAD.
W badaniu TAVR UNLOAD oceniano TAVR u pacjentów z HFrEF i umiarkowaną (nie ciężką) stenozą aortalną. Wyniki wnoszą wkład w narastającą dyskusję o roli interwencji na zastawce u pacjentów, u których hemodynamiczne zmniejszenie obciążenia następczego może sprzyjać odzyskiwaniu czynności komory nawet poniżej konwencjonalnych progów ciężkości stenozy aortalnej.
Wprowadzenie
Modulacja neurohormonalna i zmniejszenie obciążenia następczego mają kluczowe znaczenie w leczeniu niewydolności serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową (HFrEF). U pacjentów z HFrEF i współistniejącą umiarkowaną stenozą aortalną (AS) leczenie przezcewnikową wymianą zastawki aortalnej (TAVR) może uzupełniać optymalną farmakoterapię zgodną z wytycznymi (GDMT).
Cele
Celem badania było ustalenie, czy TAVR w umiarkowanej AS przynosi korzyść kliniczną u pacjentów z HFrEF, poza GDMT.
Metody
Przeprowadziliśmy międzynarodowe, randomizowane badanie kontrolowane zainicjowane przez badacza u pacjentów z HFrEF otrzymujących GDMT z umiarkowaną AS, kwalifikujących się do TAVR przez dostęp przezudowy z użyciem zastawki rozprężanej balonem. Pacjentów randomizowano 1:1 do TAVR lub do klinicznego nadzoru nad stenozą aortalną (CASS) z wymianą zastawki aortalnej w razie progresji do ciężkiej AS. Pierwszorzędowym punktem końcowym było hierarchiczne wystąpienie: 1) zgonu z jakiejkolwiek przyczyny; 2) udaru mózgu powodującego niepełnosprawność; 3) hospitalizacji związanych z chorobą i równoważników niewydolności serca; oraz 4) zmiany od wartości wyjściowej w ogólnym wyniku podsumowującym Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire, analizowanych metodą win ratio.
Wyniki
Od stycznia 2017 do grudnia 2022 roku 178 pacjentów zrandomizowano do TAVR (n = 89) lub nadzoru nad AS (n = 89). Średni wiek wynosił 77 lat, 20,8% stanowiły kobiety, a 55,6% należało do klasy czynnościowej III lub IV według NYHA. Mediana czasu obserwacji wynosiła 23 miesiące (Q1-Q3: 12-33 miesiące). Łącznie 38 (43%) pacjentów z grupy CASS (z czego u 35 doszło do progresji do ciężkiej AS) poddano TAVR w medianie 12 miesięcy po randomizacji. TAVR wiązało się ze zwycięstwami w 47,6% par w porównaniu z 36,6% w grupie CASS, co dało win ratio 1,31 (95% CI: 0,91-1,88; P = 0,14). Po 1 roku TAVR powodowało większą poprawę w ogólnym wyniku podsumowującym Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire w porównaniu z grupą CASS (12,8 ± 21,9 punktu wobec 3,2 ± 22,8 punktu; P = 0,018).
Wnioski
TAVR nie było lepsze od nadzoru nad AS pod względem pierwszorzędowego hierarchicznego złożonego punktu końcowego u pacjentów z umiarkowaną AS i HFrEF otrzymujących GDMT. Wyprzedzające TAVR w umiarkowanej AS było bezpieczne i może zapewniać klinicznie istotne korzyści w zakresie jakości życia.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.





