Ustępowanie zastoju płucnego po dodaniu dapagliflozyny do dożylnego diuretyku pętlowego u pacjentów z ostrą niewydolnością serca.
Badanie wykazało, że dodanie dapagliflozyny do dożylnych diuretyków pętlowych w ostrej niewydolności serca przyspiesza ustępowanie zastoju płucnego, co przemawia za wczesnym rozpoczynaniem stosowania inhibitorów SGLT2 jako uzupełniającej strategii odwodnienia.
Cele
Celem naszego badania jest ocena skuteczności w zakresie ustępowania zastoju i bezpieczeństwa związanych z dodaniem SGLT2i (tj. dapagliflozyny 10 mg) do dożylnych diuretyków pętlowych w ciągu 24 h od zgłoszenia się do szpitala u pacjentów z ostrą niewydolnością serca (AHF).
Metody
Do jednoośrodkowego badania klinicznego z otwartą próbą włączono 98 pacjentów przyjętych z powodu epizodu AHF, których zrandomizowano do dwóch grup: (a) otrzymującej SGLT2i raz na dobę oprócz ustrukturyzowanej dożylnej terapii furosemidem; (b) otrzymującej wyłącznie ustrukturyzowaną dożylną terapię furosemidem. Ustępowanie zastoju w czasie hospitalizacji oceniano na podstawie zmiany masy ciała, wyniku w skali EVEREST, linii B w ultrasonografii płuc, pomiaru żyły głównej dolnej w ultrasonografii, NT-proBNP i CD146. Bezpieczeństwo oceniano na podstawie zmian czynności nerek i zaburzeń elektrolitowych w surowicy. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały diurezę i natriurezę, wskaźniki opieki szpitalnej oraz zmiany czynności serca w badaniu echokardiograficznym po 1 miesiącu. Analizę ANCOVA wykonano w celu skorygowania o brak równowagi między obiema grupami w zakresie statusu przewlekłej choroby nerek i wartości wyjściowych. Analiza opierała się na podejściu zgodnym z zamiarem leczenia. Średni wiek ± odchylenie standardowe w grupie SGLT2i i kontrolnej wynosił odpowiednio 63,63 ± 10,95 roku i 65,31 ± 10,82 roku, przy 40/49 i 42/49 mężczyzn. W szpitalu nie doszło do zgonów; w ciągu 30 dni odnotowano 1/49 i 2/49 zgonów. Skorygowana średnia zmiana ± błąd standardowy (SE) masy ciała wynosiła -4,90 ± 0,93 kg vs -4,28 ± 0,81 kg odpowiednio w grupie SGLT2i i kontrolnej. Skorygowana średnia zmiana ± SE liczby linii B przy wypisie i po 1 miesiącu wynosiła odpowiednio -19,93 ± 0,87 vs -18,64 ± 0,79 (P = 0,227) oraz -19,65 ± 1,54 vs -14,82 ± 1,43 (P = 0,012). Odsetek pogorszenia czynności nerek wynosił 15/49 i 6/47 (P = 0,048) w odpowiednich grupach leczenia (SGLT2i i kontrolnej). Skorygowana średnia ± SE 24-godzinnego wydalania sodu z moczem wynosiła 248,03 ± 23,69 mmol/dobę vs 173,83 ± 20,76 mmol/dobę (P = 0,009). Zmiany parametrów ultrasonograficznych po jednym miesiącu były istotnie lepsze w grupie SGLT2i, z medianą (rozstęp międzykwartylowy) frakcji wyrzutowej lewej komory i objętości końcoworozkurczowej wynoszącą odpowiednio 5% (0,35% do 11,5%) vs 0 (-1% do +5%) oraz -6,5 mL (-27,5 do +3) vs 4 mL (-11,5 do +10).
Wnioski
Wczesne rozpoczęcie podawania SGLT2i oprócz dożylnych diuretyków pętlowych u pacjentów z AHF optymalizowałoby ustępowanie zastoju i poprawiałoby wyniki kliniczne.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




