Dysfunkcja rozkurczowa jest równie częsta w stanie przedcukrzycowym i cukrzycy i wiąże się ze współistniejącymi sercowo-metabolicznymi czynnikami ryzyka
Badanie przekrojowe w ramach szwedzkiego Swedish CArdioPulmonary bioImage Study (SCAPIS) u 3840 mężczyzn i kobiet w wieku 50-64 lat z przezklatkową echokardiografią, antropometrią, pomiarem ciśnienia tętniczego, badaniami biochemicznymi i oceną wapnia w tętnicach wieńcowych w TK. Normoglikemia 82%, stan przedcukrzycowy 12%, cukrzyca 6%. Dysfunkcja rozkurczowa była istotnie częstsza w stanie przedcukrzycowym (30%) i cukrzycy (33%) niż w normoglikemii (21%); częstość występowania była zatem równoważna w stanie przedcukrzycowym i cukrzycy. U osób z dysglikemią dysfunkcja rozkurczowa wiązała się z nadciśnieniem tętniczym i cięższą miażdżycą tętnic wieńcowych. W analizie wieloczynnikowej obwód talii (OR 1,034) i wysoki wskaźnik CAC (OR 2,90) były niezależnymi czynnikami predykcyjnymi, nawet po wykluczeniu choroby niedokrwiennej serca. U osób bez miażdżycy tętnic wieńcowych i nadciśnienia tętniczego skurczowe ciśnienie tętnicze pozostawało jedynym niezależnym czynnikiem predykcyjnym. Wyniki kwestionują koncepcję „izolowanej kardiomiopatii cukrzycowej” i przemawiają za wczesnym, zintegrowanym postępowaniem w zakresie sercowo-metabolicznych czynników ryzyka w celu zapobiegania HFpEF.
Streszczenie
Cele
Zbadanie częstości występowania dysfunkcji rozkurczowej i związanych z nią czynników ryzyka w stanie przedcukrzycowym i cukrzycy w populacji ogólnej.
Metody
Czynność rozkurczową oceniono za pomocą przezklatkowej echokardiografii w przekrojowej próbie 3840 mężczyzn i kobiet w wieku 50–64 lat z badania Swedish CArdioPulmonary bioImage Study. Rejestrowano antropometrię, wywiad lekarski, ciśnienie tętnicze, badania biochemiczne i miażdżycę tętnic wieńcowych ocenioną w TK. Zastosowano zakresy referencyjne swoiste dla populacji. Czynność rozkurczową porównano między grupami glikemicznymi i przeanalizowano w odniesieniu do czynników ryzyka.
Wyniki
Normoglikemię stwierdzono u 82%, stan przedcukrzycowy u 12%, a cukrzycę u 6%. Czynność rozkurczowa była upośledzona (p<0,001) w stanie przedcukrzycowym i cukrzycy, z wyższą częstością nieprawidłowych zmiennych rozkurczowych w stanie przedcukrzycowym (30%) i cukrzycy (33%) niż w normoglikemii (21%). Wśród uczestników ze stanem przedcukrzycowym/cukrzycą dysfunkcja rozkurczowa wiązała się z nadciśnieniem tętniczym i cięższą miażdżycą tętnic wieńcowych (p<0,001). W analizach wieloczynnikowych obwód talii (OR 1,034; 95% CI 1,013 do 1,054) i wysoki wskaźnik wapnia w tętnicach wieńcowych (OR 2,897; 95% CI 1,373 do 6,113) były niezależnie związane z dysfunkcją rozkurczową, także po wykluczeniu osób z chorobą niedokrwienną serca. U osób bez miażdżycy tętnic wieńcowych i nadciśnienia tętniczego skurczowe ciśnienie tętnicze było jedynym niezależnym czynnikiem ryzyka (OR 1,027; 95% CI 1,002 do 1,053).
Wnioski
Dysfunkcja rozkurczowa była równie częsta w stanie przedcukrzycowym jak w cukrzycy i wiązała się głównie z otyłością centralną, nadciśnieniem tętniczym i miażdżycą tętnic wieńcowych. U osób bez miażdżycy tętnic wieńcowych lub nadciśnienia tętniczego skurczowe ciśnienie tętnicze nadal było jedynym niezależnym czynnikiem predykcyjnym. Wyniki te kwestionują koncepcję klinicznie istotnej izolowanej kardiomiopatii cukrzycowej i podkreślają znaczenie wczesnej i kompleksowej kontroli sercowo-metabolicznych czynników ryzyka w celu zapobiegania niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową.
Dołącz do nas
Dołącz do Globalnej Sieci Kardiologicznej Podstawowej Opieki Zdrowotnej. Członkostwo jest bezpłatne.
Czy chcą Państwo podać więcej informacji o sobie?
Zainteresowania
Wyślemy wiadomość e-mail z linkiem potwierdzającym rejestrację.




