PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Semaglutyd a zdolność chodzenia u osób z objawową chorobą tętnic obwodowych i cukrzycą typu 2 (STRIDE)

randomizowane, podwójnie zaślepione, kontrolowane placebo badanie fazy 3b.

Badanie STRIDE oceniło, czy semaglutyd poprawia zdolność chodzenia u pacjentów z objawową chorobą tętnic obwodowych i cukrzycą typu 2, testując agonizm receptora GLP-1 pod kątem wyników czynnościowych swoistych dla PAD.

Wstęp

Choroba tętnic obwodowych jest postacią miażdżycowej choroby naczyń kończyn o wysokiej chorobowości i szacuje się, że dotyczy ponad 230 milionów osób na świecie. Niewiele terapii poprawia wydolność czynnościową i jakość życia związaną ze zdrowiem u osób z chorobą tętnic obwodowych kończyn dolnych. Celem badania była ocena, czy semaglutyd poprawia czynność mierzoną zdolnością chodzenia, a także objawy, jakość życia i wyniki u osób z chorobą tętnic obwodowych i cukrzycą typu 2.

Metody

STRIDE było podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniem kontrolowanym placebo, przeprowadzonym w 112 ambulatoryjnych ośrodkach badań klinicznych w 20 krajach Ameryki Północnej, Azji i Europy. Uczestnicy byli w wieku 18 lat i starsi, z cukrzycą typu 2 i chorobą tętnic obwodowych z chromaniem przestankowym (stopień IIa wg Fontaine'a, zdolni przejść >200 m) oraz wskaźnikiem kostka-ramię mniejszym lub równym 0·90 albo wskaźnikiem palec-ramię mniejszym lub równym 0·70. Uczestników losowo przydzielono (1:1) za pomocą interaktywnego internetowego systemu odpowiedzi do otrzymywania podskórnego semaglutydu 1·0 mg raz na tydzień przez 52 tygodnie lub placebo. Pierwszorzędowym punktem końcowym był stosunek maksymalnego dystansu chodu w 52. tygodniu do wartości wyjściowej, mierzonego na bieżni o stałym obciążeniu w pełnym zbiorze do analizy. Bezpieczeństwo oceniano w zbiorze do analizy bezpieczeństwa. To badanie jest zarejestrowane w ClinicalTrials.gov, NCT04560998, i jest obecnie zakończone.

Wyniki

Od 1 października 2020 roku do 12 lipca 2024 roku przesiano 1363 pacjentów pod kątem kwalifikacji, z czego 792 losowo przydzielono do semaglutydu (n=396) lub placebo (n=396). Wśród uczestników było 195 (25%) kobiet i 597 (75%) mężczyzn. Mediana wieku wynosiła 68·0 roku (IQR 61·0-73·0). Szacunkowa mediana stosunku maksymalnego dystansu chodu w 52. tygodniu do wartości wyjściowej była istotnie większa w grupie semaglutydu niż w grupie placebo (1·21 [IQR 0·95-1·55] vs 1·08 [0·86-1·36]; szacunkowy stosunek efektu leczenia 1·13 [95% CI 1·06-1·21]; p=0·0004). Sześć poważnych zdarzeń niepożądanych u pięciu (1%) uczestników w grupie semaglutydu i dziewięć poważnych zdarzeń niepożądanych u sześciu (2%) uczestników w grupie placebo uznano za możliwie lub prawdopodobnie związane z leczeniem, przy czym najczęstsze były poważne zdarzenia żołądkowo-jelitowe (dwa zdarzenia zgłoszone przez dwie [1%] osoby w grupie semaglutydu i pięć zdarzeń zgłoszonych przez trzy [1%] osoby w grupie placebo). Nie odnotowano zgonów związanych z leczeniem.

Wnioski

Semaglutyd zwiększył dystans chodu u pacjentów z objawową chorobą tętnic obwodowych i cukrzycą typu 2. Implikacje dla badań obejmują potrzebę przyszłych badań w celu dalszego wyjaśnienia mechanizmów korzyści oraz oceny skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów z chorobą tętnic obwodowych bez cukrzycy typu 2.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski