PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Współzależność przewlekłej choroby nerek i działania tirzepatydu u pacjentów z niewydolnością serca z zachowaną frakcją wyrzutową i otyłością

Badanie SUMMIT.

Ta analiza wykazała, że PChN nie osłabia korzyści z tirzepatydu w HFpEF z otyłością, co wspiera stosowanie podwójnego agonisty inkretynowego w całym spektrum chorób współistniejących sercowo-nerkowych.

Wstęp

Otyłość prowadzi zarówno do niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową (HFpEF), jak i do przewlekłej choroby nerek (PChN); PChN może wpływać na przebieg kliniczny HFpEF związanej z otyłością; a leki oparte na inkretynach mogą wpływać na czynność nerek.

Cele

Analiza ta miała dwa cele: 1) ocenić wpływ PChN na odpowiedzi kliniczne na tirzepatyd u pacjentów z HFpEF związaną z otyłością; oraz 2) zbadać złożoność zmian czynności nerek związanych z tirzepatydem. W przypadku obu celów skupiono się na rozbieżnościach między oszacowaniami szacunkowej wartości współczynnika filtracji kłębuszkowej (eGFR) opartymi na kreatyninie i opartymi na cystatynie C.

Metody

W badaniu SUMMIT losowo przydzielono 731 pacjentów z HFpEF i wskaźnikiem masy ciała ≥30 kg/m2, z nadreprezentacją uczestników z PChN. Pacjenci otrzymywali placebo lub tirzepatyd przez medianę 104 tygodni i byli obserwowani pod kątem zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych lub zdarzeń pogorszenia niewydolności serca oraz zmian w Kansas City Cardiomyopathy Questionnaire Clinical Summary Score (KCCQ-CSS) po 52 tygodniach. Ze względu na zakłócenia wynikające z otyłości i zmian masy mięśniowej eGFR oceniano w momencie randomizacji oraz po 12, 24 i 52 tygodniach za pomocą wzorów opartych zarówno na kreatyninie, jak i na cystatynie C.

Wyniki

Pacjenci z PChN (na podstawie kreatyniny lub cystatyny C) mieli cięższą niewydolność serca, o czym świadczyły: 1) gorsza klasa czynnościowa, wyniki KCCQ-CSS i dystans 6-minutowego testu chodu; 2) wyższe stężenia NT-proBNP i troponiny sercowej T; oraz 3) 2-krotne zwiększenie ryzyka zdarzeń pogorszenia niewydolności serca. PChN nie wpływała na efekt tirzepatydu polegający na zmniejszeniu ryzyka względnego poważnych zdarzeń niewydolności serca oraz na poprawie KCCQ-CSS, jakości życia i wydolności czynnościowej, ale bezwzględne zmniejszenie ryzyka pierwszorzędowych zdarzeń było liczbowo większe u pacjentów z PChN. W odniesieniu do ocen czynności nerek wyjściowa eGFR oparta na cystatynie C była konsekwentnie o ≈9 mL/min/1,73 m2 niższa niż eGFR oparta na kreatyninie, ze znaczną zmiennością indywidualną. Ponadto tirzepatyd zwiększył eGFR po 52 tygodniach, ocenianą zarówno wzorami opartymi na kreatyninie, jak i na cystatynie C, ale ze znaczną niezgodnością u poszczególnych pacjentów. Tirzepatyd powodował zmniejszenie eGFR po 12 tygodniach w przypadku eGFR opartej na kreatyninie (ale nie na cystatynie C) i prowadził do poprawy eGFR po 52 tygodniach u wszystkich pacjentów (ocenianej na podstawie cystatyny C), ale tylko u pacjentów z PChN (ocenianej na podstawie eGFR opartej na kreatyninie).

Wnioski

Triada otyłości, HFpEF i PChN wyróżnia pacjentów ze znacznym upośledzeniem czynnościowym i niekorzystnym rokowaniem, którzy mimo to korzystnie odpowiadają na tirzepatyd. Długotrwałe stosowanie tirzepatydu poprawia czynność nerek (zarówno według cystatyny C, jak i kreatyniny), ale pomiar eGFR u pacjentów z otyłością otrzymujących leki oparte na inkretynach prawdopodobnie jest zniekształcany przez wpływ tkanki tłuszczowej i masy mięśniowej (oraz zmian składu ciała) na syntezę zarówno cystatyny C, jak i kreatyniny. (A Study of Tirzepatide [LY3298176] in Participants With Heart Failure With Preserved Ejection Fraction [HFpEF] and Obesity: The SUMMIT Trial; NCT04847557).

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski