Tip 1 diyabet ve kronik böbrek hastalığında finerenon.
Bu NEJM faz 3 çalışması, finerenonun tip 1 diyabet ve kronik böbrek hastalığı olan hastalarda böbrek sonuçlarını iyileştirdiğini göstermiş ve steroid olmayan mineralokortikoid reseptör antagonizmasının yararını tip 2 diyabet popülasyonunun ötesine genişletmiştir. Sonuçlar, tip 1 diyabet nefropatisinde daha önce karşılanmamış bir terapötik gereksinimi ele almaktadır.
Arka plan
Steroid olmayan mineralokortikoid reseptör antagonisti finerenonun, tip 2 diyabet ve kronik böbrek hastalığı (KBH) olan kişilerde böbrek ve kardiyovasküler sonuçları iyileştirdiği bildirilmiştir. Finerenonun tip 1 diyabet ve KBH'si olan kişilerdeki etkinliği ve güvenliliği bilinmemektedir.
Yöntemler
Tip 1 diyabeti, KBH'si (tahmini glomerüler filtrasyon hızı [eGFR], dakikada 1,73 m2 vücut yüzey alanı başına 25 ila <90 ml) ve albüminürisi (idrar albümin/kreatinin oranı [albümin miligram, kreatinin gram olarak ölçülmüştür], 200 ila <5000) olan ve bir anjiyotensin dönüştürücü enzim (ACE) inhibitörü veya bir anjiyotensin reseptör blokörü alan erişkinleri kapsayan bir faz 3 çalışması yürüttük. Katılımcılar rastgele olarak finerenon (eGFR'ye bağlı olarak günde 10 veya 20 mg) veya eşleştirilmiş plasebo almak üzere atandı. Birincil sonuç, 6 aylık bir dönemde idrar albümin/kreatinin oranındaki göreceli değişimdi.
Bulgular
Toplam 242 katılımcı randomizasyona alındı. Ortanca idrar albümin/kreatinin oranı, finerenon almak üzere atanan tüm katılımcılar arasında başlangıçta 574,6'dan 6. ayda 373,5'e, plasebo almak üzere atananlar arasında ise 506,4'ten 475,6'ya düştü. 6 aylık bir dönemde, idrar albümin/kreatinin oranı finerenon ile %34 (başlangıca göre geometrik ortalama oranı, 0,66; %95 güven aralığı [GA], 0,60 ila 0,73) ve plasebo ile %12 (başlangıca göre geometrik ortalama oranı, 0,88; %95 GA, 0,79 ila 0,98) azaldı; bu, finerenon ile plaseboya göre %25 daha büyük bir azalmaya karşılık geldi (finerenon ile plasebo için geometrik ortalama oranı, 0,75; %95 GA, 0,65 ila 0,87; P<0,001). En sık görülen advers olay hiperkalemiydi (finerenon ile 12 katılımcıda [%10,1] ve plasebo ile 4 katılımcıda [%3,3]); 2 katılımcı (%1,7) hiperkalemi nedeniyle finerenonu bıraktı. 6. ayda eGFR'deki değişim finerenon ile dakikada 1,73 m2 başına -5,6 ml ve plasebo ile dakikada 1,73 m2 başına -2,7 ml idi (fark, dakikada 1,73 m2 başına -2,9 ml; %95 GA, -5,1 ila -0,7); eGFR değerleri arınma döneminde başlangıç düzeylerine yaklaştı.
Sonuçlar
Tip 1 diyabet ve KBH'si olan erişkinlerde, finerenon idrar albümin/kreatinin oranında plaseboya göre anlamlı ölçüde daha büyük bir azalmaya neden oldu. (Bayer tarafından finanse edilmiştir; FINE-ONE ClinicalTrials.gov numarası, NCT05901831.).
Bize katılın
Küresel Birinci Basamak Kardiyovasküler Ağına katılın. Üyelik ücretsizdir.
Bize kendinizden biraz daha söz etmek ister misiniz?
İlgi alanları
Kaydınızı onaylamanız için size bir bağlantı içeren e-posta göndereceğiz.




