PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Różnice związane z wiekiem i płcią w skuteczności leczenia cukrzycy typu 2

Metaanaliza sieciowa.

Ta metaanaliza sieciowa wykazała, że skuteczność inhibitorów SGLT2 i agonistów GLP-1 w leczeniu cukrzycy typu 2 jest spójna w podgrupach wiekowych i według płci, co wspiera równe zasady przepisywania leków.

Cele

Ocena, czy wiek lub płeć wiążą się z różnicami w skuteczności inhibitorów SGLT2, agonistów receptora GLP-1 i inhibitorów DPP4. ŹRÓDŁA DANYCH I WYBÓR BADAŃ: Przeszukano bazy MEDLINE i Embase oraz amerykańskie i chińskie rejestry badań klinicznych pod kątem artykułów opublikowanych od momentu powstania baz do listopada 2022 roku; w sierpniu 2024 roku przeszukanie zaktualizowano, aby uwzględnić wyniki badań. Dwóch recenzentów wyselekcjonowało randomizowane badania kliniczne inhibitorów SGLT2, agonistów receptora GLP-1 lub inhibitorów DPP4 w porównaniu z placebo lub aktywnym komparatorem u dorosłych z cukrzycą typu 2. EKSTRAKCJA I SYNTEZA DANYCH: Dane indywidualne uczestników i dane zagregowane wykorzystano do oszacowania interakcji wiek × leczenie i płeć × leczenie w wielopoziomowych modelach metaregresji sieciowej. GŁÓWNE WYNIKI I POMIARY: Hemoglobina glikowana (HbA1c) i MACE.

Wyniki

Spośród 601 zidentyfikowanych kwalifikujących się badań (592 badania z 309 503 uczestnikami raportowały HbA1c; średni wiek 58,9 [SD 10,8] roku; 42,3% stanowiły kobiety, a 23 badania z 168 489 uczestnikami raportowały MACE; średni wiek 64,0 [SD 8,6] roku; 35,3% stanowiły kobiety) uzyskano dane indywidualne uczestników z 103 badań (103 raportowały HbA1c i 6 raportowało MACE). Stosowanie inhibitorów SGLT2 (vs placebo) wiązało się z mniejszym obniżeniem HbA1c wraz z wiekiem w monoterapii (bezwzględne zmniejszenie [AR] 0,24% [95% przedział wiarygodności {CrI} 0,10% do 0,38%] na 30-letni przyrost wieku), w terapii dwulekowej (AR 0,17% [95% CrI 0,10% do 0,24%]) i w terapii trójlekowej (AR 0,25% [95% CrI 0,20% do 0,30%]). Stosowanie agonistów receptora GLP-1 wiązało się z większym obniżeniem HbA1c wraz z wiekiem w monoterapii (AR -0,18% [95% CrI -0,31% do -0,05%] na 30-letni przyrost wieku) i w terapii dwulekowej (AR -0,24% [95% CrI -0,40% do -0,07%]), ale nie w terapii trójlekowej (AR 0,04% [95% CrI -0,02% do 0,11%]). Stosowanie inhibitorów DPP4 wiązało się z nieco lepszym obniżeniem HbA1c u osób starszych w terapii dwulekowej (AR -0,09% [95% CrI -0,15% do -0,03%] na 30-letni przyrost wieku), ale nie w monoterapii (AR -0,08% [95% CrI -0,18% do 0,01%]) ani w terapii trójlekowej (AR -0,01% [95% CrI -0,06% do 0,05%]). Względne zmniejszenie liczby MACE podczas stosowania inhibitorów SGLT2 było większe u uczestników starszych niż młodszych na 30-letni przyrost wieku (hazard ratio 0,76 [95% CrI 0,62 do 0,93]), a względne zmniejszenie liczby MACE podczas stosowania agonistów receptora GLP-1 było mniejsze u uczestników starszych niż młodszych (hazard ratio 1,47 [95% CrI 1,07 do 2,02]). Nie stwierdzono spójnych dowodów na interakcje płeć × leczenie w przypadku stosowania inhibitorów SGLT2 i agonistów receptora GLP-1.

Wnioski

Inhibitory SGLT2 i agoniści receptora GLP-1 wiązali się z mniejszym ryzykiem MACE. Analiza interakcji wiek × leczenie sugerowała, że inhibitory SGLT2 działały bardziej kardioprotekcyjnie u osób starszych niż młodszych pomimo mniejszego obniżenia HbA1c; agoniści receptora GLP-1 działali bardziej kardioprotekcyjnie u osób młodszych.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski