PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Leczenie przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe w migotaniu przedsionków i stabilnej chorobie wieńcowej

Metaanaliza badań randomizowanych.

Ta metaanaliza potwierdziła, że monoterapia doustnym lekiem przeciwkrzepliwym bez leczenia przeciwpłytkowego jest preferowaną strategią długoterminową u pacjentów z AF i stabilną chorobą wieńcową, bez kosztu w postaci zdarzeń niedokrwiennych wynikającego z odstawienia leku przeciwpłytkowego.

Wstęp

Optymalna długoterminowa strategia przeciwzakrzepowa u pacjentów z migotaniem przedsionków (AF) i stabilną chorobą wieńcową (CAD) pozostaje niepewna. Poszczególne randomizowane badania kontrolowane (RCT) wykazywały zróżnicowanie raportowanych wyników i nie miały mocy statystycznej do oceny punktów końcowych dotyczących skuteczności.

Cele

Celem tego badania było zbiorcze przedstawienie wyników RCT porównujących skuteczność i bezpieczeństwo monoterapii doustnym lekiem przeciwkrzepliwym (OAC) z OAC w skojarzeniu z pojedynczym lekiem przeciwpłytkowym (SAPT) u pacjentów z AF i stabilną CAD.

Metody

Systematycznie przeszukano bazy PubMed, Embase i ClinicalTrials.gov do 9 września 2024 roku. Pierwszorzędowym punktem końcowym dotyczącym skuteczności był złożony punkt końcowy obejmujący zawał mięśnia sercowego, udar niedokrwienny, zatorowość systemową lub zgon. Pierwszorzędowym punktem końcowym dotyczącym bezpieczeństwa było duże krwawienie. W razie potrzeby uzyskano niepublikowane wyniki od głównych badaczy włączonych RCT, aby obliczyć zbiorcze HR i 95% CI oraz przeprowadzić zdefiniowane a priori analizy podgrup.

Wyniki

Spośród 690 przejrzanych rekordów włączono 4 RCT obejmujące 4092 zrandomizowanych pacjentów (2 z edoksabanem, 1 z rywaroksabanem i 1 z dowolnym doustnym lekiem przeciwkrzepliwym; średni wiek 73,9 roku, 20,1% kobiet). Mediany okresu obserwacji wynosiły od 12 do 30 miesięcy (ogólna szacunkowa ważona średnia okresu obserwacji wynosiła 21,9 miesiąca). Nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic między monoterapią OAC a OAC w skojarzeniu z SAPT w odniesieniu do pierwszorzędowego punktu końcowego dotyczącego skuteczności (7,3% vs 8,2%; HR: 0,90; 95% CI: 0,72-1,12), zawału mięśnia sercowego (1,0% vs 0,7%; HR: 1,51; 95% CI: 0,75-3,04), udaru niedokrwiennego (1,9% vs 2,1%; HR: 0,89; 95% CI: 0,57-1,37), zgonu z jakiejkolwiek przyczyny (4,2% vs 5,3%; HR: 0,94; 95% CI: 0,49-1,80) ani zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych (2,4% vs 3,0%; HR: 0,79; 95% CI: 0,54-1,15). Monoterapia OAC wiązała się z mniejszym ryzykiem dużego krwawienia niż OAC w skojarzeniu z SAPT (3,3% vs 5,7%; HR: 0,59; 95% CI: 0,44-0,79). Analizy podgrup nie wykazały istotnych interakcji dla skuteczności, ale sugerowały, że wielkość zmniejszenia krwawień może być większa wśród mężczyzn (p dla interakcji = 0,03) i wśród pacjentów z cukrzycą (p dla interakcji = 0,04).

Wnioski

U pacjentów z AF i stabilną CAD monoterapia OAC w porównaniu z OAC w skojarzeniu z SAPT nie wiązała się ze statystycznie istotnym zwiększeniem ryzyka zdarzeń niedokrwiennych, ale skutkowała istotnie mniejszym ryzykiem krwawień.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski