Wpływ empagliflozyny na mechanizmy napędzające erytropoezę i mobilizację żelaza u pacjentów z niewydolnością serca
Program EMPEROR.
To badanie mechanistyczne wykazało, że empagliflozyna pobudza erytropoezę i mobilizację żelaza w niewydolności serca poprzez aktywację szlaku czynnika indukowanego hipoksją, wyjaśniając zwiększenie stężenia hemoglobiny obserwowane podczas leczenia inhibitorami SGLT2.
Wstęp
Inhibitory kotransportera sodowo-glukozowego 2 (SGLT2) pobudzają erytropoezę, ale mechanizmy i znaczenie kliniczne wpływu inhibitorów SGLT2 na ogólnoustrojowy metabolizm żelaza u pacjentów z niewydolnością serca nie są dobrze poznane.
Cele
Autorzy dążyli do scharakteryzowania kompleksowego zestawu biomarkerów metabolizmu żelaza, w szczególności cząsteczki sygnałowej erytroblastów, erytroferonu, u pacjentów z niewydolnością serca przed i po krótko- i długoterminowym leczeniu empagliflozyną u pacjentów z niewydolnością serca i zmniejszoną lub zachowaną frakcją wyrzutową.
Metody
Oznaczono biomarkery metabolizmu żelaza w surowicy w punkcie wyjściowym, po 12 tygodniach i po 52 tygodniach u 1139 pacjentów leczonych placebo lub empagliflozyną w programie EMPEROR (EMPagliflozin outcomE tRial in Patients With chrOnic heaRt Failure) i scharakteryzowano wzajemne zależności tych biomarkerów ze stanem klinicznym oraz z wpływem empagliflozyny na erytropoezę i wyniki dotyczące niewydolności serca.
Wyniki
Korelacje między biomarkerami żelaza wskazywały na obecność funkcjonalnej osi erytropoetyna-erytroferon-receptor transferyny 1 (TfR1)-hepcydyna. W miarę postępu niewydolności serca u pacjentów stwierdzano wyższe stężenia erytropoetyny, erytroferonu i TfR1 (p dla trendu <0,01), a stężenia tych białek przewidywały zwiększone ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych lub hospitalizacji z powodu niewydolności serca (wszystkie p < 0,01). W porównaniu z placebo po 12 tygodniach empagliflozyna zwiększyła stężenie hemoglobiny o 0,6 do 0,9 g/dL (p < 0,001), czemu towarzyszyła dalsza aktywacja osi erytropoetyna-erytroferon-TfR1 i zwiększone wykorzystanie żelaza. Empagliflozyna zwiększyła stężenie erytroferonu w surowicy o >40% (wraz ze zwiększeniem stężenia erytropoetyny i TfR1), jednocześnie zmniejszając stężenie hepcydyny oraz zmniejszając stężenie żelaza w surowicy i wysycenie transferyny (wszystkie p < 0,01). Podczas leczenia empagliflozyną u pacjentów z cechami niedoboru żelaza w punkcie wyjściowym stwierdzono osłabienie odpowiedzi erytrocytarnej (p dla trendu = 0,04), ale bez zmniejszenia korzyści dotyczących niewydolności serca.
Wnioski
Oś erytropoetyna-erytroferon-TfR1-hepcydyna jest aktywowana u pacjentów z niewydolnością serca w miarę postępu choroby i jest dodatkowo nasilana przez inhibitory SGLT2, równolegle z ich działaniem polegającym na nasileniu erytropoezy oraz mobilizacji i wykorzystania żelaza. Zmiany te mają istotne znaczenie dla zrozumienia mechanizmu działania inhibitorów SGLT2 i dla monitorowania odpowiedzi na leczenie.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




