PL
Zaloguj się

Piśmiennictwo ·

Inhibitory SGLT2 i wyniki nerkowe w zależności od współczynnika filtracji kłębuszkowej i albuminurii

Metaanaliza.

Ta metaanaliza opublikowana w JAMA potwierdziła, że inhibitory SGLT2 poprawiają wyniki nerkowe w całym spektrum współczynnika filtracji kłębuszkowej i albuminurii. Uniwersalne działanie nefroprotekcyjne przemawia za stosowaniem inhibitorów SGLT2 u praktycznie wszystkich pacjentów z przewlekłą chorobą nerek lub zagrożonych jej wystąpieniem.

Cele

Ocena, czy szacunkowa wartość współczynnika filtracji kłębuszkowej (eGFR) lub stopień albuminurii, mierzony wskaźnikiem albumina/kreatynina w moczu (UACR), modyfikuje wpływ inhibitorów SGLT2 na wyniki nerkowe. ŹRÓDŁA DANYCH: Badania inhibitorów SGLT2 uczestniczące w SGLT2 Inhibitor Meta-Analysis Cardio-Renal Trialists' Consortium (SMART-C). WYBÓR BADAŃ: Randomizowane, podwójnie zaślepione badania kontrolowane placebo w ramach SMART-C oceniające inhibitor SGLT2 ze wskazaniami w ulotce dotyczącymi zmniejszenia progresji PChN, obejmujące co najmniej 500 uczestników w każdej grupie, z obserwacją trwającą co najmniej 6 miesięcy. EKSTRAKCJA I SYNTEZA DANYCH: Efekty leczenia w poszczególnych badaniach połączono za pomocą metaanalizy ważonej odwrotnością wariancji. GŁÓWNE WYNIKI I POMIARY: Progresja PChN, zdefiniowana jako niewydolność nerek, zmniejszenie eGFR o co najmniej 50% lub zgon z powodu niewydolności nerek. Inne wyniki obejmowały roczne tempo spadku eGFR oraz niewydolność nerek.

Wyniki

Wśród 70 361 uczestników (średni [SD] wiek 64,8 [8,7] roku; 24 595 [35,0%] kobiet) w 10 badaniach z randomizacją u 2314 (3,3%) wystąpiła progresja PChN, a u 988 (1,4%) niewydolność nerek. Inhibitory SGLT2 zmniejszały ryzyko progresji PChN (25,4 vs 40,3 zdarzenia na 1000 pacjentolat; hazard ratio [HR], 0,62 [95% CI, 0,57-0,68]), niezależnie od wyjściowego eGFR (HR 0,61 [95% CI, 0,52-0,71] dla eGFR ≥60 ml/min/1,73 m2; 0,57 [95% CI, 0,47-0,70] dla eGFR od 45 do <60 ml/min/1,73 m2; 0,64 [95% CI, 0,54-0,75] dla eGFR od 30 do <45 ml/min/1,73 m2; i 0,71 [95% CI, 0,60-0,83] dla eGFR <30 ml/min/1,73 m2; p dla trendu = 0,16) i wyjściowej albuminurii (HR 0,58 [95% CI, 0,44-0,76] dla albuminurii ≤30 mg/g; 0,74 [95% CI, 0,57-0,96] dla >30-300 mg/g; i 0,57 [95% CI, 0,52-0,64] dla więcej niż 300 mg/g; p dla trendu = 0,49). Chociaż wielkość ochrony była zróżnicowana, inhibitory SGLT2 zmniejszały roczne tempo spadku eGFR we wszystkich podgrupach eGFR i UACR, także gdy uczestników z cukrzycą i bez cukrzycy analizowano oddzielnie. Inhibitory SGLT2 zmniejszały również ryzyko samej niewydolności nerek (HR, 0,66 [95% CI, 0,58-0,75]).

Wnioski

W tej metaanalizie stwierdzono, że inhibitory SGLT2 zmniejszają ryzyko progresji PChN niezależnie od wyjściowego eGFR lub albuminurii, w tym u pacjentów z PChN w stadium 4 lub minimalną albuminurią, co przemawia za ich rutynowym stosowaniem w celu poprawy wyników nerkowych w całym spektrum czynności nerek u pacjentów z cukrzycą typu 2, PChN lub niewydolnością serca.

Dołącz do nas

Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.

Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?

Zainteresowania

Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.

Ta strona została przetłumaczona z angielskiego i może zawierać błędy. Oryginał angielski