TR
Giriş yap

Literatür ·

Tip 2 Diyabet Tedavilerinin Etkililiğinde Yaş ve Cinsiyet Farklılıkları

Bir Ağ Meta-Analizi.

Bu ağ meta-analizi, tip 2 diyabet tedavisinde SGLT2 inhibitörlerinin ve GLP-1 agonistlerinin etkililiğinin yaş ve cinsiyet alt gruplarında tutarlı olduğunu göstermiş; hakkaniyetli reçete yazımını desteklemiştir.

Amaçlar

Yaş veya cinsiyetin SGLT2 inhibitörleri, GLP-1 reseptör agonistleri ve DPP4 inhibitörlerinin etkililiğindeki farklılıklarla ilişkili olup olmadığını değerlendirmek. VERİ KAYNAKLARI VE ÇALIŞMA SEÇİMİ: MEDLINE ve Embase veri tabanları ile ABD ve Çin klinik çalışma kayıtları, başlangıcından Kasım 2022'ye kadar yayımlanan makaleler için tarandı; Ağustos 2024'te çalışma sonuçlarını yakalamak üzere tarama güncellendi. İki değerlendirici, tip 2 diyabetli erişkinlerde SGLT2 inhibitörlerini, GLP-1 reseptör agonistlerini veya DPP4 inhibitörlerini plasebo ya da aktif karşılaştırıcıyla kıyaslayan randomize klinik çalışmaları taradı. VERİ ÇIKARIMI VE SENTEZ: Çok düzeyli ağ meta-regresyon modellerinde yaş × tedavi etkileşimlerini ve cinsiyet × tedavi etkileşimlerini tahmin etmek için bireysel katılımcı verileri ve toplu veriler kullanıldı. ANA SONLANIM VE ÖLÇÜTLER: Hemoglobin A1c (HbA1c) ve MACE'ler.

Bulgular

Belirlenen 601 uygun çalışmadan (592 çalışma HbA1c bildirmiştir, 309.503 katılımcı; ortalama yaş, 58,9 [SS, 10,8] yıl; %42,3 kadın ve 23 çalışma MACE bildirmiştir, 168.489 katılımcı; ortalama yaş, 64,0 [SS, 8,6] yıl; %35,3 kadın), 103 çalışma için bireysel katılımcı verileri elde edildi (103'ü HbA1c, 6'sı MACE bildirmişti). SGLT2 inhibitörlerinin kullanımı (plaseboya karşı), monoterapide (mutlak azalma [MA], yaşta her 30 yıllık artış başına %0,24 [%95 güvenilir aralık {GvA}, %0,10 ile %0,38]), ikili tedavide (MA, %0,17 [%95 GvA, %0,10 ile %0,24]) ve üçlü tedavide (MA, %0,25 [%95 GvA, %0,20 ile %0,30]) artan yaşla birlikte daha az HbA1c düşüşüyle ilişkiliydi. GLP-1 reseptör agonistlerinin kullanımı, monoterapide (MA, yaşta her 30 yıllık artış başına -%0,18 [%95 GvA, -%0,31 ile -%0,05]) ve ikili tedavide (MA, -%0,24 [%95 GvA, -%0,40 ile -%0,07]) artan yaşla birlikte daha fazla HbA1c düşüşüyle ilişkiliydi, ancak üçlü tedavide ilişkili değildi (MA, %0,04 [%95 GvA, -%0,02 ile %0,11]). DPP4 inhibitörlerinin kullanımı, ikili tedavide yaşlı kişilerde biraz daha iyi HbA1c düşüşüyle ilişkiliydi (MA, yaşta her 30 yıllık artış başına -%0,09 [%95 GvA, -%0,15 ile -%0,03]), ancak monoterapide (MA, -%0,08 [%95 GvA, -%0,18 ile %0,01]) veya üçlü tedavide (MA, -%0,01 [%95 GvA, -%0,06 ile %0,05]) ilişkili değildi. SGLT2 inhibitörleri kullanımıyla MACE'lerde göreceli azalma, yaşta her 30 yıllık artış başına yaşlı katılımcılarda genç katılımcılara göre daha fazlaydı (tehlike oranı, 0,76 [%95 GvA 0,62 ile 0,93]); GLP-1 reseptör agonistleri kullanımıyla MACE'lerde göreceli azalma ise yaşlı katılımcılarda genç katılımcılara göre daha azdı (tehlike oranı, 1,47 [%95 GvA 1,07 ile 2,02]). SGLT2 inhibitörleri ve GLP-1 reseptör agonistleri kullanımıyla cinsiyet × tedavi etkileşimlerine ilişkin tutarlı bir kanıt yoktu.

Sonuçlar

SGLT2 inhibitörleri ve GLP-1 reseptör agonistleri daha düşük MACE riskiyle ilişkiliydi. Yaş × tedavi etkileşimlerinin analizi, HbA1c'deki düşüşler daha küçük olmasına rağmen SGLT2 inhibitörlerinin yaşlı kişilerde genç kişilere göre daha kardiyoprotektif olduğunu; GLP-1 reseptör agonistlerinin ise genç kişilerde daha kardiyoprotektif olduğunu düşündürmüştür.

Bize katılın

Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.

Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?

İlgi alanları

Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.

Bu sayfa İngilizceden çevrilmiştir ve hatalar içerebilir. İngilizce orijinal