Atriyal Fibrilasyon ve Stabil Koroner Hastalıkta Antikoagülasyon ve Antiplatelet Tedavi
Randomize Çalışmaların Meta-Analizi.
Bu meta-analiz, stabil koroner hastalığı olan AF hastalarında antiplatelet tedavi olmaksızın oral antikoagülan monoterapisinin tercih edilen uzun dönemli strateji olduğunu doğrulamış; antiplatelet ajanın bırakılmasının iskemik açıdan bir bedeli olmadığını göstermiştir.
Giriş
Atriyal fibrilasyonu (AF) ve stabil koroner arter hastalığı (KAH) olan hastalarda en uygun uzun dönemli antitrombotik strateji belirsizliğini korumaktadır. Tek tek randomize kontrollü çalışmaların (RKÇ) bildirilen sonuçlarında farklılıklar vardı ve etkililik sonlanımları için yeterli güce sahip değildi.
Amaçlar
Bu çalışma, AF ve stabil KAH'ı olan hastalarda oral antikoagülasyon (OAK) monoterapisini ile OAK artı tek antiplatelet tedaviyi (TAPT) etkililik ve güvenlilik açısından karşılaştıran RKÇ'lerin sonuçlarını birleştirmeyi amaçlamıştır.
Yöntemler
09 Eylül 2024'e kadar PubMed, Embase ve ClinicalTrials.gov sistematik olarak tarandı. Birincil etkililik sonlanımı; miyokard enfarktüsü, iskemik inme, sistemik emboli veya ölümden oluşan bir birleşik sonlanımdı. Birincil güvenlilik sonlanımı majör kanamaydı. Birleştirilmiş HR'leri ve %95 GA'ları hesaplamak ve önceden belirlenmiş alt grup analizlerini yapmak için, gerektiğinde dahil edilen RKÇ'lerin başlıca araştırmacılarından yayımlanmamış sonuçlar elde edildi.
Bulgular
Taranan 690 kayıt arasından, 4092 randomize hastayı kapsayan 4 RKÇ dahil edildi (2'si edoksaban, 1'i rivaroksaban ve 1'i herhangi bir oral antikoagülan kullanmıştı; ortalama yaş 73,9 yıl, %20,1 kadın). Ortanca takip süreleri 12 ile 30 ay arasında değişmekteydi (genel tahmini ağırlıklı ortalama takip süresi 21,9 ay). OAK monoterapisi ile OAK artı TAPT arasında birincil etkililik sonlanımı (%7,3 ve %8,2; HR: 0,90; %95 GA: 0,72-1,12), miyokard enfarktüsü (%1,0 ve %0,7; HR: 1,51; %95 GA: 0,75-3,04), iskemik inme (%1,9 ve %2,1; HR: 0,89; %95 GA: 0,57-1,37), tüm nedenlere bağlı ölüm (%4,2 ve %5,3; HR: 0,94; %95 GA: 0,49-1,80) veya kardiyovasküler ölüm (%2,4 ve %3,0; HR: 0,79; %95 GA: 0,54-1,15) açısından istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu. OAK monoterapisi, OAK artı TAPT'ye göre daha düşük majör kanama riskiyle ilişkiliydi (%3,3 ve %5,7; HR: 0,59; %95 GA: 0,44-0,79). Alt grup analizleri etkililik açısından anlamlı etkileşimler göstermemiş, ancak kanamadaki azalmanın büyüklüğünün erkeklerde (P etkileşim = 0,03) ve diabetes mellituslu hastalarda (P etkileşim = 0,04) daha fazla olabileceğini düşündürmüştür.
Sonuçlar
AF ve stabil KAH'ı olan hastalarda OAK monoterapisi, OAK artı TAPT ile karşılaştırıldığında iskemik olay riskinde istatistiksel olarak anlamlı bir artışla ilişkili bulunmamış, ancak kanama riskinde anlamlı bir azalmayla sonuçlanmıştır.
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.




